«Ένα βρεγμένο πεινασμένο ποντίκι είναι πιο τρομακτικό από ένα στεγνό…»

untitledΚακά τα ψέμματα – η σύγχρονη αστυνομική λογοτεχνία είναι πλέον σχεδόν ταυτόσημη της Σκανδιναβικής παραγωγής. Στα ελάχιστα κενά που αφήνουν στα ράφια οι Σουηδοί και οι Νορβηγοί ψυχοπαθείς δολοφόνοι τρυπώνουν μερικοί Αγγλοσάξωνες κι εκεί τελειώνει η ιστορία. Νομίζω αυτό, και οχι οι επαινετικές κριτικές, ήταν που με έκανε να διαβάσω το Alex του Pierre Lemaitre

Το Alex είναι το δεύτερο, αυτόνομο μέρος της τριλογίας με ήρωα τον Επιθεωρητή Camille Verhoeven και το μοναδικό προς το παρόν βιβλίο του Lemaitre που έχει μεταφραστεί στην αγγλική γλώσσα. Εκ πρώτης όψεως, το Alex δεν είναι παρά μία υπόθεση απαγωγής μίας νέας κι όμορφης Γαλλίδας από τους δρόμους του Παρισιού, μία υπόθεση στην οποία ο Επιθεωρητής Verhoeven εμπλέκεται ακουσίως. Όμως η ομώνυμη ηρωίδα δεν είναι ένα απλό θύμα. Καθώς ο Verhoeven ξετυλίγει το κουβάρι της απαγωγής διαπιστώνει πως το θύμα και ο θύτης δεν είναι πάντα ευδιάκριτοι, πως το καλό με το κακό γειτνιάζουν επικίνδυνα. Ποια είναι η Alex; Και γιατί απήχθη και βασανίστηκε τόσο άγρια; Για ποιο λόγο την τιμώρησε ο απαγωγέας; Ποιος, τελικά, βασανίζει ποιον;

Pierre_LemaitreΟ 57χρονος καθηγητής λογοτεχνικής ανάλυσης Pierre Lemaitre είναι από τους δημοφολέστερους συγγραφείς στη Γαλλία αυτή τη στιγμή, ενώ έχει τιμηθεί με πλήθος βραβείων όπως το Prix du premier roman du Festival de Cognac, το Prix Le Point du Polar européen και το Prix des Lecteurs Policier du Livre de Poche. Ο ίδιος γράφει με οδηγούς μερικούς από τους αγαπημένους του συγγραφείς, όπως τον James Ellroy, τον Bret Easton Ellis, τον Émile Gaboriau, και τον Σκωτσέζο William McIlvanney, ενώ δηλώνει πως φάρο στη συγγραφική του πορεία αποτελούσε ανέκαθεν ο Alexandre Dumas.

Christopher MacLehoseΦήμες θέλουν τον Christopher MacLehose των Εκδόσεων Querkus / MacLehose Press, τον άνθρωπο που συνέστησε στο βρετανικό κοινό τους διάσημους κυρίους Haruki Murakami, WG Sebald, αλλά και José Saramago, Raymond Carver και Richard Ford, να μοιράζει στο μετρό του Λονδίνου αντίτυπα ενός άγνωστου Σουηδού συγγραφέα ονόματι Stieg Larsson. Η συνέχεια του έργου είναι πλέον γνωστή. Οι ίδιες φήμες κυκλοφόρησαν και για το Alex του Pierre Lemaitre: o ευγενής ηλικιωμένος εκδότης στεκόταν στο tube μοιράζοντας τζάμπα αντίτυπα του βιβλίου στου οποίου την επιτυχία πίστεψε ακράδαντα.

Δεν είχε άδικο ο μυθικός κύριος MacLehose. Το υπέροχα μεταφρασμένο από τον διάσημο Frank Wynne (βραβευμένο για τις μεταφράσεις του  Michel Houellebecq στα αγγλικά) Alex είναι γεμάτο ανατροπές, χιούμορ, είναι ανατριχιαστικό και σκοτεινό, είναι ένα βιβλίο απολαυστικό και αγωνιώδες.

Ας αφήσουμε για λίγο κατά μέρος τα κανάλια της Στοκχόλμης και τα χιονισμένα βουνά της Νορβηγίας. Τα σκανδιναβικά μυστήρια μπορούν να περιμένουν – γιατί καμιά φορά στο Παρίσι διαπράττονται πιο ενδιαφέροντα εγκλήματα.

Αναμένω εναγωνίως περισσότερες αγγλικές μεταφράσεις έργων του Pierre Lemaitre, και, γιατί όχι, την ελληνική απόδοση του Alex.

 

3 thoughts on “«Ένα βρεγμένο πεινασμένο ποντίκι είναι πιο τρομακτικό από ένα στεγνό…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s