I remember you well in the Chelsea Hotel

Το συνειδητοποίησα αυτές τις ημέρες, που πρόκειται να ταξιδέψω σε μέρη που δεν έχω ξαναπάει: Όταν επιστρέφω στα ίδια μακρινά μέρη, όταν αφήνω το σπίτι και τους δικούς μου για να ταξιδέψω με τη δουλειά, μένω πάντα στα ίδια ξενοδοχεία. Η κάθε πόλη είναι για μένα, μεταξύ άλλων, το γνώριμο πρόσωπο στη ρεσεψιόν, το ίδιο τραπεζάκι του πρωινού, το παρόμοιο δωμάτιο στο ξενοδοχείο. Το κάθε ξενοδοχείο είναι ένα σπίτι μακριά από το σπίτι μου, το κάθε δωμάτιο του ίδιου ξενοδοχείου είναι μία – ίσως τεχνητή – θαλπωρή.

PicFrame

 

Τα τελευταία χρόνια έχω βρεθεί στο Άμστερνταμ τουλάχιστον επτά φορές. Τις τελευταίες πέντε έμεινα στο ίδιο ξενοδοχείο. Την πρώτη φορά που έμεινα εκεί είχα μόλις διασχίσει τρεις χώρες με το τραίνο, ήμουν κουρασμένη, αγχωμένη, και όλα έμοιαζαν ξένα. Ήταν αργά για να πάρω τηλέφωνο στο σπίτι μου, και θυμάμαι πως ξάπλωσα, άνοιξα το Sweet Tooth του Ian McEwan, και λίγο πριν αποκοιμηθώ έκανα μία πολύ όμορφη σκέψη: Την προηγούμενη ημέρα είχα μόλις γνωρίσει έναν άνθρωπο που ήξερα πως θα ήταν ένας από τους καλύτερους συνεργάτες που θα γνώριζα ποτέ. Δεν διαψεύστηκα.

Έκτοτε, όσες φορές πήγα στο Άμστερνταμ, μένω πάντα στο μικρό αυτό ξενοδοχείο πάνω στο Herengracht. Κάθε πρωί παίρνω έναν καφέ από το ίδιο μέρος, στρίβω στα ίδια στενά, χαιρετάω έναν ανθοπώλη που αποκλείεται να με θυμάται αλλά που πάντα μου χαμογελάει και που την τελευταία φορά μου χάρισε ένα μικρό μπλε λουλούδι, και πηγαίνω στη δουλειά. Ενδιαμέσως, χαζεύω τα καταπληκτικά μικρά μαγαζάκια με τις πλεκτές ζακέτες και τις εκκεντρικές μπότες, και κάθε – μα κάθε – φορά λέω στον εαυτό μου πως την επόμενη θα πάρω ένα ζευγάρι. Τα βράδια, όταν είμαι μόνη μου, τρώω σε κάποιο από τα πολλά μέρη της περιοχής, και, αν καμιά φορά νιώσω νοσταλγία, τότε φέρνω στο νου το μικρό ξενοδοχείο και αυτό είναι μία παρηγοριά.

Αγαπώ το ξενοδοχείο αυτό, αν και, καθότι ακριβότερο, ποτέ δεν είχα δωμάτιο με θέα στο κανάλι. Τις τελευταίες φορές οι ταπετσαρίες στους τοίχους των δωματίων είναι πάντα Van Gogh και ποτέ Rembrand, αλλά και πάλι δεν πειράζει. Είναι το σπίτι μακριά από το σπίτι, είναι εκεί που γυρνάω πτώμα και ξαναφεύγω ξεκούραστη, εκεί που έκλαψα μία φορά μετά από μία μέτρια παρουσίαση, εκεί που διάβασα το Fun Home της Alison Bechdel, εκεί που ξανασυνάντησα έναν παλιό σημαντικό φίλο μετά από χρόνια. Στο ξενοδοχείο αυτό ήταν που πρωτοσκέφτηκα ότι κάποιοι συνεργάτες είναι πλέον κάτι παραπάνω για μένα – ότι είναι οι δικοί μου άνθρωποι μακριά από τους δικούς μου ανθρώπους.

Υ.Γ.1: Η σκέψη για τα αγαπημένα ξενοδοχεία δεν είναι μόνο δική μου – ο F. Scott Fitzgerald ήταν από τους πρώτους που άφησαν πληροφορίες για τις σχεδόν εμμονικές επιλογές διαμονής του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s