Οδύσσεια_08

φωτογραφία 1

Τελείωσα τον Αίολο στο αεροπλάνο της επιστροφής προς το Νότο. Ταιριαστό.

Mouth, south. Is the mouth south someway? Or the south a mouth? Must be some. South, pout, out, shout, drouth.

Το βιβλίο με έχει επηρεάσει αρκετά. Ώρες ώρες ταυτίζομαι με τον Mr. Bloom, με τις αδιέξοδες αχανείς του σκέψεις, ταυτίζομαι με την έλξη και την ταυτόχρονη απώθηση που αισθάνεται για την πόλη του. Ο Αίολος, ένα κεφάλαιο-ύμνος στην ακύρωση και την απογοήτευση, με βρήκε σε μία περίοδο που μόλις ξεπερνούσα παρόμοιους προβληματισμούς. Ποιος θα το περίμενε, εγώ να βρίσκω κοινά σημεία με αυτόν τον ήρωα.

Πέρασα στους Λαιστρυγόνες σαν μεθυσμένη. Παρασυρμένη από την περίτεχνη γλώσσα που σε αρπάζει από το χέρι και δεν σε αφήνει. Ο μυθικός λαός ανθρωποφάγων γιγάντων του Ομήρου βρίσκει λιμάνι στις ημι-μύχιες σεξουαλικές σκέψεις του Bloom – έχω διαβάσει πολλά ερωτικά κείμενα. Κανένα δεν ήταν τόσο υπαινικτικά εξομολογητικό. Κανένα δεν παλλόταν από κεκαλυμμένη επιθυμία όσο τούτο εδώ.

Touch. Fingers. Asking. Answer. Yes.
Stop. Stop. If it was it was. Must.

Κι ανάμεσα στην ολοένα και αποκαλυπτόμενη εμμονή του Bloom με τα γυναικεία πόδια, να ξεπροβάλλει το αέναο θέμα που βασανίζει ήρωα αλλά και συγγραφέα.

Home always breaks up when the mother goes.

φωτογραφία 3

Βρίσκομαι στη σελίδα 305 εκ των 1.305 του αντιτύπου μου (ή μήπως του ψηφιακού μου υποκατάστατου; ). Δεν θέλω να τελειώσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s