Μικρή ερωτική ιστορία

Λονδίνο, τέλη της δεκαετίας του 1940.

Εκείνη ήταν νεαρή γραμματέας στον εκδοτικό οίκο Faber and Faber. Εκείνος, διευθυντής της και ποιητής. Θαύμαζε την ποίησή του κι εκείνον στα κρυφά. Ίσως να του έριχνε και μερικές κλεφτές ματιές όταν δεν την έβλεπε.

Εκείνη μπορεί να φανταζόταν ότι τίποτα, ποτέ δεν θα μπορούσε να συμβεί μεταξύ τους. Δεν ήταν μόνο τα 40 χρόνια που τους χώριζαν. Δεν ήταν καν η θέση της, ή το γεγονός ότι ένας ποιητής του δικού του διαμετρήματος δεν θα κοιτούσε ποτέ μία απλή κοπέλα σαν κι εκείνη: Εκείνος ήταν παντρεμένος. Για χρόνια είχε στο πλευρό του μία γυναίκα παράξενη, αλλόκοτη, επιθετική.

Στα δικά της μάτια, όμως, εκείνος δεν ήταν παρά ένας άντρας που με επιμέλεια έκρυβε την απελπιστική μοναξιά του. «Ήταν φανερό ότι ήθελε έναν ευτυχισμένο γάμο. Και δεν θα πέθαινε εάν δεν το πετύχαινε», είπε εκείνη πολλά χρόνια αργότερα.

Το 1933 εκείνος δίνει τέλος στο γάμο του. Η Βιβιέν, όμως, αυτό δεν το αποδέχεται. Για 14 χρόνια τον πολιορκεί, τον απειλεί, τον φθείρει. Όταν η Βιβιέν βυθίζεται σε βαθιά κατάθλιψη, η φίλη του Βιρτζίνια Γουλφ λέει ότι για εκείνον η Βιβιέν δεν είναι παρά «μία τσάντα με νυφίτσες» που κουβαλά πάντα στους ώμους του.

Εκείνη τον περιμένει σιωπηλά. Για χρόνια τον παρακολουθεί να μπαινοβγαίνει στα γραφεία του οίκου, διαβάζει την ποίησή του, συγκινείται κρυφά με τις επιτυχίες του.

Το 1947 η Βιβιέν πεθαίνει στο άσυλο. Ένα χρόνο μετά, εκείνος κρατάει στα χέρια του του Νόμπελ Λογοτεχνίας. Εκείνη προάγεται σε διορθώτρια. Η κοινή τους πορεία μόλις έχει ξεκινήσει.

Το 1957 παντρεύονται σε μία κλειστή τελετή. Εκείνος γράφει, σβήνει, διορθώνει, ανεβαίνει όλα τα σκαλιά της φήμης. Δίπλα του, εκείνη διορθώνει, σβήνει, συμβουλεύει. Είναι πλέον η κινητήρια δύναμη πίσω από τον σημαντικότερο ποιητή της εποχής τους.

Μείνανε μαζί, παντρεμένοι κι ευτυχείς, για 8 χρόνια. Δεν έκαναν ποτέ παιδιά.

Με το θάνατό του, εκείνη ανέλαβε να κρατήσει την υπόσχεση που του είχε δώσει λίγο πριν τον χάσει: Να τιμήσει, να διαδώσει, να διαφυλάξει το έργο του, να μην επιτρέψει την κυκλοφορία καμίας βιογραφίας του εάν προηγουμένως δεν την εγκρίνει προσωπικά.

Και το έκανε. Παρέμεινε η μόνη εκτελεστής της διαθήκης του άντρα που αγάπησε για όλη της τη ζωή. Διέδωσε το έργο του σε όλο τον κόσμο, καθιερώνοντας βραβεία και υποτροφίες στη μνήμη του.

Την περασμένη Παρασκευή, στα 86 της χρόνια, πέθανε η Βάλερι Έλιοτ, η μεγάλη αγάπη και το στήριγμα ενός από τους σπουδαιότερους ποιητές που ανέδειξε η Αγγλία και η Ευρώπη.

Τα τελευταία 47 χρόνια της ζωής της ήταν αφιερωμένα στη μνήμη του.

This is the way the world ends
Not with a bang but a whimper.

10 thoughts on “Μικρή ερωτική ιστορία

  1. η στάση τής «κριτικής» απέναντι στην πρώτη γυναίκα τού eliot πάντως έχει αρχίσει ήδη να ανατρέπεται : η vivienne, η οποία βοήθησε άνευ όρων τον έλιοτ στα πιο κρίσιμα χρόνια τής ποιητικής του διαμόρφωσης (σ’ αυτήν οφειλόταν ακόμα και ο τίτλος («criterion») για το περίφημο περιοδικό τού άντρα της – στο οποίο η ίδια έγραψε άπειρα άρθρα) κλείστηκε στο άσυλο από τον αδελφό της κατ’ απαίτηση τού ίδιου τού έλιοτ (αργότερα ο αδελφός αυτός μετάνιωσε λέγοντας : «ήταν τόσο λογική όσο κι εμείς οι υπόλοιποι») έπεσε μάλλον θύμα ενός μισογυνισμού, τόσο συνηθισμένου τότε όσο και σήμερα («δεν γράφει σαν γυναίκα» είχε πει ο μεγάλος ποιητής γι’ αυτήν, που συνεισέφερε στην ποίησή του ακόμα και με στίχους)

    περισσότερα εδώ για μια βιογραφία της πολλά ανέτρεψε πολλά από τα στερεότυπα

    φιλικά
    αλλά για να μην αδικούμε κι εμείς οι ίδιες τις γυναίκες που απλώς διαφέρανε – και το πλήρωσαν –

      1. ναι,πιθανώς (δεν την έχω διαβάσει) βιογραφία τού έλιοτ πάντως – η βιογραφία τής carole seymour-jones αφορά τη βίβιαν

        κι εγώ ευχαριστώ🙂

    1. α μερσί για την ταινία (δεν την έχω δει, και παίχτηκε άραγε στην ελλάδα;) : το καστ είναι θαύμα πάντως! (κι απ’ ό,τι βλέπω η υπόθεση περιλαμβάνει κι εκείνο το «περιβόητο» γεγονός τής πολύ οδυνηρής περιόδου που είχε η β., και η οποία προκαλούσε μεγάλη δυσφορία στον ποιητή…) (όλ’ αυτά τα παίρνω απ’ τη βιογραφία που έλεγα παραπάνω, για την οποία είχα διαβάσει παλιοτερα μια εκτενή κριτική στο new york review νομίζω, και την οποία μολονότι, τόσες φορές, σκέφτηκα να παραγγείλω τελικά το άφησα – υποψιάζομαι ασυνείδητα γιατί θα μ’ ενοχλούσε πολύ (έχω βαρεθεί να διαπιστώνω μισογυνισμούς στους άντρες καλλιτέχνες που κατά τ’ άλλα θαυμάζω…😦 )

      μερσί και πάλι🙂

  2. Επειδή είχα δει την ταινία όταν βγήκε και είχα διαβάσει κάποια πράγματα, πιστεύω ότι το θύμα της υπόθεσης ήταν μάλλον η Βίβιεν. Ο μόνος λόγος άλλωστε που δεν πήρε διαζύγιο όσο ζούσε ήταν γιατί ο νόμος το απαγόρευε αν ο ενας σύζυγος ήταν σε ψυχιατρείο. Όχι γ

    1. όχι, δεν ήταν καθόλου στωικός, ένας συνηθισμένος εγωιστής ήτανε, γι’ αυτό και τού φαινόταν τόσο δύσκολο να καταλάβει τους πόνους τής γυναίκας του όταν είχε περίοδο…
      (συνηθισμένα πράγματα; σε παλιότερες εποχές ίσως παραήταν συνηθισμένα…)

      τελικά βρήκα και την κριτική στο new york review of books (μόνο που ένα μέρος της μόνο διαβάζεται χωρίς συνδρομή😦 – ίσως καλύτερα γιατί παραήταν τεράστιο σεντόνι🙂 )

      1. Δυστυχώς οι καλλιτέχνες είναι οι μεγαλύτεροι εγωϊστές αλλά ίσως είναι προϋπόθεση για να δημιουργούν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s