«Δεν διαβάζεις και τόσο πολύ τελευταία»

«Δεν διαβάζεις και τόσο πολύ τελευταία». Δεν κατάλαβα εάν ήταν ερώτηση, δεν κατάλαβα εάν η χροιά σου είχε κάποια απαξία. Κάποια ειρωνεία.

Δε διαβάζω και τόσο πολύ τελευταία, όχι, δίκιο είχες. Ήθελα να σου το πω.

Τον τελευταίο μήνα διάβασα μόνο 2 βιβλία, κι αυτά μικρά. Κάτι έχει πάθει η συγκέντρωσή μου, κάτι μου συμβαίνει. Η πόλη με πλακώνει, το σπίτι δε με χωράει, η δουλειά με αγχώνει, οι εκλογές με αποσυντονίζουν, κάνω την τρίχα τριχιά, σκέφτομαι τα λεφτά, χτες κοιμήθηκα με το πρόσωπο μιας – συγκεκριμένης – οροθετικής πόρνης στο νου, προχτές έδιωξα μάλλον αγενώς ένα πλανόδιο γυφτάκι γιατί φοβήθηκα ότι θα με κλέψει, αμέσως μετά το μετάνιωσα, έχω γίνει νευρική, παράτησα το 2666 γιατί με «τέντωνε», ακόμα αναρωτιέμαι εάν έφταιγε το βιβλίο ή κάτι άλλο, βρίσκω άδικο παντού και σε όλους, κάνω σκέψεις καταστροφικές, ότι βγαίνουμε λέει από το ευρώ και εισάγουμε μέχρι και τις φακές από τη Βουλγαρία, με ενοχλούν τα δήθεν αδικημένα ταλέντα, σιχαίνομαι τους τιμητές των πάντων. Μία βόλτα στα Εξάρχεια με γέμισε θλίψη, το μέχρι πρότινος συγκινητικό μνημείο του αδικοχαμένου Γρηγορόπουλου ήταν γεμάτο άδεια μπουκάλια μπύρας, τριγύρω σκουπιδαριό. Με αρρωσταίνει η θέα των μεταναστών με τους γάντζους και τα καρότσια που ψάχνουν τα σκουπίδια – τα δικά μου σκουπίδια – κι έπειτα τα κατεβάζουν μέχρι το Σχιστό. Με στενοχωρεί η θέα του ναρκομανή έξω από το φούρνο απέναντι, εκείνου με το πόδι-σφηκοφωλιά από τη γάγγραινα. Μου έφερε ναυτία ο άλλος, λίγο πιο πάνω, που βαρούσε ένεση στο πουλί του. Και με αποσυντόνισε το καλοστρωμένο κρεβάτι στην κόγχη εκείνης της πολυκατοικίας, μάλλον όχι, πιο πολύ με αποσυντόνισε το Άζαξ και το ξυπνητήρι που βρίσκονταν επιμελώς τοποθετημένα δίπλα του.

Αισθάνομαι τύψεις κάθε που ψωνίζω, κάθε που τρώω έξω, κάθε που πίνω έναν καφέ με τους φίλους μου. Γυρνάω σπίτι πιο μαραζωμένη από πριν, και όχι, ΟΧΙ – τώρα σου φωνάζω, να το ξέρεις! – δεν διαβάζω όσο διάβαζα. Χαζεύω στο ίντερνετ, παρακολουθώ ένα αμερικανικό μπλογκ μιας χιπ και τρέντι και ωραίας μαμάς από το Ώστιν, χαζεύω τα ρούχα και τα φαγητά και τον κήπο και τους φίλους της, ρουφάω με λαχτάρα το μπλογκ μιας Αμερικανίδας στη Δανία χαζεύοντας τις φωτογραφίες από τις βόλτες της στην πόλη, τις χειροτεχνίες και τις κατασκευές της, και ζηλεύω με μία ζήλια αρρωστημένα παράξενη.

Δεν διαβάζω όσο διάβαζα. Και στενοχωριέμαι γι’ αυτό, πιο πολύ απ’ όλα. Κι αν έχω δίκιο, εάν όντως διέκρινα μία απαξία στη φωνή σου, τότε τι να πω, στενοχωριέμαι ακόμη περισσότερο.

14 thoughts on “«Δεν διαβάζεις και τόσο πολύ τελευταία»

  1. φάση ειναι,θα περάσει…ζησ’το χωρις τύψεις..μέσα απο κατι τετοιες φάσεις αναθεωρουμε και επανεκτιμάμε κεκτημένα…

  2. 😦
    Όλα αυτά είναι πραγματικότητα.. αλλά μην το βάζεις κάτω, όλοι μας πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και να στηρίξουμε και τους συνανθρώπους μας. Η κατάσταση που βλέπεις σε κάνει να μη διαβάζεις? Ή το ότι δε διαβάζεις σε κάνει να βλέπεις τα όσα βλέπεις?
    Όλοι μας στενοχωριόμαστε.. όλοι μας πληρώνουμε, λιγότερο ή περισσότερο, σπασμένα άλλων..και δυστυχώς κάποιοι είναι πιο δύστυχοι.. μην το βάζεις κάτω, οι πνευματικοί άνθρωποι είναι το μέλλον της Ελλάδας. Είμαστε σ’αυτή την κατάσταση γιατί δε μάθαμε να κοιτάμε την ποιότητα, αλλά την επιφάνεια.. δε διαβάζαμε, ξεφυλλίζαμε..
    Μην το βάζεις κάτω και μη νιώθεις τύψεις… ! Με τον τρόπο σου και συ κάπου κάτι στερείσαι..

  3. κι εγω τωρα με ποιον θα σχολιασω το 2666 που αισιως εχω φτασει στο τελος του τεταρτου κεφαλαιου?νιωθω πολυ μονη σ’αυτο…κανεις απ’οσους γνωριζω δεν το χει καν ακουσει το βιβλιο-εισαι η μόνη μου ελπιδα!🙂

      1. γεια σου Κατερινα!!!!λοιπον, οπως προανέφερα,τελειωνω το τεταρτο κεφάλαιο και ομολογω την ανοσια μου πλεον, μη σου πω αρρωστημενη μου εμμονή στο να διαβαζω λεπτομερειες που επαναλαμβανονται κι εχουν να κανουν με τους εκατονταδες φονους γυναικων-και μαλιστα χωρις να χω στο ελαχιστο κουραστει..σαν μεσα απο την επαναληψη αυτη νοσηροτητας να βγαινει μελωδια στα αυτια εθιστικη..ανυπομονω να μπω στο τελευταιο κεφαλαιο για να καταλαβω πως(κι αν)συνδεονται οι ιστοριες μεταξυ τους-δωσ’μου κατι…!!

  4. Ε, καλά έλα μαζί μας να «στριτζώσουμε» όλοι μαζί… Όσο για το 2666 τεντώνει πολύ κι όσο προχωράει περισσότερο… Μ’ έχει ταράξει… Αλλά δεν μπορώ να το αφήσω, κοντεύω να τελειώσω το 4ο (φριχτότερο ελπίζω) κεφάλαιο😦
    Τα blogs αυτά, τι ωραία; Αναρωτιέμαι όμως αν μου φτιάχνουν τη διάθεση ή αν με πιάνει χειρότερη κατάθλιψη για τα δικά μας χάλια… (τα έβαλα στα feeds βέβαια!)

  5. τα 2 μπλογκς που παρέθεσες είναι απίστευτα. Έχουν κάτι το χαριτωμενιαρικό που σου φτιάχνει τη διάθεση διαβάζοντας τα. Ευχαριστούμε!

  6. Εμένα, καθώς διάβαζα το άρθρο μου ήρθαν στο μυαλό 2 ποιήματα. Του Νίκου Εγγονόπουλου <> κα του Μανώλη Αναγνωστάκη <>…εντελώς συνειρμικά γιατί είμαι μαθήτρια Γ’Λυκείου. Άραγε, οι πνευματικοί άνθρωποι πρέπει να σωπαίνουν μπροστά στφρικήμία κρίσης (πολιτικής,οικονομικής,στρατιωτικής δεν έχει σημασία) ή, να παίρνουν θέση με αυτό που ξέρουν να κάνουν; Στην περίπτωσή σας, με το να διαβάζουν.

  7. Διακρίνω μια τόση δα δόση ενοχικότητας στο κείμενό σου.
    Αναρωτιέμαι συχνά ποιο το νοημα της ενοχής για πράγματα που κάνουμε (ή δεν κάνουμε) και είμαστε οκ με αυτό, αισθανομαστε κα-λα.

  8. Σχετικά με το διάβασμα,όλοι περνάμε μια παρόμοια φάση στη ζωή μας,κι εγω την έχω περάσει,και την εχω ξανα-περασει,ειναι και πολλοί οι αντιπερισπασμοι που υπάρχουν,και λίγος ο χρόνος.Δουλεια,Ιντερνετ,μπλογκς,ακόμα και τηλεόραση -που ναι,πιο κάτω δεν παει,αλλα όλη αυτη την περίοδο την προ και μετα -εκλογική,θα σου φάει κι αυτη χρόνο.
    Όσο για ολα αυτα που βλέπεις να συμβαίνουν γύρω μας,έχεις απόλυτο δίκιο,μένω κέντρο και αποτελούν μια θλιβερή καθημερινότητα,που σου δημιουργεί ενοχές σε ότι κι αν κανεις,απο τη μια θες να βοηθήσεις,απο την άλλη δεν ξέρεις πως,στο βάθος φοβάσαι πως ολα αυτα μπορει να σου συμβούν.Σου μαυριζει τη ψυχολογία και σε παραλύει όλο αυτο που συμβαίνει δίπλα σου.
    Πάντως σε προηγούμενη μου «βιβλίο-κριση» ,που είχα μια στίβα αδιάβαστα και δεν τα ακουμπουσα αλλα καθόμουν κι ελιωνα στο Ίντερνετ χωρις λόγο,ειπα μέσα μου:με το ζόρι θα ξεκινήσεις ένα βιβλίο,ένα κεφάλαιο τη φορα,μισή ωριτσα τη μέρα.Ε,μετα τη δεύτερη μέρα,γύρισα στους παλιούς μου ρυθμούς!Το βιβλίο δεν σε προδίδει ποτε.
    Να πω επισης ότι τα readathons βοηθούν,γιατι το μοιράζεσαι και με άλλους,και όσο μπορείς συμβαδιζεις.
    Το 2666 το τελείωσα πολυ πιο γρήγορα απο ότι περίμενα,ακόμα και τώρα δεν ξέρω πως τα κατάφερα,διάβαζα ασταμάτητα οποτε μπορούσα.Αλλα όταν διάβαζα το κεφάλαιο με τα εγκλήματα έχασα λίγο τον ύπνο μου,δε θα πω ψέμματα .Αν το δώ εκ των υστερων,μαλλον ειναι απο τα καλύτερα κεφάλαια του βιβλίου.Μετα κατα τη γνώμη μου πέφτει αρκετά,και το τέλος του δεν με κάλυψε.Περιμενω κι απο σένα τη γνώμη σου.
    Keep calm λοιπόν & grab a book!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s