μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει

Σέριφος, το νησί με τη Χώρα που τη νύχτα κρέμεται από την πλαγιά σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο. 1998, στο κάμπινγκ Κοράλλι, σε μία μετεφηβεία επίμονη, φρεσκοερωτευμένοι, με εγκαύματα από τον ήλιο, με 30.000 δραχμές στην τσέπη που κράτησαν 10 μέρες. Συζητούσαμε τη Μεταμόρφωση λες κι ο κόσμος ήταν στα πόδια μας, λες κι απλά περίμενε τις εντολές μας.
Σέριφος, το νησί με τη Χώρα που τη νύχτα κρέμεται από την πλαγιά σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο. 1998, στο κάμπινγκ Κοράλλι, σε μία μετεφηβεία επίμονη, φρεσκοερωτευμένοι, με εγκαύματα από τον ήλιο, με 30.000 δραχμές στην τσέπη που κράτησαν 10 μέρες. Συζητούσαμε τη Μεταμόρφωση λες κι ο κόσμος ήταν στα πόδια μας, λες κι απλά περίμενε τις εντολές μας.

Η Σαμοθράκη, το νησί με τις βάθρες και το ψηλότερο βουνό του Αιγαίου. Στο δημοτικό κάμπινγκ, με μια βοή από κρουστά να μας τρομάζει τη νύχτα. Κάθε βράδυ επιτραπέζια στη σκηνή με δυο φακούς, κάθε μέρα οδοιπορικά στο νησί. Ανά χείρας, ένα από τα πρώτα βιβλία που δεν κατάφερα ποτέ να τελειώσω.
Η Σαμοθράκη, το νησί με τις βάθρες και το ψηλότερο βουνό του Αιγαίου. Στο δημοτικό κάμπινγκ, με μια βοή από κρουστά να μας τρομάζει τη νύχτα. Κάθε βράδυ επιτραπέζια στη σκηνή με δυο φακούς, κάθε μέρα οδοιπορικά στο νησί. Ανά χείρας, ένα από τα πρώτα βιβλία που δεν κατάφερα ποτέ να τελειώσω.
2003, δύο εικοσιπεντάχρονες στο κάμπινγκ της Αιγιάλης στην Αμοργό. Φίλες που χάθηκαν αλλά δεν ξεχάστηκαν, φιλίες που μας όρισαν, από εκείνες όπου οι συζητήσεις για το μέλλον μπλέκονταν υπέροχα με μεθυσμένες υπαρξιακές κουβέντες για το ιδανικό μαγιό. Αμοργός, το νησί όπου ένα μπεστ σέλλερ του Νταν Μπράουν έγινε αφορμή για την ωραιότερη εξομολόγηση φιλίας που έγινε ποτέ κάτω από τα αστέρια των Κυκλάδων.
2003, δύο εικοσιπεντάχρονες στο κάμπινγκ της Αιγιάλης στην Αμοργό. Φίλες που χάθηκαν αλλά δεν ξεχάστηκαν, φιλίες που μας όρισαν, από εκείνες όπου οι συζητήσεις για το μέλλον μπλέκονταν υπέροχα με μεθυσμένες υπαρξιακές κουβέντες για το ιδανικό μαγιό. Αμοργός, το νησί όπου ένα μπεστ σέλλερ του Νταν Μπράουν έγινε αφορμή για την ωραιότερη εξομολόγηση φιλίας που έγινε ποτέ κάτω από τα αστέρια των Κυκλάδων.
Στην Επίδαυρο, κάτω από τη σκιά των λεμονιών και λίγο πριν τη παράσταση. Με τον Παντελή, το Μιχάλη, τη Σοφία, τη Γιούλη, τον Κωστή. Εκείνοι λίγο παραπέρα να γεμίζουν λεμόνια τη σκηνή του Γιάννη και να γελάνε δυνατά, κι εγώ να θυμώνω που δεν με αφήνουν να συγκεντρωθώ για να τελειώσω το βιβλίο μου. 16 χρόνια φίλοι, με ήξεραν καλά για να μην με πάρουν καθόλου σοβαρά.
Στην Επίδαυρο, κάτω από τη σκιά των λεμονιών και λίγο πριν τη παράσταση. Με τον Παντελή, το Μιχάλη, τη Σοφία, τη Γιούλη, τον Κωστή. Εκείνοι λίγο παραπέρα να γεμίζουν λεμόνια τη σκηνή του Γιάννη και να γελάνε δυνατά, κι εγώ να θυμώνω που δεν με αφήνουν να συγκεντρωθώ για να τελειώσω το βιβλίο μου. 16 χρόνια φίλοι. 16 καλοκαίρια.

 

 

 

4 thoughts on “μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει

  1. Γιατί δεν τέλειωσες το White Teeth; Το είχα διαβάσει το 2002 και μου είχε αρέσει πάρα πολύ. Ζούσα στην Αγγλία εκείνο το διάστημα, και σκεφτόμουν πόσο οικεία ήταν αυτά που διάβαζα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s