Ευγνωμοσύνη

Η διαδικασία της εκμάθησης των αγγλικών ήταν ίσως από τις δυσκολότερες δοκιμασίες για μένα. Σήμερα μπορεί να τα θεωρώ δεδομένα, να έχω σπουδάσει σε αυτή τη γλώσσα, να έχω κάνει σχέσεις και φίλους με αυτή ως γέφυρα και σημείο συνάντησης, να έχω γράψει ένα βιβλίο στα αγγλικά, να τα έχω διδάξει επί τριετίας. Δεν γεννήθηκα, όμως, γνωρίζοντας τί σημαίνει perpendicular, δεν διάβαζα Φώκνερ από την κούνια, οι γονείς μου δεν μου μιλούσαν στο σπίτι παρά μόνο ελληνικά. Όσο σκέφτομαι με πόσο κόπο έμαθα τους τρεις υποθετικούς τύπους, την παθητική φωνή και τον πλάγιο λόγο, τόσο μεγαλύτερο σεβασμό αισθάνομαι για τις γυναίκες εκείνες που κάθισαν δίπλα μου και με ξενάγησαν στο μεγάλο αυτό θησαυρό πριν με αφήσουν μόνη να τον εξερευνήσω πλέον μόνη μου μέχρι τον κάνω ολότελα δικό μου.

Η πρώτη μου αγγλικού ήταν η κυρία Γιώτα. Κυρία, τρόπος του λέγειν, δηλαδή – η Γιώτα πρέπει τότε να ήταν γύρω στα 20, φοιτήτρια αγγλικής φιλολογίας, και να έβγαζε το χαρτζιλίκι της μαθαίνοντάς μου τις λέξεις apple και Italy, οι οποίες ήταν οι δύο πρώτες λέξεις που έμαθα στα αγγλικά. Ήμουν τεσσάρων ετών και μόλις είχα αρχίσει να διαβάζω ελληνικά. Όλα ήταν παιχνίδι: Το «h» ήταν η καρεκλίτσα, το «n» το σκαμνάκι, το «b» και το «d» εφιαλτικά δύσκολα να τα ξεχωρίσω.

Ο καιρός πέρασε, μετακομίσαμε στην Αθήνα, και συνέχισα τα αγγλικά σε ένα συνοικιακό φροντιστήριο του Χολαργού (στο οποίο έμελλε, χρόνια μετά, να δουλέψω κι εγώ ως καθηγήτρια), και να πέσω στην αυστηρότερη καθηγήτρια που είχα ποτέ – ειδικώς και γενικώς. Η Barbara, που ήταν Ελληνίδα αλλά που ποτέ δεν μας μιλούσε ελληνικά, ήταν νέα, όμορφη, αγέλαστη και πολύ απαιτητική. Μας έβαζε τις ασκήσεις με τις δεκάδες, από τη Δευτέρα για την Παρασκευή είχαμε τρεις σελίδες άγνωστες λέξεις ορθογραφία, και μας βασάνιζε με ανελέητα επαναληπτικά τεστ.

Υπό σημερινές συνθήκες, η Barbara δεν τηρούσε κανέναν απολύτως κανόνα παιδαγωγικής: Σε όλο το δημοτικό, από την τρίτη έως την έκτη που είχα την Barbara, πήγαινα στο φροντιστήριο μυξοκλαίγοντας και γύριζα με ένα πρωτόγνωρο τότε συναίσθημα για μένα, έναν κόμπο στο στομάχι – άγχος.

Ήμουν πάντα επιμελής μαθήτρια, ακόμα και καλή, θα έλεγε κανείς. Ήμουν και ανταγωνιστική, ήθελα να είμαι από τους πρώτους. Αλλά με την Barbara δεν ήταν μόνο αυτό: Ήθελα να τη νικήσω. Να της δείξω ότι, ό,τι και να έκανε, όσα και να μου έβαζε, εγώ θα τα κατάφερνα. Εκείνη, όμως, δεν μου έδινε αυτό που ήθελα – ναι, μου έβαζε «A». Ναι, μου έλεγε «Good job», αλλά δεν αρκούσε. Δεν μου χαμογελούσε, όπως οι κυρίες στο σχολείο. Δεν την ξεκλείδωνα.

Κάποια Χριστούγεννα, νομίζω ήμουν στην Ε’ Δημοτικού και έναν μόλις χρόνο πριν το Lower, η Barbara έδωσε στην τάξη του φροντιστηρίου ένα μικρό βιβλίο με μία απλοποιημένη κλασική ιστορία. Η εργασία μας για τις διακοπές θα ήταν να γράψουμε μία μεγάλη περίληψη σε χρόνο αόριστο.

Διάβασα την Jane Eyre μαγεμένη στον καφέ καναπέ του σαλονιού. Αγκαλιά με το Oxford Young Learners’ Dictionary, έβρισκα με επιμέλεια τις άγνωστες λέξεις, σημείωνα τη σημασία τους στα ελληνικά στο πλαϊνό κενό, και προχωρούσα. Κάθε πρόταση μία καινούργια έκπληξη! Μια μικρή γιορτή! Όσα μάθαινα για χρόνια ενώνονταν μαγικά για να βγάλουν νόημα, ένα νόημα ολοδικό μου, που το καταλάβαινα μόνο εγώ! Η Jane ερωτεύτηκε τον Mister Rochester μόνο για εμένα, εκείνος είχε ένα μυστικό κρυμμένο μόνο για μένα, τυφλώθηκε για να ταράξει μόνο εμένα!

Στα μικρά μου χέρια κρατούσα ένα μικρό βιβλίο γραμμένο μόνο για εμένα.

Έγραψα την περίληψη όσο καλύτερα μπορούσα. Παρέα με το λεξικό πρόσεξα τα ανώμαλα ρήματα, τις αντωνυμίες, έβαλα όσες καινούργιες λέξεις είχα μάθει. Όταν, στον πρώτο μάθημα, η Barbara έριξε μια ματιά στην κόλλα μου, νόμιζα ότι η τάξη μπορούσε να ακούσει την καρδιά μου να χτυπάει.

Μας έφερε τις περιλήψεις διορθωμένες δύο ημέρες αργότερα. Αφού μοίρασε τα χαρτιά σε όλη την τάξη, ήρθε κοντά μου, έσκυψε (από τα δεξιά μου, ακόμα το θυμάμαι), και είπε στα ελληνικά «Σου άρεσε το βιβλίο, ε;». Χαμογέλασε, και μου έκλεισε το μάτι.

Είναι κάποιοι δάσκαλοι στη ζωή στους οποίους χρωστάς πολλά, και πιθανώς να μην το ξέρουν. Παρέα με την Barbara πήρα το Lower στην έκτη δημοτικού και το Proficiency δύο χρόνια αργότερα. Εκείνη μπορεί να ξέρει ότι έμαθα αγγλικά, δεν με έχει ακούσει όμως ποτέ να τα μιλάω, δεν ξέρει ότι για χρόνια, όσο ζούσα στο Λονδίνο, τη σκεφτόμουν με ευγνωμοσύνη. Δεν ξέρει ότι την νοσταλγούσα κάθε φορά που συναντούσα άγνωστη λέξη και δεν είχα λεξικό. Δεν ξέρει ότι, όταν έκανα κάποιο λάθος όταν μιλούσα σε Άγγλους φίλους, δεν ντρεπόμουν αυτούς αλλά εκείνη. Δεν ξέρει, επίσης, ότι στα λίγα χρόνια που δίδαξα αγγλικά, την είχα ως πρότυπο.

Σήμερα δεν θυμάμαι καν καλά το πρόσωπό της. Όποτε προσπαθώ να τη φέρω στη μνήμη μου, η Barbara παίρνει τη μορφή της Jane Eyre από εκείνο το εξώφυλλο του υπεραπλουστευμένου κλασικού μυθιστορήματος που η Charlotte Bronte έγραψε μόνο για εμένα.

2 thoughts on “Ευγνωμοσύνη

  1. Η Barbara δεν σου έμαθε μόνον την αγάπη για την αρτιότητα σε ό,τι προσλαμβάνεις. Η Barbara φαίνεται πως σου έμαθε και την αγάπη της γραφής. Να είναι τυχαίο ότι το παραπάνω κείμενο σου είναι μια μικρή μουσική σύνθεση με εισαγωγικό adagio αθωότητας, περιπετειώδες allegro και γλυκό, δικαιωμένο επίλογο;!

    Η Barbara στάθηκε για τον καθένα μας η αφορμή να ξεχωρίσει σε ό,τι υποτιθέσθω ξεχωρίζουμε σήμερα. Η Barbara φτάνω να πιστεύω ότι δεν υπήρξε ποτέ, δεν ήταν ένα πραγματικό πρόσωπο. Ήταν η δοκιμασία του νου που δανείστηκε το πρόσωπο ενός δασκάλου, γονιού, ή του ανθρώπου που μας έβαλε τα δύσκολα, στην ηλικία που ακόμη δεχόμασταν προκλήσεις αδιαμαρτύρητα.

    Πολύ σ΄ευχαριστώ για τις αναμνήσεις που έζησαν (όπως η Barbara) στα χρόνια της παιδικής μας μοναξιάς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s