«One day I will find the right words, and they will be simple»

cuar01_kerouac0708Κάποτε γνώρισα τον Paddy.


Δεν τον έβρισκα απλά όμορφο – στα μάτια μου ήταν συναρπαστικός: ψηλός, μελαχρινός, φορούσε πάντα το ίδιο, ανοιχτό, καρό πουκάμισο. Λερωμένο τζιν και καφέ μπότες. Μπροστά στις δικές μου, απλές σπουδές, οι σπουδές του Paddy φάνταζαν βγαλμένες από φιλμ του εναλλακτικού κινηματογράφου: North American Studies. Σε ένα μπαρ-βάρκα πάνω στον Τάμεση μου μιλούσε με πάθος για τον Jack Keruac, τον Neal Cassady, τα κείμενα του William S. Burroughs και τον Allen Ginsberg, τον οποίο πρόσφατα διάβασα κι εγώ. Μιλούσε για τη γενιά Beat λες κι ήταν ένας από αυτούς – εν μέρει ήταν: οι γονείς του είχαν τότε ένα εργαστήριο φυσητού γυαλιού στο Norfolk, είχαν ζήσει στην Ινδία και τη Νικαράγουα, και ο Paddy μεγάλωσε στη χασισοφυτεία της «πίσω αυλής». Άκουγε country και jazz, έπινε πολύ, κοιμόταν ελάχιστα, κυκλοφορούσε με τις ωραιότερες φοιτήτριες.

Ο Paddy είχε πάντα το On The Road στην πίσω τσέπη του λερωμένου τζιν του. Ένα απόγευμα σε ένα παγκάκι στο Hampstead Heath μου είχε διαβάσει ένα απόσπασμα. Ήταν αυτό:

The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn, like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars

Θυμάμαι πως είχα γελάσει: «Αυτό σίγουρα δεν είναι γραμμένο για μένα», του είχα πει. «Εγώ είμαι απλά μια Ελληνίδα φοιτήτρια, δεν έχω ταξιδέψει, δεν κάνω ναρκωτικά, δεν πίνω, είμαι πολύ συνηθισμένη. Ο φίλος σου ο Κέρουακ θα με έβρισκε αφόρητα πληκτική». «Κάνεις λάθος», είχε πει εκείνος, και συνέχισε να διαβάζει.

OTR_loΛίγες ημέρες αργότερα πήγαμε μία βόλτα στο Covent Garden. Ο Paddy τότε διάβαζε το Naked Lunch του Burroughs και το αντιπαρέβαλε με την ποίηση του Ezra Pound. Εμένα όλα αυτά μου φαίνονταν εξωτικά: «Είναι τόσο συναρπαστικά όλα αυτά που διαβάζεις», είχα πει, «Εγώ διαβάζω μόνο Θουκυδίδη». Είχε γελάσει. «Τότε να κάνουμε ένα πείραμα», απάντησε. «Εσύ θα μου χαρίσεις ένα βιβλίο που έχεις στην τσάντα σου κι εγώ θα σου χαρίσω το βιβλίο που έχω στην τσέπη μου». Έβγαλε το On The Road. Άνοιξα την τσάντα μου και διστακτικά αποχωρίστηκα ένα αντίτυπο της Ιστορίας του Θουκυδίδη σε έκδοση Penguin.

Με τον Paddy χαθήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε – νέες γνωριμίες, μετακομίσεις, οι σελίδες της φοιτητικής ζωής γυρίζουν πριν προλάβεις να τις διαβάσεις. Από εκείνον μου έμεινε ένα τσακισμένο αντίτυπο του On The Road του Jack Keruac που δεν διάβασα ποτέ.

Τον σκέφτομαι πολύ σπάνια. Η πρώτη φορά που μου είχε έρθει στο νου ήταν πριν δύο χρόνια, ένα απόγευμα σε ένα καφέ στην Κοπεγχάγη, όταν άκουσα ένα τραγούδι.

Τις προάλλες τον ξαναθυμήθηκα. Θα ήταν περίεργο να δω αυτή την ταινία και να μην τον σκεφτώ.

Το μόνο που ξέρω σήμερα γι’ αυτόν είναι ότι ζει στη Merida του Μεξικό και διδάσκει αγγλικά σε ένα κοινόβιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s