Θα αλλάζουν όλα γύρω σου και μόνο αυτά που πέρασες θα μείνουν

protopsalti-arvanitaki

Έχω ένα δέσιμο με την κάθε μία ξεχωριστά. Οι μουσικές τους ήταν από εκείνα τα λίγα που ανακάλυψα μόνη μου, τότε που τα βράδια άκουγα τον Οδυσσέα Ιωάννου στον Μελωδία και κάθε μήνα αγόραζα ευλαβικά το Μετρό.

Η φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη συνόδευσε τους πρώτους μου μεγάλους έρωτες, κάπου στο μεταίχμιο της εφηβείας και της ενηλικίωσης. Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη τραγούδησε τις φιλίες μου, με ξεσήκωσε να χορέψω, ενίοτε σε στίχους που με κατέθλιβαν ηδονικά.

Όλα ξεκίνησαν, βέβαια, νωρίτερα: Ήμουν περίπου 8 χρονών όταν είχα ρωτήσει τη μαμά μου τι σημαίνει «οπλοφορώ».

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1996 βρέθηκα όρθια σε ένα κατάμεστο Ρόδον να παρακολουθώ άφωνη την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στη μουσική παράσταση που είχε στήσει τότε η Λίνα Νικολακοπούλου. Τότε πρωτοθαύμασα, εκτός από τη φωνή της Πρωτοψάλτη, τη σκηνοθεσία του Ανδρέα Βουτσινά και τα σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη. Σε ένα από τα τραγούδια με πήραν τα κλάμματα. Ήμουν μικρή, μόνο 18 χρονών,  αλλά το τραγούδι πολύ μεγάλο ακόμη και για μένα.

Το 1997 πήγα στη Σφεντόνα με την Πέννυ. Ήμασταν 19, τα λεφτά έφταναν ίσα-ίσα για ένα ποτό όρθιες στο μπαρ. Η Αρβανιτάκη έλαμπε με ένα γαλάζιο φόρεμα στη σκηνή, και όταν, λίγο πριν τελειώσει το πρόγραμμα, τα φώτα έσβησαν και άρχισαν οι πρώτες νότες του τραγουδιού της, ένοιωσα για πρώτη φορά τι δύναμη μπορεί να έχει η ζωντανή ερμηνεία.

Λίγους μήνες μετά, σε ένα ξέφωτο κάτω από την Ακρόπολη, ο Κωστής μου έκανε δώρο τα Τραγούδια για τους Μήνες μέσα σε μία τσάντα με πούλιες και μου είπε μία φράση που θα τη θυμάμαι απ’ έξω για πάντα. Έκτοτε, όποτε ακούω αυτό το τραγούδι σκέφτομαι εκείνη τη βραδιά.

Και βέβαια, η Ντίνα. Η Ντίνα, που πάντα της άρεσε η Πρωτοψάλτη. Και που πάντα της έλεγα ότι βρίσκω τη φωνή της λίγο σκληρή, λίγο δύσκαμπτη. Ένα βράδυ στο σπίτι της ακούγαμε την Καταιγίδα σε επανάληψη, η Ντίνα είπε ότι «Ο στίχος να μου γελάς και να λούζεσαι στο φως είναι φανταστικός». Από τότε που έφυγε, οκτώ χρόνια τώρα, τη σκέφτομαι γελαστή να τον τραγουδάει.

Δεν είναι μόνο οι συγκεκριμένες αναμνήσεις, είναι και οι πιο απλωμένες. Το γυμνάσιο θα έχει πάντα τη φωνή της Αρβανιτάκη από την Αναστασία.

Οι αποχωρισμοί θα έχουν πάντα το στίχο έκλεισες σιγά την πόρτα μήπως με πονέσεις.

Και αν δεν είχε γραφτεί αυτό εδώ το κομμάτι οι ερωτικές μου απογοητεύσεις δεν θα ήταν ποτέ οι ίδιες.

Χθες βράδυ στο Διογένη η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και η Ελευθερία Αρβανιτάκη δεν ήταν όπως τις είχα φανταστεί. Χαμένες ανάμεσα στις απαιτήσεις της μεγάλης πίστας και τη συναυλιακή τους επιθυμία, με ένα κοινό χλιαρό και ηλικιωμένο, μου προκάλεσαν αμηχανία. Το σύντομο και μάλλον πρόχειρο πρόγραμμα δεν τις τίμησε, και ο ίδιος ο Διογένης τους έπεσε αχανής και ανοργάνωτος.

Θα είχα θυμώσει, εάν δεν είχα γύρω μου δύο από τις σημαντικότερες φίλες που ευτύχησα να κάνω ποτέ, καθώς κι έναν φίλο από αυτούς τους καινούργιους, που μπαίνουν στην καρδιά σου με το έτσι θέλω και την κάνουν δική τους.

photo

Και καθώς χορεύαμε όλοι μαζί τα Λαϊκά, σκέφτηκα ότι χαλάλι τα παράπονα άμα είναι η μουσική και η ζωή να γίνονται ένα, έστω και όσο κρατάει ένα τραγούδι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s