Κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις.

perlove

Στο φούρνο ψήνεται το κέικ για τα γενέθλια ενός φίλου.

Η εβδομάδα που μόλις πέρασε ήταν από εκείνες που φτάνουν για να σου θυμίσουν όσα έχουν ακόμη σημασία και όσα πρέπει πλέον να πετάξεις.

Το έχω ξαναδεί το έργο: Όσες φορές έχει χρειαστεί να περάσω χρόνο μόνη, να δουλέψω με σφιχτές προθεσμίες, να ελέγξω παραπομπές και σημειώσεις, πάντα υπάρχει κάτι που με τρομάζει: Υπάρχουν κάποιες σκέψεις που με επισκέπτονται ξαφνικά εκεί ακριβώς, ακροπατώντας ώστε να μην τις αντιληφθώ. Παρουσιάζονται απρόσκλητες, κάπου ανάμεσα σε βιβλία, διορθώσεις και άρθρα, και με παραλύουν. Μπορεί να φταίει η μοναξιά της δουλειάς αυτής, μπορεί και αυτός ακριβώς να είναι ο λόγος για τον οποίο είμαι τόσο κοινωνική – για να τις διώχνω. Όμως να, εκείνες πάντα βρίσκουν τον τρόπο να έρχονται.

Η εβδομάδα που μόλις πέρασε είχε δύο σημαντικές προθεσμίες. Το ήξερα μήνες τώρα: Στις 31 Ιανουαρίου θα κρίνονταν πολλά, η δουλειά δύο ετών, μία άλλη δουλειά των τελευταίων μηνών, εγώ ως συνεργάτης, και όλοι μαζί ως ομάδα. Περίμενα, ήλπιζα, πως οι σκέψεις που για χρόνια με κυνηγούσαν όταν βρισκόμουν μόνη τα βράδια μπροστά σε ένα υπολογιστή αυτή τη φορά θα με λυπούνταν. Αλλά όχι. Είχε χρόνια να  μου συμβεί, να ζυγίσω, έστω άθελά μου, κάποιους ανθρώπους που βρέθηκαν στη ζωή μου – κάποιοι βάρυναν πολύ, σχεδόν ασήκωτα. Κάποιοι υπήρξαν, κατάλαβα, τυχαία περιστατικά. Συμπτώσεις.

Μεγάλη διάψευση αυτή η σκέψη η ύπουλη.

Στο φούρνο ψήνεται το κέικ για ένα φίλο. Ζυγίστηκε κι αυτός, όπως όλοι, και, καθώς διόρθωνα μία από τις τελευταίες σελίδες της βιβλιογραφίας, του έστειλα ένα μήνυμα: Του είπα πως δεν το είχα ξανακάνει, αλλά πως θα ήθελα να είμαι εγώ αυτή που θα φτιάξει το φετινό γλυκό των γενεθλίων του.

Εχθές που όλα είχαν τελειώσει και που βρισκόμουν σε μία εξουθενωμένη ηρεμία, σκέφτηκα και κάτι ακόμα: Γι’ αυτό διαβάζω. Για να ξεφεύγω. Διότι αν έγραφα, θα μου είχε μάλλον σαλέψει.

Την εβδομάδα που μας πέρασε επεξεργάστηκα περίπου 110 σελίδες.

Την εβδομάδα που μας πέρασε δεν διάβασα ούτε μία σελίδα από το βιβλίο μου.

One thought on “Κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις.

  1. Είναι παράξενη εποχή για πολλούς. Η χρονιά ξεκίνησε με ξεσκαρταρίσματα, και μάλλον κάπως έτσι θα συνεχίσει, μέχρι να μείνουν όσοι και όσα πρέπει….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s