«Ας μην κρυβόμαστε: η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για το ποιον κατηγορεί, αρκεί να κατηγορήσει κάποιον»

Οι υποθέσεις είναι πολλές κι εξ’ ίσου απάνθρωπες.

Η Myra Hindley
Η Myra Hindley

Η περίπτωση της Myra Hindley, η οποία με συνεργό το σύζυγό της, βίασε και δολοφόνησε πέντε παιδιά από 10 έως 17 ετών στα μέσα της δεκαετίας του 1960, είναι η διασημότερη – αλλά όχι η μοναδική. Το ζευγάρι έθαψε τα πτώματα στους βρετανικούς αγρούς, για να καταδικαστεί αργότερα σε ισόβια. Είκοσι χρόνια μετά τη δικαστική απόφαση, η Myra, η οποία ως τότε διατράνωνε την αθωότητά της, παραδέχτηκε τις φρικτές δολοφονίες. Έκτοτε, η Myra Hindley πέρασε στην ιστορία ως «the most evil woman in Britain».

Η Sonia Sutcliffe σήμερα
Η Sonia Sutcliffe σήμερα

Η Sonia Sutcliffe, από την άλλη, δεν συμμετείχε στους αποτρόπαιους κατά συρροήν φόνους του συζύγου της, Peter. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο θεοσεβούμενος Peter έσφαξε 13 γυναίκες και αποπειράθηκε να σκοτώσει άλλες 7, για να περάσει, με τη σειρά του, στην ιστορία ως «The Yorkshire Ripper». Η Sonia, η οποία διαμένει ακόμα στο ίδιο σπίτι, στήριξε τον άντρα της μέχρι το τέλος. Ο βρετανικός τύπος την αντιμετωπίζει ακόμη υπαινικτικά ως ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα στα εγκληματολογικά χρονικά της χώρας.

Η Rosemary West είναι ακόμη μία από αυτές. Σήμερα εκτίει την ποινή της στις φυλακές του Durham: το 1995 καταδικάστηκε για το σεξουαλικό βασανισμό και τη δολοφονία 10 γυναικών. Πριν τη βοηθήσει στο αιματοβαμμένο έργο της, ο άντρας της, Fred, είχε σκοτώσει άλλες δύο γυναίκες.

Τρεις γυναίκες-σύμβολα του θανάτου, τρεις υποθέσεις που για χρόνια απασχόλησαν το βρετανικό τύπο.

the wicked girlsΣτο Wicked Girls, το οποίο κυκλοφόρησε μέσα στο 2012, η Alex Marwood, δημοσιογράφος που συγγράφει με ψευδώνυμο, πλέκει την πραγματικότητα και τη μυθοπλασία σε μία ιστορία φόνου, εκδίκησης κι ενοχής, μέσα από ευθείες αλλά κι έμμεσες αναφορές σε όλες αυτές τις υποθέσεις που για πολλούς θεωρούνται κλεισμένες, αλλά αρέσκονται ακόμη να τις σκαλίζουν.

Από την πέννα της Marwood ζωντανεύουν η Kirsty και η Amber, δύο γυναίκες που, ως ανήλικες, καταδικάστηκαν πριν από 25 χρόνια για το βασανισμό και το φόνο μιας 4χρονης μικρούλας. Σήμερα, οι δύο γυναίκες έχουν πλέον βγει από το αναμορφωτήριο, έχουν αλλάξει ταυτότητα και έχουν τραβήξει τις – ξεχωριστές – ζωές τους. Μέχρι που η μοίρα παίζει ένα περίεργο παιχνίδι, και φέρνει την Kirsty και την Amber ξανά αντιμέτωπες μεταξύ τους, με το παρελθόν, τις ενοχές, τον Τύπο και την κατακραυγή. Τι είχε, όμως, πραγματικά συμβεί στους βάλτους του χωριού τους πριν 25 χρόνια; Τι κρύβεται πίσω από τη μάσκα της «γυναίκας-φονιά» με την οποία για χρόνια τις στόλιζαν τα Μέσα Ενημέρωσης; Και πώς μπορεί πραγματικά ένα παιδί να ξεφύγει από ένα τραγικό λάθος του παρελθόντος;

Δεν χρειάζεται να παρακολουθεί κανείς εντατικά το βρετανικό τύπο για να καταλάβει ότι το Wicked Girls βασίζεται στην πραγματική ιστορία της δολοφονίας του τρίχρονου James Bulger από δύο δεκάχρονα αγόρια το 1993. Σύμφωνα με την καταδικαστική απόφαση, ο μικρός απήχθη από τη μητέρα μέσα σε ένα εμπορικό κέντρο του Λίβερπουλ, βασανίστηκε, και βρέθηκε δύο μέρες αργότερα κατακρεουργημένος πάνω σε σιδηροδρομικές ράγες. Η υπόθεση σόκαρε την κοινή γνώμη όσο λίγες. Οι δύο δράστες κυκλοφορούν σήμερα πλέον ελέυθεροι, με αλλαγμένα ονόματα και με νέες ζωές.

Η Alex Marwood στηρίζεται στην υπόθεση Bulger για να σχολιάσει τη διαμεσολάβηση του Τύπου σε περιπτώσεις ανήλικων εγκληματιών, τη διαχείριση της ενοχής, και την ενήλικη συνειδητοποίηση του εγκλήματος. Αλλά δεν αρκείται σε αυτό  – η Marwood εξερευνά μέσω της καταλυτικής μυθοπλασίας τον ισχυρό δεσμό της συνενοχής, για να αναρωτηθεί, τελικά: Πόσο διαφορετική είναι η συνενοχή μεταξύ γυναικών από ότι μεταξύ αντρών, όπως είναι σήμερα οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης Bulger; Είναι τα κορίτσια πιο «κακά» από τα αγόρια; Κι αν όχι, τότε γιατί ο βρετανικός Τύπος γοητεύεται τόσο πολύ από όλες αυτές τις Φόνισσες, όπως τη Myra, τη Rosemary, ακόμη και τη Sharon;

Το Wicked Girls θα μπορούσε ένα είναι ένα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό- είναι ένα οξύ κοινωνικό σχόλιο, από αυτά που μία δημοσιογράφος θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει στη στήλη της, χωρίς ψευδώνυμο, χωρίς υπαινιγμούς. Διάλεξε, όμως, ένα μέσο αμεσότερο και πολύ πιο ευανάγνωστο – και πέτυχε.

 

 

One thought on “«Ας μην κρυβόμαστε: η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για το ποιον κατηγορεί, αρκεί να κατηγορήσει κάποιον»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s