Νύχτα Θρίλερ

Ήταν καλοκαίρι του 2004.

Το σχεδιάζαμε καιρό: Η Δάφνη θα ερχόταν από το σπίτι, θα πηγαίναμε στο βίντεο κλαμπ της γειτονιάς, θα γυρίζαμε, θα φτιάχναμε ποτά, θα σβήναμε τα φώτα και θα βλέπαμε ένα ανατριχιαστικό, φρικιαστικό, εφιαλτικό θρίλερ.

Τα πετύχαμε όλα: Ήμουν μόνη στο σπίτι, η Δάφνη έφτασε κατά τις 9.30 («να έχει νυχτώσει για τα καλά»), πήγαμε στο βίντεο κλαμπ, ο τύπος μας πρότεινε μία ταινία, τον εμπιστευτήκαμε, γυρίσαμε στο σπίτι χαχανίζοντας, φτιάξαμε ποτά, απλωθήκαμε στον καναπέ, κλείσαμε τα φώτα και βάλαμε την ταινία να παίζει.

Μικρή παρένθεση: Η Δάφνη κι εγώ είμαστε φίλες πάνω από 15 χρόνια. Ένα από αυτά που μας ενώνουν είναι η αγάπη μας για τα θρίλερ, βιβλία και ταινίες. Τα βιβλία που μου κάνει δώρο είναι πάντα τα καλύτερα του είδους, με νεκρά παιδιά στα έλη της σκανδιναβικής επαρχίας, με διαμελισμένες πόρνες στα πανδοχεία της Σκοτίας, με ψυχοπαθείς διπολικούς που όμως τελικά δεν είναι δολοφόνοι – διότι η Δάφνη κι εγώ το ξέρουμε καλά: Αν δεν έχει ανατροπή, δεν είναι καλό. Κατά προτίμηση στις 3 τελευταίες σελίδες ή/και ενάμισι λεπτό πριν τους τίτλους τέλους. Μιλάμε λοιπόν για βετεράνους του είδους, η Δάφνη κι εγώ. Κλείνει η παρένθεση.

Πίσω στο καλοκαίρι του 2004 λοιπόν, στον καναπέ, η γαλλική ταινία ξεκινάει, όλα καλά, δύο νεαρές φοιτήτριες οδηγούν ανέμελες προς το εξοχικό της μίας. Γουλιά κρασί εγώ, τσεκάρισμα κινητού η Δάφνη. Οι φοιτήτριες φτάνουν, οι γονείς της μίας ετοιμάζουν δείπνο, όλοι χαρούμενοι. «Πάμε αύριο για μπάνιο;», εγώ. «Αμέ!», η Δάφνη. Νυχτώνει στο εξοχικό, όλοι πάνε για ύπνο ημιμεθείς και χαρωποί, και κάποιος χτυπάει την πόρτα. Ανασκουμπώνομαι, οκλαδόν στον καναπέ πια. Το ίδιο και η Δάφνη. Ακολουθεί μακελειό από τα λίγα. Με ένταση να κορυφώνεται. Εν τω μεταξύ αεράκι κουνάει τις κουρτίνες του σαλονιού. Κοιταζόμαστε. Ξαναρίχνουμε ματιές στην ΤΡΟΜΕΡΗ σφαγή. Ξανακοιταζόμαστε. Μιλούν τα – έντρομα – μάτια. Σηκώνομαι σαν υπνωτισμένη και κλείνω την ταινία. «Λοιπόν, αύριο στις 11 θα είμαι εδώ. Άσε το μπάνιο. Θα την τελειώσουμε αύριο».

Είδαμε το Haute Tension του Alexandre Aja μεσημέρι – με καφέ αντί για ποτό, με το σπίτι κατάφωτο, σαν άβγαλτες φοβισμένες παιδίσκες. Εμείς, οι βετεράνοι του crime. Ήττα. Τι είχε συμβεί; Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει.

Δεν ήταν το μακελειό. Δεν ήταν το σπλάτερ. Δεν ήταν το ανθρωποκυνηγητό. Ήταν μάλλον η διάθεσή μας, αυτή που μου έλειπε όταν είδα προχτές το Woman in Black κι ευχόμουν να είχα διαβάσει το βιβλίο της Susan Hill καλύτερα (Daniel Radcliffe, θα είσαι πάντα ο μικρός μάγος της καρδιάς μας, οι ταινίες ενηλίκων δεν είναι για σένα).

Παρακολουθώντας το χλιαρό Woman in Black, νοστάλγησα τη βραδιά εκείνη, 8 χρόνια πριν, όταν η Δάφνη κι εγώ κλείσαμε το Haute Tension λίγο μετά από αυτή την καταπληκτική σκηνή:

Αυτές τις ημέρες διαβάζουμε κι οι δύο crime fiction με μανία και είπαμε να επαναλάβουμε μία βραδιά προβολής. Κατά προτίμηση, μία βραδιά που θα διακοπεί λόγω τρόμου και αδρεναλίνης.

Κάθε πρόταση ευπρόσδεκτη.

6 thoughts on “Νύχτα Θρίλερ

  1. Αν κρίνω από τον εαυτό μου, δεν έφταιγε η διάθεση αλλά η ταινία. Κι εγώ όταν την είδα, τρόμαξα και σοκαρίστηκα ενώ συνήθως δεν επηρεάζομαι τόσο. Ταινίες τύπου The Ring π.χ. δεν με τρομάζουν ΚΑΘΟΛΟΥ. Συνήθως βλέπω ακόμα και σπλατεριές με άνεση. Αυτή ξεχώριζε. Του ιδίου το The Hills Have Eyes το’χεις δει; Κι εκεί σε τρομάζει αλλά *ΠΡΟΣΟΧΗ* έχει και μια σκηνή που εμένα με πείραξε λίγο παραπάνω («γυναικείας» ευαισθησίας if you know what I mean)…

  2. Τόσο άρρωστη ταινία δεν έχω ξαναδεί. Για την ακρίβεια τη σταμάτησα στην σκηνή του αποκεφαλισμού με το πιάνο (;). Αίσχος.

  3. ΕΙΔΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ.Η ΤΑΙΝΙΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ..ΓΕΝΙΚΑ ΒΛΕΠΩ ΠΟΛΛΑ ΘΡΙΛΕΡ.ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΡΟΜΑΞΕΙ ΜΕ ΚΑΜΙΑ…Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΤΡΟΜΑΧΤΙΚΗ;

  4. Πιο «φοβιστικό» από το Haute Tension δεν έχω να προτείνω άσε που έχεις δει μάλλον τα πιο γνωστά που έχω δει κι εγώ. Αλλά είχα διαβάσει ένα πολύ καλό βιβλίο του είδους (το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα) και το οποίο μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη: το The Ruins. Δεν έχω δει την ταινία αλλά είμαι αισιόδοξη για το αποτέλεσμα αφού το σενάριο ανέλαβε ο ίδιος ο συγγραφέας. Είναι του 2008 νομίζω και πρέπει να πέρασε λίγο απαρατήρητη στην Ελλάδα. Αν το έχεις δει κι αυτό παραδίδω τα όπλα! Αν όχι, τσέκαρε τις κριτικές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s