Μαδρίτη

Γράφω αυτό το κείμενο μέσα από το Prado. Οι σκέψεις είναι μπερδεμένες, αλλά αυτή τη στιγμή στέκομαι όρθια μπροστά σε μερικά από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά επιτεύγματα του ανθρώπου. Συγχωρούμαι, ελπίζω.
Δεν είχα παρατηρήσει ποτέ ως τώρα τη λεπτομέρεια στις προσωπογραφίες του Ελ Γκρέκο. Τις μικρές φλέβες και την υγράδα στα μάτια των ηλικιωμένων πορτραίτων του.
Δεν γνώριζα καν τον Francisco de Zurbaràn, το σκοτάδι με το οποίο φώτιζε τα έργα του.
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ ο Velàzquez. Στάθηκα μπροστά στο Los Borrachos και σκεφτόμουν πόσο σπουδαίο έργο είναι αυτό, πώς ο νατουραλισμός παντρεύεται με το μύθο του Βάκχου (την απόδοση του οποίου σίγουρα θα ενέκρινε ο Caravaggio – σε μία αίθουσα λίγο νωρίτερα είδα το Δαυϊδ με την κεφαλή του Γολιάθ και αποφάσισα ότι αυτός θα είναι για πάντα ο αγαπημένος μου ζωγράφος).
Για μια στιγμή εδωμέσα ένοιωσα ότι αυτό είναι η Τέχνη, με Τ κεφαλαίο: σου μιλάει και της μιλάς, κι αυτός ο διάλογος ενσωματώνει όσα είσαι, όσα έχεις δει και όσα ποτέ θαύμασες, έστω και φευγαλέα.
Περπάτησα μέχρι το Thyssen. Τι παράξενο μουσείο!
Στο προαύλιο με τα κόκκινα παρτέρια αναλογίστηκα τη γοητεία μιας ιδιωτικής συλλογής που ξαφνικά παραχωρείται σε ένα κράτος. Κοιτάζοντας το El «Martha McKeen» de Wellfleet του Edward Hopper, τα πανιά του λευκού ιστιοπλοϊκού που πλέει σε μία σχηματική θάλασσα (φοβερό το πώς ο Hopper αποδίδει τη μοναξιά ακόμα και χωρίς ένα πρόσωπο στο κάδρο του), αναρωτήθηκα πού μπορεί να είχαν κρεμασμένο τον πίνακα ο βαρώνος Hans Heinrich Thyssen-Bornemisza και η γυναίκα του, Carmen. Σε τι σπίτι ζούσαν; Και πού ακριβώς είχαν τοποθετημένες τους μυστήριους αναβάτες του The jockeys του Toulouse-Lautrec; Και πόσο, μα πόσο υπέροχο έργο είναι το Charing Cross Bridge του Monet; Πόσο τυχερό ήταν αυτό το ζευγάρι που μπορούσε να χαζεύει αυτή τη γαλανή ομίχλη όσο και όποτε ήθελε ;
Η Αγία Αικατερίνη της Αλεξάνδρειας του Caravaggio δέσποζε ασύγκριτη εδώ. Κοιτάζοντας το σκεπτικό της βλέμμα, δάκρυσα.
Μια βόλτα στα μουσεία είναι πετυχημένη όταν, επστρέφοντας, συνειδητοποιείς ότι έχεις συστηθεί σε ακόμα έναν καλλιτέχνη που σε συνάρπασε: Τελειώνοντας αυτή την ανάρτηση θα ψάξω τα πάντα για τον Samuel S. Carr.
Αφού διαβάσω όσα θέλω να ξέρω για τον άνθρωπο που ζωγράφιζε θλιμμένες μορφές στην παραλιά, θα βγω μια βόλτα. Καθώς θα περπατώ στα στενά σοκάκια γύρω από την Plaza las Cortes, θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι πώς γίνεται η Μαδρίτη είναι η μόνη πόλη που μπορεί να μοιάζει ταυτόχρονα στη Βιέννη και τη Ρώμη. Και, καθώς θα προσπαθώ να συνεννοηθώ με τα ελάχιστα ισπανικά που αξιώθηκα να μάθω κάποτε, θα έχω ήδη αποφασίσει πως, όπως πάντα, είχες δίκιο όταν μου είχες πει πως η Μαδρίτη θα μου αρέσει «γιατί είναι φωτεινή».
Τώρα πια καταλαβαίνω τι εννοούσες.

20121003-174926.jpg

20121003-175041.jpg

20121003-175058.jpg

20121003-175113.jpg

20121003-175133.jpg

20121003-175147.jpg

20121003-175206.jpg

20121003-175219.jpg

3 thoughts on “Μαδρίτη

  1. Πολύ καλές φωτογραφίες και ακόμα πιο καλό το άρθρο. Έκλεισα για μέσα Νοέμβρη και εγώ να πάμε με τη Ν. Ότι προτάσεις έχεις καλοδεχούμενες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s