«We are all born mad. Some remain so.»*

Είχα να έρθω 13 χρόνια. Τότε όλα ήταν αλλιώς. Περίμενα πως θα μελαγχολήσω. Το κρεβάτι ήταν μοναχικό και απρόσωπο. Θα μπορούσα να είμαι οπουδήποτε.
Το πρωί η θέα ήταν αποκαρδιωτική. Κάτι είχε, όμως, ο ήλιος, κι η διάθεση έφτιαξε απότομα.
Είχα να τη δω 3 χρόνια. Είχαμε μοιραστεί τα άγχη ενός αρχαιολογικού συνεδρίου στη Σπάρτη. Ήπιαμε ένα βιαστικό καφέ στο ιστορικό Bewley’s της Grafton Street. Μου είπε ότι σήμερα παντρεύεται.
Ο κήπος του Trinity College με είχε εντυπωσιάσει από την πρώτη φορά που τον είχα δει. Πόσο τυχεροί οι φοιτητές, οι καθηγητές. Μια ευλογημένη κοινωνία.
Άτακτοι φοιτητές.
Κτήρια με αισιόδοξες επιγραφές.
Η πιο όμορφη είσοδος πανεπιστημίου που έχω δει. Πύλη που καλωσορίζει σε ένα συναρπαστικό κόσμο γνώσης.
Η παλιά βιβλιοθήκη. Μυστηριώδης, γεμάτη λατινικά αντίγραφα κειμένων του Αριστοτέλη, κέλτικα εγχειρίδια εντομολογίας, σανσκριτικά διοικητικά χειρόγραφα, προτομές του Δημοσθένη και του Κικέρωνα. Η κάμαρα με τα μυστικά.
Στο μαγαζάκι της βιβλιοθήκης οι γνωστοί-άγνωστοι.

*Samuel Beckett

Advertisements

One thought on “«We are all born mad. Some remain so.»*

  1. καλά, η παλιά βιβλιοθήκη είναι υπέροχη!!!! αν ξαναδείς τη Νικολέττα, δωσ’ της πολλά χαιρετίσματα και φιλιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s