Κρήτη, δέκα χρόνια μετά

falasarna

Πάνε δέκα ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκα σε εκείνα τα μέρη. Καθώς το καράβι έλυνε τα σχοινιά ορκίστηκα να μην ξαναγυρίσω ποτέ. Έπεσα έξω.

Οι αναμνήσεις είναι σκόρπιες κι ασύνδετες:

Η άμμος στα Φαλάσαρνα. Σου έλεγα ότι με ενοχλούσε αλλά ήταν ψέμματα. 

Η τελευταία στροφή στην κατηφόρα, λίγο πριν φανερωθεί μπροστά μας η Πρέβελη – η ωραιότερη παραλία της γης.

Το γαμοπίλαφο και το ξυνόμηλο στο γλέντι της ανασκαφής. 

Η ταβέρνα «Η Καλή Καρδιά» μετά τον Κουρνά.

Η πρώτη φορά που δοκίμασα στάκα, στις πηγές της Αργυρούπολης.

Το τζαμί στο Ρέθυμνο.

Τότε που, κάπου έξω από το Μπαλί, σου είχα πει ότι «αυτό το νησί είναι μια άλλη χώρα».

Η Γεωργιούπολη.

Η μαντινάδα που μας έγραψε στο χάρτινο τραπεζομάντηλο ο ταβερνιάρης στα Ανώγεια, εκείνος που γέλασε όταν του είπα ότι δεν ήξερα τι είναι το οφτό.

Το φεγγάρι να λούζει την αρχαία Ελεύθερνα. Αυτό που μου είπες τότε, ότι «αν δεν ήμασταν εμείς να τα αποκαλύψουμε, δεν θα τα έλουζε έτσι απόψε». Στα 24 μου χρόνια, δεν είχα ακούσει ποτέ ωραιότερη κουβέντα.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s