Πού ήσασταν τόσο καιρό, κύριε Gaiman;

15783514Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Neil Gaiman που διάβασα.

Δεν έχω διαβάσει ακόμα το The Graveyard Book, δεν έχω πιάσει ποτέ στα χέρια μου το θρυλικό πλέον Sandman.

Για την ακρίβεια, ποτέ δεν σκόπευα να διαβάσω Neil Gaiman, δεν μου αρέσει το fantasy ως είδος, βαριέμαι λίγο, και πάντα θεωρούσα ότι όποιος έχει δει το Λαβύρινθο του Πάνα έχει κλείσει τα πάρε δώσε του με τους παιδικούς εφιάλτες.

Το The Ocean at the End of the Lane βρέθηκε στα χέρια μου τυχαία, δανεικό, μου φάνηκε μικρό, ό,τι έπρεπε για το τριήμερο που θα είχα περιθώριο μέχρι να το επιστρέψω, και επίσης μου άρεσε το εξώφυλλο. Πολύ. Α, και ο τίτλος. Πάρα πολύ.

Το The Ocean at the End of the Lane κυκλοφόρησε τον περασμένο Ιούνιο και σκαρφάλωσε στις λίστες με τα μπεστσέλλερ σε χρόνο-ρεκόρ. Λογικό: Το πρώτο μυθιστόρημα του Neil Gaiman για ενηλίκους μετά το Anansi Boys 8 χρόνια πριν, είναι ένα φανταστικό, ατμοσφαιρικό παραμύθι για μεγάλους. Με αφορμή μία κηδεία, ο ήρωας του Gaiman επιστρέφει στην κωμόπολη στην οποία μεγάλωσε, κι επισκέπτεται το σπίτι της μυστηριώδους γειτονικής οικογένειας, με την οποία, στα επτά του χρόνια, πέρασε μία σκοτεινή περιπέτεια.

Neil-gaimanΣε μία παραβολή για την παιδική ηλικία και τα δαιδαλώδη μονοπάτια της παιδικής φαντασίας, σε ένα παραμύθι που διαψεύδει όσους πιστεύουν ότι ο κόσμος των παιδιών είναι ήρεμος και προστατευμένος, σε μία εφιαλτικά τρομακτική ιστορία επιβίωσης, ο Neil Gaiman ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και τη σκληρή πραγματικότητα, πλάθει μία ιστορία αξέχαστη, σκληρή και τρυφερή μαζί, αναπολεί τα παιδικά του χρόνια, υμνεί την αγάπη.

Διάβασα το βιβλίο μέσα σε δύο ημέρες και δεν ήθελα να τελειώσει. Το βρήκα συναρπαστικό και οδυνηρό μαζί, θαύμασα το λυρισμό του Neil Gaiman, το πώς χειρίζεται το θέμα της μνήμης, πώς παίζει με τις συχνά διαστρεβλωμένες παιδικές αναμνήσεις. Μαγεύτηκα. Μα πού ήταν τόσον καιρό ο κύριος Gaiman; Γιατί τον είχαν αγνοήσει τόσο επιδεικτικά τα ραντάρ μου;

Ποτέ δεν είναι αργά. Τελειώνοντας το βιβλίο, διάβασα αχόρταγα το Coraline, κι έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί συστηματικά ομιλίες του – ομολογουμένως εξαιρετικά γοητευτικού – Neil Gaiman στο διαδίκτυο. Από όλες όσες είδα, ξεχώρισα αυτή στην οποία μιλάει στην Google για το The Ocean at the End of the Lane.

Το καταλαβαίνεις από το βλέμμα και το υπομειδίαμά του: Ο κύριος Gaiman έχει πολλές ακόμα εφιαλτικές ιστορίες να διηγηθεί. Προς το παρόν, πάντως, εγώ θα συνεχίσω με το The Graveyard Book.

neil_gaiman_is_a_jerk__by_pooky_di_bear-d5htulh

2 thoughts on “Πού ήσασταν τόσο καιρό, κύριε Gaiman;

  1. Gaiman is wonderful. Comics or otherwise. Do read the Graveyard book. Or listen to it. I’ve done both.
    There’s a sense of familiarity, of being comfortable inside your skin. That’s how I know a writer I’m going to love.
    PS. «A Study in Emerald» , too.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s