Come on and let it snow

Love-Actually-love-actually-17754567-500-282

Τις προάλλες νόμιζα πως τα είχα ρυθμίσει όλα: Είχα ετοιμάσει το αγαπημένο μου τσάι με λεβάντα, στο πιατάκι δίπλα είχα δυο-τρία κουλουράκια, τυλίχτηκα με την κίτρινη κουβέρτα και άρχισα να διαβάζω το Bleak House. Για ώρα είχα παρασυρθεί στον κόσμο της Esther, εκνευριζόμουν με τη διαρκή της ανασφάλεια, τη συνέκρινα με τις δυναμικές ηρωίδες των αδερφών Bronte, και χανόμουν στην δαιδαλώδη υπόθεση Jarndyce.

Ίσως ήταν η τόση βρετανικότητα, το Λονδίνο και οι ομίχλες του, αλλά σύντομα το μυαλό ξέφυγε.

Τα Χριστούγεννα του 2003 ήταν τα τελευταία μου στην Αγγλία, η διάθεση ήταν παράξενη -ανυπομονησία και μελαγχολία ανάκατες – οι πιέσεις του διδακτορικού αφόρητες, τα προσωπικά σε αταξία. Κέρδισα τη διπλή πρόσκληση για την προβολή του Love, Actually στο Prince Charles του Leicester Square αναπάντεχα: βρισκόταν μέσα σε ένα τεύχος του Time Out London που αγόρασα τυχαία σε κάποιο Costcutter για να χαζέψω τα θέατρα. Αρχικά θυμάμαι πως δεν της έδωσα την πρέπουσα σημασία που έδινα ως φοιτήτρια σε ο,τιδήποτε μου προσφερόταν τζάμπα. Ρώτησα την Ηλιάννα, ρώτησα τη Βίλλυ, ρώτησα τη Μαρίνα, τον Αλέξανδρο, την Πηνελόπη. Κανείς δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να με ακολουθήσει. Εκείνο το απόγευμα γύρισα από το Institute of Classical Studies στην εστία και συνειδητοποίησα τη μιζέρια μου. Αποφάσισα να πάω, έστω και μόνη μου.

Έξω έριχνε νιφάδες, το κρύο έτσουζε, κι εγώ περπάτησα από το Bloomsbury προς το Prince Charles – πέρασα στο Βρετανικό Μουσείο, μπήκα στη Shaftesbury Avenue και μετά, μέσα από τα στενά του Σόχο έφτασα. Η ουρά τεράστια, ζευγαράκια φιλιούνταν περιπαθώς, θυμάμαι ένοιωθα λίγο άβολα έτσι μόνη μου, ο νεαρός στην είσοδο με ρώτησε εάν συνοδευόμουν καθώς του έδινα τη διπλή πρόσκληση. Μπήκα, έκατσα σε μία γωνία, και η ταινία ξεκίνησε.

Όσοι την έχουν δει γνωρίζουν καλά πως πρόκειται για την κινηματογραφική επιτομή της αισιοδοξίας. Όσοι δεν την έχουν δει, χάνουν. Το Love, Actually, το οποίο θυμήθηκα προχθές με τον Ντίκενς ανά χείρας άλλαξε τη διάθεσή μου μέσα σε δύο ώρες τόσο, ώστε εγώ, που ως τότε δεν πήγαινα ούτε μέχρι το σουπερμάρκετ εάν δεν είχα παρέα, πήρα το Curious Incident of the Dog in the Night-Time, και, αμέσως μετά το σινεμά, μπήκα στο The Lamb για μία μπύρα. Μόνη μου.

loveactually1Αν και κανείς δεν μου χτύπησε ποτέ την πόρτα με χειρόγραφα πανό που να λένε σ’αγαπώ, αν και ποτέ κανένας πρωθυπουργός καμίας χώρας δεν ήρθε στο κατώφλι μου, η ταινία είναι από τις λίγες που μου φτιάχνουν τόσο πολύ τη διάθεση – ακόμη και στη σκέψη.

Δεν την έχω ξαναδεί από τότε. Αλλά τη σκέφτομαι συχνά. Ο λόγος για τον οποίο ο Ντίκενς μου την έφερε τις προάλλες στο νου, εκεί, μπροστά στα κουλουράκια και το κερί βανίλια παραμένει άγνωστος.

2 thoughts on “Come on and let it snow

  1. Την είδα κι εγώ τις προάλλες, μετά από αρκετά χρόνια. Ουσιαστικά, την είχα σχεδόν ξεχάσει, οπότε ένιωσα και πάλι όλη αυτή την αισιοδοξία. Εντούτοις, ακόμα αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν όλοι να ερωτεύονται τα Χριστούγεννα. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να το καταλάβω.

    1. Λυπάμαι πολύ που δεν ήρθα τότε μαζί σου! Ποιος ξέρει τι είχα να κάνω…
      Κυρίως γιατί όταν βγαίναμε μαζί ένιωθα απόλυτη σιγουριά, στο είχα πει τότε, κατηφορίζαμε τη Shaftesbury Avenue, θυμάμαι…
      Στο The Lamp όμως έχουμε πάει και μαζί. Λιγοστεύουν οι ενοχές…
      Υπόσχομαι να μην αρνηθώ ξανά πρόταση για έξοδο, ούτε για σινεμά, ούτε για ποτό, ούτε για ο,τιδήποτε. Εξάλλου, οι επιλογές σου αποδεικνύονταν πάντα εξαιρετικές!
      Θέλω πολύ να ξαναβρεθούμε. Κάθε έξοδος και μια εμπειρία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s