Στην Κρήτη_Μέρος Β

Η συζήτηση ξεκίνησε από το CIDOC-CRM για να καταλήξει στις διαφορές μεταξύ φαινομενολογικού χώρου και πραγματικού τόπου. Τις στιγμές που έχανα τη συγκέντρωσή μου σκεφτόμουν πως βρισκόμουν σε μία αίθουσα με μερικούς από τους εξυπνότερους ανθρώπους που υπάρχουν. Σκεφτόμουν, επίσης, πως για αυτό αυτά τα μοντέλα λέγονται οντολογίες. Γιατί τελικά πάντα οι έννοιες αποκτούν πλατωνική σημασία.
Η συζήτηση ξεκίνησε από το CIDOC-CRM για να καταλήξει στις διαφορές μεταξύ φαινομενολογικού χώρου και πραγματικού τόπου. Τις στιγμές που έχανα τη συγκέντρωσή μου σκεφτόμουν πως βρισκόμουν σε μία αίθουσα με μερικούς από τους εξυπνότερους ανθρώπους που υπάρχουν. Σκεφτόμουν, επίσης, πως αυτός είναι ο λόγος που τα εννοιολογικά μοντέλα λέγονται και οντολογίες. Γιατί τελικά πάντα οι έννοιες αποκτούν πλατωνική σημασία.
Λίγο πριν τελειώσει η ημέρα βρέθηκα σε μία παραλία με μία φίλη που γύρισε στον τόπο της μετά από χρόνια στην Αθήνα. Διέκρινα στα λόγια της την αμηχανία εκείνου που επιστρέφει. Μιλούσαμε για ώρες, κι εγώ σκεφτόμουν πόσο παράξενη είναι η ζωή - την είχα γνωρίσει κάπου στην Πίνδο και τώρα ξαναβρισκόμασταν σε μία αμμουδερή παραλία με το παράξενο όνομα Τομπρούκ.
Λίγο πριν τελειώσει η ημέρα βρέθηκα σε μία παραλία με μία φίλη που γύρισε στον τόπο της μετά από χρόνια στην Αθήνα. Διέκρινα στα λόγια της την αμηχανία εκείνου που επιστρέφει. Μιλούσαμε για ώρες, κι εγώ σκεφτόμουν πόσο παράξενη είναι η ζωή – την είχα γνωρίσει κάπου στην Πίνδο και τώρα ξαναβρισκόμασταν σε μία αμμουδερή παραλία με το παράξενο όνομα Τομπρούκ.
Μείναμε στην παραλία ώσπου νύχτωσε. Η σκόνη από το νότο και ο ήλιος έντυναν τη θάλασσα με ένα φως εξωπραγματικό.
Μείναμε στην παραλία ώσπου νύχτωσε. Η σκόνη από το νότο και ο ήλιος έντυναν τη θάλασσα με ένα φως εξωπραγματικό.
Είχα χρόνια να πάω στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου. Η Άνια προβληματιζόταν από την αποκατάσταση των τοιχογραφιών. "Δεν είναι ορθή", επέμενε. Ο Βολφγκανγκ μου έλεγε ότι οι μινωικοί ταύροι του θύμιζαν Πικάσο. Ο Μπένγιαμιν κοιτούσε σκεφτικός τον Πρίγκηπα των Κρίνων. "Η αντίληψη του παρελθόντος είναι τελικά μια κατασκευή", μονολογούσε. "Ακόμα σκέφτεσαι οντολογίες", του απάντησα.
Είχα χρόνια να πάω στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου. Η Άνια προβληματιζόταν από την αποκατάσταση των τοιχογραφιών. «Δεν είναι ορθή», επέμενε. Ο Βόλφγκανγκ μου έλεγε ότι οι μινωικοί ταύροι του θύμιζαν Πικάσο. Ο Μπένγιαμιν κοιτούσε σκεφτικός τον Πρίγκηπα των Κρίνων. «Η αντίληψη του παρελθόντος είναι τελικά μια κατασκευή. Η Κνωσσός δεν ήταν έτσι στην πραγματικότητα αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ», μονολογούσε. «Ακόμα σκέφτεσαι με οντολογίες», του απάντησα γελώντας.
Μια τελευταία βόλτα στο Ηράκλειο. Παράξενη πόλη. Λες και μέσα της αντιπαλεύουν πολιτισμοί κι αιώνες χωρίς νικητή ή χαμένο.
Μια τελευταία βόλτα στο Ηράκλειο. Παράξενη πόλη. Λες και μέσα της αντιπαλεύουν πολιτισμοί κι αιώνες χωρίς νικητή ή χαμένο.
Φεύγοντας, τράβηξα φωτογραφία μία πλατεία. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί μου φάνηκε ότι αυτός ήταν ο μόνος πραγματικός τόπος ολόκληρου του ταξιδιού.
Φεύγοντας, τράβηξα φωτογραφία μία πλατεία. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί μου φάνηκε ότι αυτός ήταν ο μόνος πραγματικός τόπος ολόκληρου του ταξιδιού.

 

 

 

 

 

One thought on “Στην Κρήτη_Μέρος Β

  1. Μια υποδόρια μελαγχολία διατρέχει τις λέξεις σας, που την ολοκληρώνει με το συναφές τραγούδι του -που ομολογώ ότι δεν ήξερα- ο αγαπημένος Μάλαμας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s