Οδύσσεια_21

20130817-174545.jpg

Φαίνεται τελικά πως οι καλές τέχνες είναι σαν τον ύπνο: το λίγο σού ανοίγει την όρεξη για περισσότερο.

Σήμερα βρίσκομαι λίγο πριν το τέλος της Κίρκης, της πιο παρανοϊκής, σουρρεαλιστικής, απρόσμενης, εθιστικής ενότητας του Οδυσσέα. Χθες, για δεύτερη φορά σε μία εβδομάδα, βρέθηκα στο αρχαίο θέατρο της Επιδάυρου για να δω την Γκόλφω του Σπυρίδωνος Περεσίαδη, σε σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου.

Έφτασα στο θέατρο νωρίς, πάντα μου αρέσει να πηγαίνω νωρίτερα, να παρατηρώ τον κόσμο, να αισθάνομαι το δέος αυτό που μου κόβει την ανάσα όταν αντικρύζω τις αδειανές μαρμάρινες κερκίδες, να προετοιμάζομαι για την παράσταση. Συνήθως, το μόνο που γνωρίζω για αυτό που πρόκειται να δω είναι το κείμενο. Ατελείωτα διαβάσματα στο πανεπιστήμιο μού έμαθαν – άθελά μου – ολόκληρα χορικά απ’ έξω, κοπιώδη χειμωνιάτικα μαθήματα με καταδίκασαν κάποτε στο να προσπαθώ να τοποθετήσω επίμονα το δράμα στο ιστορικό του κάδρο. Αυτή η φορά ήταν αλλιώς. Αυτή τη φορά δεν είχα διαβάσει το κείμενο, είχα, όμως, ακούσει τους πανταχόθεν επαίνους από φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Είχα περάσει βράδια ολόκληρα μάρτυρας ενθουσιωδών συζητήσεων για τη μεγάλη παράσταση του περασμένου χειμώνα.

Η Γκόλφω ήταν, πραγματικά, μία ιδιαίτερη παράσταση. Με τις μαύρες μαξιλάρες να γεμίζουν την ορχήστρα του θέατρου και να μεταμορφώνονται απρόσμενα στα ρυάκια και τις πλαγιές της Στύγας, με τα από πίσω δέντρα να χαρίζουν τις απλόχερες δραματικές σκιές τους, με την υπέροχη Εύη Σαουλίδου να ερωτεύεται εφηβικά, τρυφερά και αθώα, να αγγίζει το μάγουλο του αγαπημένου της ενώ τα πουλιά κελαηδούσαν γλυκά, με το Νίκο Καραθάνο να ανακοινώνει κοφτά, αντρικά (ω, πόσο γνωστός ο τόνος!) ότι όλα τελείωσαν, και την τόσο σπουδαία Λυδία Φωτοπούλου να μοιρολογά και να αποθεώνει την αγάπη σε ένα από τα ωραιότερα θεατρικά στιγμιότυπα που έχω δει ποτέ μου, πριν καταραστεί, ωσάν άλλη ηρωίδα του Ευριπίδη, τον δειλό προικοθήρα που της έλαχε να αγαπήσει. Ήταν όλα ωραία, τα πνευστά, το πιάνο, τα κοστούμια, το αυγουστίατικο αεράκι, τα μάρμαρα, η κοπέλα δίπλα που δάκρυζε διακριτικά λες κι έκλαιγε σιωπηλά τον δικό της Τάσο.

Σήμερα βούτηξα στο θεατρικά γραμμένο επεισόδιο της Κίρκης αχόρταγα. Ο Bloom καταδικάστηκε σε θάνατο για την μεμπτή ηθική του, στέφθηκε βασιλιάς της Bloomusalem, του νέου, τζοϋσικού Δουβλίνου, γέννησε οκτώ παιδιά, μπροστά του παρέλασαν Αμαζόνες, περσικά κιλίμια, όλοι οι μέχρι τώρα ήρωες του έπους, πόρνες, πιλότοι, στρείδια, αγέννητα μωρά και μαγεμένες γριές. Το θεατρικό μονόπρακτο του Τζόυς ήταν μία τρελή παρωδία, μία σάτιρα, μία αλλοπρόσαλλη όπερα, μία δίκη, δυο δίκες, τρεις δίκες. Συγκινήθηκα, και, ταυτόχρονα, γελούσα με τον εαυτό μου: συγκίνηση με τον Τζόυς; Τι είχα πάθει;

Κι όμως. Παρασύρθηκα με το βιβλίο πολύ – όσο ποτέ. Να ήταν το κείμενο; Μήπως ήταν ο ιδιοφυής Τζόυς; Μήπως το λίγο μεσημεριανό κρασί; Ή, μήπως, να ήταν η θεατρική αυτή μέθεξη που κουβαλάω από χθες;

Σήμερα ο Bloom είχε τη φωνή της Λυδίας Φωτοπούλου, αυτή που εχθές έκανε το αρχαίο θέατρο να πάλλεται κι εμένα να κρατιέμαι από τη θέση μου για να μην σηκωθώ κι αρχίσω να χειροκροτώ, μόνη μου, μπροστά στους χιλιάδες θεατές.

Advertisements

One thought on “Οδύσσεια_21

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s