Έξι Έκτου ξανά

Ανάμεσα στα βιβλία της βιβλιοθήκης μου, για την ακρίβεια ανάμεσα σε κάτι οδηγούς μουσείων, βρίσκεται το άλμπουμ με τα ελαφάκια.
Ανάμεσα στα βιβλία της βιβλιοθήκης μου, για την ακρίβεια ανάμεσα σε κάτι οδηγούς μουσείων, βρίσκεται το άλμπουμ με τα ελαφάκια.

Τα γράμματα της μητέρας μου δεν αφήνουν περιθώριο για αμφιβολία: Το άλμπουμ αυτό είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο των πρώτων ημερών της ζωής μου. Την φαντάζομαι με ένα από αυτά τα φλοράλ φορέματα που φορούσε να κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας και να κολλάει τις φωτογραφίες στις σελίδες, σημειώνοντας με καλλιγραφικά γράμματα πότε τραβήχτηκαν. Πιθανώς αυτή να ήταν η μόνη στιγμή της ημέρας που δεν την ταλαιπωρούσα με την ατελείωτη γκρίνια μου.
Τα γράμματα της μητέρας μου δεν αφήνουν περιθώριο για αμφιβολία: Το άλμπουμ αυτό είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο των πρώτων ημερών της ζωής μου. Την φαντάζομαι με ένα από αυτά τα φλοράλ φορέματα που φορούσε να κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας και να κολλάει τις φωτογραφίες στις σελίδες, σημειώνοντας με καλλιγραφικά γράμματα πότε τραβήχτηκαν. Πιθανώς αυτή να ήταν η μόνη στιγμή της ημέρας που δεν την ταλαιπωρούσα με την ατελείωτη γκρίνια μου.
Στη φωτογραφία της 26ης Ιουνίου 1978 διακρίνω για πρώτη φορά τα χαρακτηριστικά που αναγνωρίζω μέχρι σήμερα στο πρόσωπό μου. Για χρόνια κοιτούσα τη φωτογραφία αυτή εμμονικά, κρατώντας στο χέρι έναν καθρέφτη.
Στη φωτογραφία της 26ης Ιουνίου 1978 διακρίνω για πρώτη φορά τα χαρακτηριστικά που αναγνωρίζω μέχρι σήμερα στο πρόσωπό μου. Για χρόνια κοιτούσα τη φωτογραφία αυτή εμμονικά, κρατώντας στο χέρι έναν καθρέφτη.
Κατακαλόκαιρο του 1978. Η μαμά έχει ήδη συνηθίσει το νέο μωρό και ποζάρει με άνεση στο μπαλκόνι. Ο μπαμπά με κοιτάζει σαν να απορεί με το μικρό αυτό μπογαλάκι που προσγειώθηκε στην αγκαλιά του (πιθανώς μόνο για να βγει αυτή η φωτογραφία). Με κρατάει σαν να είμαι εύθραυστο βάζο, κι ίσα που χαμογελάει.
Κατακαλόκαιρο του 1978. Η μαμά έχει ήδη συνηθίσει το νέο μωρό και ποζάρει με άνεση στο μπαλκόνι. Ο μπαμπάς με κοιτάζει σαν να απορεί με το μικρό αυτό μπογαλάκι που προσγειώθηκε στην αγκαλιά του (πιθανώς μόνο για να βγει αυτή η φωτογραφία). Με κρατάει σαν να είμαι εύθραυστο βάζο, κι ίσα που χαμογελάει.
Το άλμπουμ είναι γενικά διαλυμένο. Τα φύλλα ξεκολλάνε, κάποιες σελίδες είναι σκισμένες. Στις φωτογραφίες από τα πρώτα Χριστούγεννα της ζωής μου αρχίζω να αντιλαμβάνομαι πως στο παιδικό μου πρόσωπο αντικατοπτρίζεται αυτό που πάντα μου έλεγε η μάνα μου: "Ήσουν δύσκολο παιδί".
Το άλμπουμ είναι γενικά διαλυμένο. Τα φύλλα ξεκολλάνε, κάποιες σελίδες είναι σκισμένες. Στις φωτογραφίες από τα πρώτα Χριστούγεννα της ζωής μου αρχίζω να αντιλαμβάνομαι πως στο παιδικό μου πρόσωπο αντικατοπτρίζεται αυτό που πάντα μου έλεγε η μάνα μου: «Ήσουν δύσκολο παιδί».
Δεν το αρνούμαι, και το θυμάμαι πολύ καλά: Ήθελα πάντα να είμαι το επίκεντρο της προσοχής. Να γίνεται το δικό μου. Γιατί να διαβάσει η μαμά εφημερίδα στο κρεβάτι αφού εγώ θέλω να την πάρω να τη σκίσω;
Δεν το αρνούμαι, και το θυμάμαι πολύ καλά: Ήθελα πάντα να είμαι το επίκεντρο της προσοχής. Να γίνεται το δικό μου. Γιατί να διαβάσει η μαμά εφημερίδα στο κρεβάτι αφού εγώ θέλω να την πάρω να τη σκίσω;
Δεν ήμουν ευχαριστημένη με τίποτα. Διαρκώς ήθελα κάτι άλλο από αυτό που είχα. Μπορούσες όμως πάντα να με κάνεις καλά με λίγο αγγουράκι και μερικά φρέσκα κρεμμύδια. Αρκεί να είχες βεβαιωθεί πως μου έχεις φυλακίσει τα πόδια σε φορμάκι σαν του Ρεβυθούλη.
Δεν ήμουν ευχαριστημένη με τίποτα. Διαρκώς ήθελα κάτι άλλο από αυτό που είχα. Μπορούσες όμως πάντα να με κάνεις καλά με λίγο αγγουράκι και μερικά φρέσκα κρεμμύδια. Αρκεί να είχες βεβαιωθεί πως μου έχεις φυλακίσει τα πόδια σε ένα φορμάκι σαν του Ρεβυθούλη.
Ο μπαμπάς σύντομα με συνήθισε. Άρχισε να βγάζει πιο αυθόρμητες φωτογραφίες, να γελάει μαζί μου, και βέβαια κατάλαβε ότι δεν σπάω έτσι εύκολα. Αντίθετα, πάντα ήθελα να του ξεφεύγω. Σπάνια τα κατάφερνα.
Ο μπαμπάς σύντομα με συνήθισε. Άρχισε να βγάζει πιο αυθόρμητες φωτογραφίες, να γελάει μαζί μου, και βέβαια κατάλαβε ότι δεν σπάω έτσι εύκολα. Αντίθετα, πάντα ήθελα να του ξεφεύγω. Σπάνια τα κατάφερνα.

Σαν σήμερα, 13 χρόνια πριν γεννηθώ εγώ, είχε κυκλοφορήσει ένα τραγούδι το οποίο όλοι αναγνωρίζουν, σε πολλούς αρέσει αλλά σε ελάχιστους θυμίζει τις εκδρομές στην Πελοπόνησσο στο Passat του μπαμπά, με τη μαμά να με μαλώνει για να μη χοροπηδάω στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου στο ρυθμό της μουσικής.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

15 thoughts on “Έξι Έκτου ξανά

  1. Χρόνια Πολλά! Να σαι καλά και με το καλό να φτιάξεις μια μέρα τις δικές σου αναμνήσεις, στα δικά σου οικογενειακά άλμπουμ. Χιλιόχρονη! Σε χαιρόμαστε μέσα από το μπλογκ!

  2. Χρόνια πολλά πολλά! Στη τελευταία φωτογραφία είσαι τρελή φάτσα.
    Τέτοια τραγούδια είναι ότι πρέπει να τα ακούς πρωί, σου φτιάχνουν τη μέρα!

  3. Ολες οι μαμάδες το ίδιο λένε, «δύσκολο παιδί» και εννοούν «δυσκολεύτηκα γιατί δεν είχε οδηγίες χρήσης» ;-). Πολύχρονη και ευτυχισμένη με χιλιάδες βιβλία.

    Υ.Γ. Το 1978 με τσάκισε τη γραία

  4. Αχ, τι πόνος! Υπάρχουν τέτοιες ηλικίες;
    (Για την ιστορία, «Θα τη σκίσω, θα τη σφάξω» ήταν η ελληνική εκδοχή του Satisfaction.)

    Πολλές ευχές για όλα τα καλά, με μουσική Nicola Piovanni και αισιόδοξους στίχους Κ. Φασουλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s