Έξι Έκτου

  • Τα πρώτα χρόνια η μάνα μου έβγαζε μία τούρτα στον πίσω κήπο, δίπλα στη μικρή γούρνα με τους γυρίνους. Έρχονταν κάνα δυο παιδιά από το χωριό και μερικοί φίλοι των γονιών μου. Θυμάμαι μόνο ότι μου άρεσε να βουτάω το δάχτυλο στο γλυκό πριν σβήσω τα κεράκια.
  • Στο δημοτικό, η πρόσκληση στο πάρτυ μου, στο μπαλκόνι πια, σήμαινε το τέλος της σχολικής χρονιάς. Η μάνα μου έκανε στην άκρη τα έπιπλα, έπαιρνε μια τούρτα από το Μικέ στη Μαβίλη, κι επί τετραώρου καμιά εικοσαριά λυσσασμένα δημοτικάκια αλώνιζαν το διαμέρισμα. Η μεγάλη διαφορά πλέον ήταν η παρουσία ενός μικρού μπόμπιρα με σγουρά ξανθά μαλλάκια: Είχε γεννηθεί ο αδερφός μου. Θυμάμαι πως μου φορούσαν πάντα ένα καινούργιο φόρεμα, συνήθως λουλουδάτο, το οποίο με ενοχλούσε και με έκανε να γκρινιάζω ότι «δεν είμαι μαντάμ, βγάλτο μου».
  • Στο γυμνάσιο τα πάρτι συνεχίστηκαν, με τζιν 501, Doc Martens 24άρια και Wehrmacht, όλα αγορασμένα από το Μοναστηράκι. Η οσμή των στρατιωτικών ολόκλειστων παπουτσιών κατακαλόκαιρο δεν μας εμπόδιζε: μόλις νύχτωνε κλείναμε πατζούρια και χορεύαμε μπλουζ. Αν και όλες περιμέναμε το Total Eclipse of the Heart,  προσωπικό μου αγαπημένο (ας μην κρυβόμαστε, κυρίως γιατί κρατάει 9 λεπτά) ήταν πάντα αυτό.
  • Στο Λονδίνο ήρθαν τα χρόνια της pub. Μπύρες και τσιπς με ξύδι και αλάτι. Από τα γενέθλια αυτά θυμάμαι ελάχιστα. Επέστρεφα πάντα μεθυσμένη.
  • Στα 22 πέρασα την ημέρα αυτή στη Βαρκελώνη. Από τα πρώτα μου ταξίδια αναψυχής στο εξωτερικό, εντυπωσιάστηκα από τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις στην παραλία, από το χρώμα και τις γεύσεις. Ήταν Ιούνιος του 2000.
  • Τον Ιούνιο του 2004 πέρασα τα γενέθλιά μου σε μία pub στο Νότιο Λονδίνο κλαίγοντας στην αγκαλιά εκείνων των φίλων που για 7 χρόνια έγιναν για μένα η οικογένεια μακριά από το σπίτι μου. 18 μέρες αργότερα άφησα την Αγγλία για πάντα.
  • Για μερικά χρόνια αργότερα, η μέρα αυτή ήταν αφιερωμένη στην επίδειξη των μαγειρικών μου επιδόσεων. Έπρεπε να έρθει η θεία μου για να μου εξηγήσει ότι 2 κατσαρόλες ρύζι δε χωρούν σε μία μικρή πιατέλα, να έρθει η Ντίνα να φτιάξει τη φρουτοσαλάτα, και να ανάψω όλα τα κεράκια του μπαλκονιού. Κάθε που χτυπούσε το κουδούνι η καρδιά μου έσπαγε από χαρά: όλοι μου οι φίλοι μαζεμένοι γύρω μου.
  • Η Ρώμη, πριν 2 χρόνια, ήταν από τα ωραιότερα γενέθλια. Με τα πόδια να πονάνε από το περπάτημα, πήραμε ένα παγωτό, κάτσαμε σε ένα παγκάκι και ήμουν η βασίλισσα του κόσμου.
  • Πριν από ακριβώς ένα χρόνο ήμουν σε μία πόλη μακρινή και σκοτεινή. Φάγαμε take away υπό το φως των κεριών και των κεραυνών: η καταιγίδα είχε κόψει το ρεύμα. Κοίταζα τα απέναντι κτίρια και για πρώτη φορά σκέφτηκα πως τα χρόνια περνάνε. Όταν σου το είπα, είπες πως αυτό λέγεται memento mori.
  • Σήμερα διαβάζω μόνο ευχές.

[η φωτογραφία και η συνταγή από εδώ]

8 thoughts on “Έξι Έκτου

  1. Χρόνια Πολλά! Εύχομαι όλες σου οι κρυφές επιθυμίες, αυτές που δεν τολμάς να πείς ούτε φωναχτά στον εαυτό σου, να ξετιλιχτούν μπροστά στα μάτια σου μία μία. Μέχρι τότε εύχομαι να αγαπάς και να αγαπιέσαι!

    ΥΓ. Ο Μικέ στη Μαβίλη φτιαχνει ωραία γλυκά, είναι αλήθεια!
    ΥΓ2. Μάλλον είμαστε και συνομίλικες…

  2. χρόνια πολλά, διαδικτυακή φιλενάδα!! Εύχομαι του χρόνου να θυμάσαι τα φετινά γενέθλια με την ίδια γλύκα που έγραψες και το σημερινό ποστ!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s