Περί άσχετου-σχετικού διαβάσματος

Τελευταία, λοιπόν, λόγω της ατελείωτης δουλειάς και του αφάνταστου άγχους που με περίμεναν στη γωνία του τέλους του καλοκαιριού όπως ο κυνηγός το αμέριμνο αλεπουδάκι, δεν διαβάζω πολλά βιβλία. Έχω ένα, το πηγαινοφέρνω, αλλά, τον τελευταίο καιρό, ακόμα και στο μετρό δουλεύω. Ακόμα και στο μπαλκόνι τα βράδια – μπορεί να μην έχω υπολογιστή μαζί μου, αλλά έχω χαρτί και μολύβι (ναι!) και δουλεύω.

Δεν διαβάζω πολλά βιβλία. Διαβάζω, όμως, πολλά μπλογκ. Με έχει πιάσει, δε, κάτι περίεργο, και διαβάζω μπλογκ με θεματικές οι οποίες ουδεμία σχέση δεν έχουν με τα απολύτως προσωπικά μου ενδιαφέροντα.

Παράδειγμα 1: Μαγειρεύω μεν καλά, αλλά εντελώς ιδιοσυγκρασιακά. Ε, εγώ, που δεν έχω φτιάξει ποτέ μου μαρμελάδα (αυτό έλειπε), διαβάζω ανελλιπώς το Food in Jars, ένα μπλογκ αφιερωμένο στην παρασκευή τροφών οι οποίες μπορούν να αποθηκευτούν και να διατηρηθούν σε βαζάκια. Από πού να το (ψυχ)αναλύσεις.

Παράδειγμα 2: Εγώ και η χειροτεχνία είχαμε πάρει διαζύγιο πριν καν συστηθούμε. Ε, εδώ και μερικούς μήνες παρακολουθώ συστηματικά το μπλογκ μίας Αμερικανίδας που ζει στην Κοπεγχάγη και φτιάχνει απίθανα πράγματα αρκεί να της δώσεις μερικά μανταλάκια και λίγο γκοφρέ χαρτί. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με τραβάει στο μπλογκ της Brittany, αλλά δε χάνω ποστ για ποστ.

Παράδειγμα 3: Δεν είμαι μαμά. Συνεπώς οι θεματικές «πάνα-πιπίλα-μπουσούλισμα-και τα συναφή» δεν έχουν προς το παρόν καμία απολύτως θέση στην καθημερινότητά μου. Κι όμως, διαβάζω επισταμένως το μπλογκ της Γιολίνας. Τι συμβαίνει; Γιατί δεν προτιμώ να διαβάσω 5 σελίδες από το (ελαφρύτατο) βιβλίο μου, και, αντ’ αυτού, διαβάζω τις περιπέτειες των δύο μικρών της παιδιών; Γιατί να με ενδιαφέρουν εμένα οι σκέψεις μιας μαμάς, όσο μοντέρνα, άνετη κτλ κτλ κτλ κι αν είναι;

Κι όμως. Με ενδιαφέρουν. Με ενδιαφέρουν, γιατί πολύ συχνά διαβάζω κείμενα όπως αυτό που ανέβασε σήμερα. Οι σημερινές σκέψεις της Γιολίνας είναι σχεδόν ανεξάρτητες από το μαμαδιλίκι με την παραδοσιακή, γλυκερή ελληνική έννοια.

Η Γιολίνα σήμερα μού έφερε στο νου την πάγια και διαρκή επιθυμία μου να κάνω τρύπα στη μύτη:

  • Στα 18, οι γονείς μου μού είπαν ότι «Καλύτερα όχι, τί θα λένε οι καθηγητές σου τώρα που θα πας Πανεπιστήμιο;»
  • Στα 22, οι γονείς μου μού είπαν ότι «Καλύτερα όχι, τί θα λένε οι συνεργάτες σου τώρα που ξεκινάς διδακτορικό;»
  • Στα 27, οι γονείς μου μού είπαν ότι «Καλύτερα όχι, θα έχεις τρύπα στη μύτη τώρα που ψάχνεις για δουλειά;»
  • Πέρσυ, ένας συνεργάτης με ξόρκισε να μην το κάνω.

Θα μου πεις; Μα καλά, ρωτάς γονείς, συγγενείς και φίλους εάν πρέπει να τρυπήσεις τη μύτη σου; Ναι και όχι. Ρωτάω γνώμες, δε ζητάω άδεια. Κατά βάθος, δεν ήμουν κι εγώ ποτέ μου σίγουρη. Γιατί όμως;

Να, όλα αυτά μου έφερε στο νου το κείμενο της Γιολίνας. Αυτές τις μικρές, πεζές σκέψεις, που μπορεί να μην εμβάθυναν τους λογοτεχνικούς μου ορίζοντες, αλλά πέτυχαν ακριβώς το βασικό στόχο της ανάγνωσης: Άλλαξα παραστάσεις. Έκανα μία σκέψη παραπάνω και ξέφυγα από τη δουλειά, μέσα από το πιο απροσδόκητο μπλογκ.

ΥΓ: Με τη Γιολίνα θα έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε σύντομα κι από κοντά. Αν κανείς κοιτάξει το θέμα θα παρατηρήσει ότι θα είμαι σαν τη μύγα μες στο γάλα. Αλλά νομίζω πως θα τα καταφέρω μια χαρά.

2 thoughts on “Περί άσχετου-σχετικού διαβάσματος

  1. Μήπως απλώς βρίσκεις τα διάφορα blog ως μία διέξοδο από το άγχος; Και μήπως σου φαίνεται το διάβασμα ως καταναγκαστικό έργο – δηλαδή , κάτι που ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις; Νομίζω ότι όλοι έχουμε περάσει από την φάση »δεν έχω όρεξη να διαβάσω». Θα μπορούσε όμως να είναι χειρότερα: αντί για blog μπορεί να έλιωνες στην τηλεόραση και τις μεσημεριανές εκπομπές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s