Οδύσσεια_15

i-am-reading-ulysses-by-jamelah

Μερικά ακόμη πράγματα που μου έμαθε μέχρι τώρα η ανάγνωση του Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόυς:

  • Όπως  κάθε μακροσκελής πνευματική εργασία, έτσι και η ανάγνωση του Οδυσσέα γεννά σκέψεις βαθιά υπαρξιακές. Πέραν των θεματικών του ίδιου του βιβλίου, οι οποίες με απασχολούν πολύ, με απορροφούν και με αφαιρούν αναπάντεχα συχνά από όσα καταπιάνομαι, πέρασα όλο το Σάββατο σκεπτόμενη ότι ο Τζόυς συνέγραψε τον Οδυσσέα από τα 32 μέχρι τα 39 του χρόνια. Όταν, δηλαδή, συνέθετε τις Σειρήνες ή την Καλυψώ, ο άνθρωπος αυτός ήταν περίπου στην ηλικία μου. Τι ταλέντο είχε; Πόση κατεργασμένη γνώση; Τι πείσμα; Σκέψεις οι οποίες έθεσαν σε νέα προοπτική πολλά από όσα είχα κατά καιρούς αναλογιστεί για 40χρονους συγγραφείς («νέος είναι, θα βελτιωθεί»), αλλά και σκέψεις που είχα κατά καιρούς κάνει για τον εαυτό μου. Το Σάββατο το μεσημέρι έπιασα τον αυτό μου να το μουρμουρίζει: «Ο Τζέιμς Τζόυς άρχισε να γράφει αυτό το αριστούργημα στα 32 του χρόνια». Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω.
  • Ο Οδυσσέας είναι ένα βιβλίο που προκαλεί εμμονή. Πριν το ξεκινήσω μου φαινόταν αδιανόητο ότι κάθε 16 Ιουνίου το Δουβλίνο μετατρέπεται σε μία μεγάλη γιορτή με θέμα το βιβλίο αυτό. Τώρα έχω βάλει σκοπό μία φορά να πάω. Να περπατήσω στο Sandycove, να πιω μία μπύρα στην pub του Barney Kiernan και του Davy Byrne, να πeριδιαβώ την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιρλανδίας. Επίσης, έχω βαλθεί να ξενυχτάω διαβάζοντας ανεξέλεγκτα αναλύσεις του βιβλίου στο διαδίκτυο, να παρακολουθώ φόρουμ και να αναζητώ διακειμενικές αναφορές και σημειολογικές διασυνδέσεις. Εμμονή, όχι αστεία.
  • Οξύμωρον πλην όμως αληθές – Ενώ κάθε άλλο βιβλίο που έχω διαβάσει παράλληλα με τον Οδυσσέα (ναι, το έχω κάνει) μου φαίνεται παιδαριώδες κι άνοστο, η πραγματικότητα είναι η εξής και είναι αδιαπραγμάτευτη: Ένα βιβλίο με τέτοια δυναμική σου δίνει φόρα και κουράγιο να διαβάσεις κι άλλο, να διαβάσεις περισσότερο, να ανακαλύψεις άλλα μεγαθήρια της παγκόσμιας λογοτεχνίας που μέχρι τώρα φοβόσουν κι απέφευγες. Η ανάγνωση του Οδυσσέα μου έχει δώσει τα φτερά που μου έλειπαν για να πετάξω προς τον Θερβάντες, το Bleak House, να δοκιμάσω τον Προυστ. Και, γιατί όχι; Να πιάσω κάποια στιγμή στα τρεμάμενα χέρια μου το Finnegans’ Wake.
  • Μετά από 5 βδομάδες ανάγνωσης και 2/3 του Οδυσσέα πίσω μου έχω πια συμβιβαστεί με το ότι *δεν* θα τα καταλάβω όλα, κάθε άγνωστη λέξη, κάθε συμβολισμό, κάθε αναφορά. Το βιβλίο κατά τόπους με ξεπερνά και αυτό δεν είναι κακό, ούτε με κάνει κακή αναγνώστρια.
  • Τέλος, έχω πλέον σχηματίσει δύο, όχι μία, δύο ερωτήσεις, που απευθύνω σε όποιον μου λέει ότι έχει διαβάσει το βιβλίο και «Δεν του άρεσε / Βαρέθηκε / Το έκανε ως αναγνωστικό χρέος». Από τις απαντήσεις, έχω καταλάβει ότι *κανείς* από αυτούς δεν το εχει διαβάσει. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s