Σε ωραίο περιβόλι

Πριν λίγα χρόνια φανταζόμουν ότι ο γάμος μου θα ήταν ως εξής:

  • Θα ήταν, βέβαια, καλοκαίρι στην Κορινθία, ο ήλιος θα έδυε στο Σαρωνικό κι εγώ θα πήγαινα στον Άγιο Νικόλα με τα πόδια από το σπίτι.
  • Θα φορούσα ένα φόρεμα λευκό, όχι νυφικό, και θα είχα χαμομήλι στα μαλλιά.
  • Ο κήπος του σπιτιού θα ήταν φωτισμένος με μικρά λαμπιόνια, κι εγώ, παντρεμένη πια, θα εμφανιζόμουν με αυτή τη μουσική υπόκρουση:

Φυσικά, θα χορεύαμε ως το πρωί και θα καταλήγαμε μεθυσμένοι στην κρυφή παραλία κάτω από το σπίτι.

Αντ’ αυτών, παντρεύτηκα καταχείμωνο στα Εξάρχεια, με κανονικό νυφικό, χωρίς ούτε ένα πέταλο λουλουδιού στα μαλλιά, και χορέψαμε αγκαλιά αυτό μέσα σε ένα παλιό εργοστάσιο στο Γκάζι:

Από το δικό μου γάμο κράτησα σκόρπιες εικόνες, και κατάλαβα ένα πράγμα – Οι φίλοι δεν είναι αυτοί που θα μοιραστούν τις δύσκολες στιγμές σου. Οι φίλοι είναι αυτοί που θα μοιραστούν τη χαρά σου. Είναι αυτοί που θα συγκινηθούν με την ευτυχία σου. Δε λέω, όλοι χρειαζόμαστε έναν ώμο να κλάψουμε, ένα χέρι να σφίξουμε σε μια ώρα δύσκολη. Αλλά η πραγματική φιλία μετράται στη μεγάλη χαρά. Εκεί γίνεται η υπέρβαση για μένα.

Σκέφτομαι το δικό μου γάμο, το ταξίδι με τις φίλες μου, δέκα κοπέλες έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να είναι εκεί μαζί μου, η μία άφησε τρία παιδιά και κατάφερε να μπει σε αεροπλάνο, η άλλη έκανε αιματηρή οικονομία, η τρίτη απαίτησε άδεια ενώ δεν είχε. Σκέφτομαι μια άλλη, νεόκοπη, φίλη, που έβγαλε το δαχτυλίδι που φορούσε και μου το χάρισε μόλις έπιασε στα χέρια της την πρόσκληση, και κάποια άλλη που ταξίδεψε από μακριά μόνο για να με δει νύφη και να φύγει κατευθείαν για το αεροδρόμιο – δεν πρόλαβε καν το πάρτι. Σκέφτομαι την παιδική μου φίλη, εκείνη που μας πάντρεψε, που μου είπε ψέμματα για να μην αγχωθώ: Στο γάμο μου δεν ήταν οκτώ μηνών έγκυος, όπως νόμιζα. Γεννούσε μετά από έξι μόλις ημέρες.

Ο γάμος, λοιπόν. Μια ιεροτελεστία μετάβασης, όχι μόνο για το ζευγάρι, αλλά και για τον περίγυρο, μία από αυτές τις ζυγαριές της ζωής πάνω στις οποίες η τράπουλα μοιράζεται και πάλι.

Σήμερα θυμάμαι την αδερφή μιας νύφης με ένα πράσινο φουστάνι, που χόρεψε ξυπόλητη μόνη της στην πίστα έναν παραδοσιακό Ικαριώτικο χορό. Έχουν περάσει πέντε χρόνια και δεν έχω ξεχάσει ότι, καθώς στροβιλιζόταν, ήταν που το πρωτοσκέφτηκα: Δεν υπάρχει πιο μεγαλειώδες συναίσθημα από το να καταφέρεις να μεταλάβεις λίγη από τη χαρά των άλλων.

Σήμερα παντρεύεται η φίλη μου η Έλενα. Το ποστάκι αυτό, που, το ξέρω, καμία σχέση δεν έχει με βιβλία, είναι όλο δικό της.

6 thoughts on “Σε ωραίο περιβόλι

  1. η ώρα η καλή! μοιραστήκαμε κι εμείς έστω και ένα εκατοστό από τη χαρά τη δική σου και της φίλης σου και συγκινηθήκαμε!

  2. Η ώρα η καλή,πάντα ευτυχία!Μακάρι κάθε νύφη και γαμπρός να αντιμετώπιζαν το γάμο έτσι, σαν μία συγκέντρωση χαράς κι όχι σαν καταναγκαστικό έργο…Ευχές για κάθε ευτυχία!!!! *=*

  3. Παράθεμα: t100 | Lesvosnews.net

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s