Στη Χάγη, πάλι

20140307-084823.jpg

Αυτό ήταν ένα ταξίδι που φοβόμουν μήνες τώρα.
Είχα προετοιμαστεί καλά, ήξερα ότι η δουλειά είχε γίνει και με το παραπάνω, αλλά ποτέ δεν μου άρεσαν οι αξιολογήσεις, οι επιτροπές, οι ιερές εξετάσεις: στα 35 μου χρόνια θυμάμαι ακόμα τα λόγια της συμμαθήτριάς μου της Μαρίας. Άριστη μαθήτρια και πάντα καλά διαβασμένη, όταν τη ρωτούσα εάν θα ήθελε να πει μάθημα πάντα απαντούσε πως όχι. Μία ημέρα, δευτέρα λυκείου πρέπει να ήμασταν, την ξαναρώτησα λίγο πριν την Ιστορία. «Μην με ξαναρωτήσεις ποτέ» είπε ήρεμη. «Πάντα διαβάζω καλά, αλλά ποτέ δεν θέλω να με σηκώνουν».
Έφτασα στη Χάγη Καθαρά Δευτέρα βράδυ, μετά από ένα σχετικά εύκολο ταξίδι. Στην πτήση τελείωσα το βιβλίο μου, άρχισα ένα καινούργιο, έκανα το μάθημά μου στο Coursera και πρόβαρα λίγο την παρουσίασή μου. Στο ξενοδοχείο έφαγα κάτι πρόχειρο και κοιμήθηκα χωρίς δυσκολία. Το κύμα άγχους δεν είχε ακόμα φουσκώσει.
Η Τρίτη ήταν η ημέρα της Γενικής Πρόβας. Όλοι οι εταίροι κάναμε τις παρουσιάσεις μας, ανταλλάξαμε παρατηρήσεις, επισημάνσεις και διορθώσεις, και κλείσαμε με την ελπίδα ότι οι αξιολογητές θα δείξουν ενδιαφέρον για την ως τώρα δουλειά και επιείκια στις αδυναμίες μας. Φάγαμε όλοι μαζί σε ένα κλίμα συγκρατημένα αισιόδοξο.
Η νύχτα ήταν μία παραζάλη άγχους, έξαψης και διακεκομμένων ληθάργων. Με ενοχλούσαν το φως αλλά και το σκοτάδι, η τηλεόραση του διπλανού, ο εξαερισμός, το μαξιλάρι.
Η Τετάρτη ήταν τελικά μία παράξενη μέρα. Δεν κατάλαβα πώς πέρασε η αξιολόγηση, επτά ολόκληρες ώρες. Το παθαίνω συχνά: τις ώρες της κρίσης μπαίνω σε έναν μυστήριο αυτόματο πιλότο. Ενστικτωδώς ηρεμώ, συγκεντρώνομαι αβίαστα, και μετά, όταν όλα τελειώνουν, είναι λες κι εγώ δεν ήμουν πραγματικά εκεί. Παρουσίασα για ακριβώς 12 λεπτά, εγώ, που στην Πρόβα είχα κάνει 21 και όλοι με μάλωσαν, δεν άφησα να φανεί καμία τρύπα, και, κυρίως, όχι μόνο απάντησα όλες τις ερωτήσεις – τις απάντησα χαμογελαστά. Λες κι αδημονούσα για τις απορίες τους. Ποια, εγώ.
Αυτό μπορεί να λέγεται εμπειρία. Μπορεί, όμως, και να λέγεται επιβράβευση. Επιβράβευση όχι μόνο της δουλειάς, όχι μόνο της ομαδικής προσπάθειας, αλλά και όλων των μικρών θυσιών των τελευταίων εβδομάδων. Σε κάθε μπράβο, εγώ σκέφτομαι τα βιβλία που διάβασα αφηρημένα, τις ταινίες που είδα και με προσπέρασαν, τις αναρτήσεις που άφησα στη μέση, τα βράδια που δεν κοιμήθηκα, τους φίλους που με ρωτούσαν τι είχα, τα δύο μεγάλα σπυράκια που δεν έλεγαν να φύγουν λες κι ήμουν έφηβη, τους συναδέφους που υπέμεναν τους εκνευρισμούς μου, κι εσένα, που με στήριζες τόσο, κι ας μην το παραδέχεσαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s