Οδύσσεια_11

φωτογραφία 1 (2)
«She would half confess if she had not all sinned as women did. Only God knew and she and he, her husband’s brother.»
Το Λονδίνο με υποδέχτηκε όπως πάντα – με αυτή την οικεία μυρωδιά, τους δρόμους που με πάνε μόνοι τους, τον ουρανό με τα σύννεφα που τρέχουν. Ένιωσα μια άγρια χαρά που ξαναβρέθηκα εκεί, τόσο άγρια που σχεδόν τρόμαξα.

"Shakespeare is the happy huntingground of all minds that have lost their balance." Η πόλη είχε το πρόσωπο ενός αγαπημένου προσώπου: ενός που δεν βλέπεις όσο συχνά θέλεις αλλά που ποτέ δεν ξεχνάς.
«Shakespeare is the happy huntingground of all minds that have lost their balance.»
Η πόλη είχε το πρόσωπο ενός αγαπημένου προσώπου: ενός που δεν βλέπεις όσο συχνά θέλεις αλλά που ποτέ δεν ξεχνάς.
Yes but what about oysters. Unsightly like a clot of phlegm. Filthy shells. Devil to open them too. Who found them out?" Η γιορτή γίνεται πάντα πιο γιορτινή δίπλα στο ποτάμι.
Yes but what about oysters. Unsightly like a clot of phlegm. Filthy shells. Devil to open them too. Who found them out?»
Η γιορτή γίνεται πάντα πιο γιορτινή δίπλα στο ποτάμι.
"—Ask no questions and you’ll hear no lies." Πολλή ζέστη σε μία πόλη που την έχει ανάγκη.
«—Ask no questions and you’ll hear no lies.»
Πολλή ζέστη σε μία πόλη που την έχει ανάγκη.

 

φωτογραφία 2
«Bronze by gold heard the hoofirons, steelyringing»
Στις πρώτες νότες του Start Me Up ο ηλικιωμένος κύριος πίσω μου πετάχτηκε σαν έφηβος. Η γυναίκα στα δεξιά μου αγκάλιασε την κόρη της. Ένα ζευγάρι φιλήθηκε. Το κορίτσι με τα λουλούδια στα μαλλιά έμοιαζε σαν να είχε βγει από τα δέντρα του σκηνικού.
"A jumping rose on satiny breast of satin, rose of Castile." Όλα γύρω ένα μεγάλο τρελό πανηγύρι.
«A jumping rose on satiny breast of satin, rose of Castile.»
Όλα γύρω ένα μεγάλο τρελό πανηγύρι.
"Think you’re the only pebble on the beach?
«Think you’re the only pebble on the beach?

Υ.Γ.: Οι Πλαγκτές Πέτρες, από τις οποίες προέρχονται οι περισσότερες λεζάντες, είναι προς το παρόν η ωραιότερη ενότητα του βιβλίου. Ένα οδοιπορικό στο Δουβλίνο, ένα διαρκές πήγαινε-έλα στους δρόμους, τα πεζοδρόμια και τα τραμ. Τις τελείωσα ξαπλωμένη στο Russell Square, όπως παλιά.

Τέλος, η μεγαλύτερη στιγμή της σπουδαίας συναυλίας του Σαββάτου ήταν, κατά τη γνώμη μου, αυτή:

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s