Αγάπησα ένα Μουσείο

Δεν ήξερα, κι ακόμη δεν ξέρω, ποιες ήταν οι προσδοκίες μου από το Metropolitan Museum της Νέας Υόρκης. Ξέρω, όμως, δύο πράγματα: Το ένα είναι πως αυτός ο χώρος είναι η πρώτη μου σκέψη όταν θυμάμαι το ταξίδι στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Το δεύτερο είναι ότι προχτές, όταν κάποιος με ρώτησε πώς μου φάνηκε το Met, εγώ απάντησα αυθόρμητα «Nομίζω ότι είναι ο χώρος που ένοιωσα πιο οικείο στη Νέα Υόρκη μετά το δωμάτιο του ξενοδοχείου».

Πήγα δύο φορές. Την πρώτη, μη γνωρίζοντας τι με περιμένει, κατευθύνθηκα σχεδόν τηλεπαθητικά στην αριστερή πτέρυγα του πρώτου ορόφου – στην Ευρωπαϊκή Ζωγραφική. Παρέμεινα στη συλλογή για περίπου δύο ώρες. Στους παλ τοίχους κρέμονταν ο Ελ Γκρέκο και ο Καραβάτζιο, ο Ρέμπραντ, ο Φερμέρ, ο Mανέ, ο Μονέ, ο Βαν Γκόγκ, ο Σεζάν. Σαν να μη συνέβαινε τίποτα, παιδάκια ξαπόσταιναν καθισμένα οκλαδόν στις μοκέτες των αιθουσών, μαμάδες με καροτσάκια σχολίαζαν τους πίνακες με τις φιλενάδες τους, καλλιτέχνες είχαν στήσει τρίποδα και αντέγραφαν (πάντα με την άδεια σε ευκρινές σημείο) τα μεγαλουργήματα της δυτικής τέχνης. Περιδιάβαινα τις αίθουσες σαν υπνωτισμένη. Μετά από δύο ώρες έκρινα ότι έπρεπε να φύγω: Δεν ήθελα να αποκτήσω ανοσία στην τόση ομορφιά λες και μύριζα πολλά αρώματα μαζί. Ήθελα το κάθε ένα να παραμείνει αυθυπόστατο και αξέχαστο.

Την επομένη, πιο οργανωμένη και ξεκούραστη, κινήθηκα προς το Μουσείο μετά από μία βόλτα στο Central Park. Πήρα το audio guide, και, για πρώτη φορά στη ζωή μου φόρεσα ακουστικά και αφέθηκα στο Μουσείο – αυτό με κατηύθυνε, αυτό μου ψιθύριζε, αυτό με καθοδηγούσε.

Εν αρχή, οι Ελληνικές αρχαιότητες. Οι πελώριοι γεωμετρικοί κρατήρες, οι επιτύμβιες στήλες με τις σπαραχτικές απεικονίσεις, τα Κορινθιακά αγγεία για τα οποία κάποτε διάβαζα αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι θα έβλεπα μπροστά μου. Mε ολίγον από δάκρυ, απομακρύνθηκα από την παρέα και συγκινήθηκα με την ησυχία μου. Δεν το κρύβω, εκείνη τη στιγμή, κρυμμένη πίσω από έναν μαυριδερό αμφορέα του Ζωγράφου του Βερολίνου, δεν συγκινήθηκα για τις εκπατρισμένες μας ρίζες, ούτε για τη λαβωμένη πλην όμως υπερήφανη πατρίδα. Συγκινήθηκα για εκείνα τα σκοτεινά απογεύματα σε ένα τραπέζι της βιβλιοθήκης, τότε που κουρασμένη κοιτούσα ατέλειωτους καταλόγους Κορινθιακών αρυβάλλων, τόσο συγκεντρωμένη που μέσα μου τα λιλιπούτεια αυτά αγγεία λάμβαναν διαστάσεις απειλητικές. Αντικρύζοντάς τα, έτσι λεπτεπίλεπτα – σχεδόν ανέδυαν ακόμη το άρωμά τους μέσα από τις προθήκες και τους αιώνες – δεν κρατήθηκα. Δάκρυσα.

Η αίθουσα της Ωκεανίας, των γεωμετρικών τοτέμ των αυτοχθόνων της Πολυνησίας, οι λατρευτικές μάσκες των Αφρικανών ιθαγενών ήταν η έκπληξη που καρτερούσε στη γωνία. Παρέμεινα για μία ώρα σε μία αίθουσα την οποία αγνοούσα παντελώς μέχρι τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου μπροστά στο πρώτο ξόανο. Άκουσα στον οδηγό τις μαγευτικές αφηγήσεις των επιμελητών της συλλογής, τις χθόνιες μουσικές των ιθαγενών, και τους φανταζόμουν να χορεύουν ημίγυμνοι γύρω από μία τελετουργική πυρά φορώντας αυτές τις πελώριες, πολύχρωμες μάσκες στο κεφάλι. Άλλος κόσμος, άλλος ορίζοντας.

Και τι να πει κανείς για τις πανοπλίες, για τον οπλισμό των αλόγων, για τα εμβατήρια που έπαιζαν διαρκώς στα αυτιά μου από τον οδηγό. Ή για την Αιγυπτιακή συλλογή – και τον 25-μετρο Ναό της Ντεντούρ, ο οποίος στεκόταν ολόρθος λίγο κάτω από το Ασουάν και τώρα βρίσκεται ολόκληρος σε μία από τις εντυπωσιακότερες αίθουσες του Μουσείου.

Κράτησα τις δυνάμεις μου για την αίθουσα της Σύγχρονης και Μοντέρνας Τέχνης. Έκανα καλά: Ματίς, Πικάσο, Κούνινγκ, Πόλλοκ, Τζακομέτι, Ρόθκο, Χόπερ. Θυμήθηκα την έκθεση Ματίς/Πικάσο στην Tate Modern το 2002, τότε που ο Αντώνης είχε φύγει απογοητευμένος και νόμιζα ότι έφταιγα εγώ. Θυμήθηκα την Ντίνα που αγαπούσε τόσο τον Πόλλοκ που είχε φλιτζάνι με έργο του στο μπάνιο της. Θαύμασα την αγάπη του Κωστή για τον Τζακομέτι. Και παραδέχτηκα στον εαυτό μου ότι ο Ρόθκο δε μου αρέσει γιατί θα μου θυμίζει πάντα φοιτητικά δωμάτια. Όπως και ο Μοντιλιάνι, μόνο που εκείνος μου αρέσει, γιατί λίγοι ζωγράφισαν τόσο κενά βλέμματα σε τόσο ερωτικά κορμιά.

Σε ένα από τα μικρά περίπτερα/μαγαζιά του Μουσείου κάπου κοντά στο  αίθριο με τα Ευρωπαϊκά γλυπτά και τις λοιπές διακοσμητικές τέχνες, κοντοστάθηκα και χάζεψα ένα βιβλίο με ένα παράξενο εξώφυλλο: Ο επίσημος οδηγός του Μητροπολιτικού Μουσείου δεν φέρει κανένα από τα εξώφυλλα που θα περίμενε κανείς – και αυτό είναι το πρώτο από τα πολλά εντυπωσιακά του χαρακτηριστικά. Σε επιμέλεια του Διευθυντή του Μουσείου, Thomas P. Campbell, ο πολυσέλιδος οδηγός – ο πρώτος μετά από 30 ολόκληρα χρόνια – περιλαμβάνει λεπτομερείς περιγραφές για πάνω από 600 εκθέματα και εξαιρετικές φωτογραφίες.

«Αν μου επιτρέπετε, σας συμβουλεύω να τον αγοράσετε. Είναι ο πρώτος οδηγός που βγάλαμε μετά από χρόνια, και είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτόν» Ο ηλικιωμένος εθελοντής πίσω από το ταμείο του περιπτέρου μού μίλησε χαμηλόφωνα για να μην ενοχλήσει τους υπόλοιπους επισκέπτες. Του χαμογέλασα ντροπαλά. «Πρέπει να τη στηρίξετε αυτή την προσπάθεια. Τώρα επιτέλους το Μουσείο έχει τον οδηγό που του αξίζει», συνέχισε λίγο πριν εξυπηρετήσει μία νεαρή Γιαπωνέζα.

Στις 5.15 το απόγευμα, ένα τέταρτο πριν κλείσει το Μουσείο, βρέθηκα στο μεγάλο κατάστημα του ισογείου. Πήρα στα χέρια μου τον οδηγό με το όμορφο, θλιμμένο αγόρι και κατευθύνθηκα προς το ταμείο. «Εξαίσια επιλογή», μου είπε ένας μεσήλικας επισκέπτης σχεδόν απότομα, «Έχουν όλοι γράψει διθυραμβικές κριτικές γι’ αυτόν, ακόμη και οι Βρετανοί. Επιτέλους, το Μουσείο μας έχει τον οδηγό που του αξίζει».

Προχώρησα προς το ταμείο για δεύτερη φορά συγκινημένη.

7 thoughts on “Αγάπησα ένα Μουσείο

  1. Εγώ το βρήκα σχεδόν τρομακτικό (σε όγκο). Διάλεξα να πάω τη μέρα που έκλεινε στις 9 το βράδυ, πήγα αργά το μεσημέρι και κλασσικά με κυνηγάγανε να φύγω την ώρα που κλείνανε τις πόρτες. Καθώς οι πόνοι στα πόδια μου γίνονταν όλο και πιο αφόρητοι έλεγα μέσα μου «έλα λίγο ακόμα». Θεωρώ πως δεν έχω δει σχεδόν τίποτα βέβαια.

  2. Είχα την ίδια αίσθηση της οικειότητας, της περηφάνειας των εργαζομένων του, της απλωσιάς του χώρου της κιβωτού των αριστουργημάτων, της κάμαρας με τα αναρίθμητα κρυμμένα μυστικά! Μπήκα με προσδοκίες και βγήκα ενθουσιασμένος!

  3. Το Μετροπόλιταν είναι ένα μουσείο που τα έχει όλα και σε γερές δόσεις (μια ένσταση μόνο – βασική, ωστόσο – ως προς τα αρχαιολογικά του που συνήθως είναι αγορασμένα ή δωρισμένα και δεν γνωρίζουμε την προέλευση τους)…Το αγάπησα κι εγώ πολύ, έχοντας την ευκαιρία να το επισκεφτώ πολλές φορές και να το γνωρίσω σχεδόν ολοκληρωτικά…Αγαπημένες πάντα οι καλοκαιρινές ανοιχτές εκθέσεις στην ταράτσα με την καταπληκτική θέα και η ζωγραφική, ειδικά η μοντέρνα…Ζηλεύω τον νέο οδηγό που ούτε έχω δει ούτε έχω!

      1. Η πρώτη φορά που συνάντησα την άγνωστη αυτή λέξη ήταν σε ένα -ρατσιστικό- υβρεολόγιο του Κάπτεν-Χάντοκ σε κάποιο τεύχος με τις περιπέτειες του Τεντεν. Η δεύτερη και διαφωτιστικότερη στο Μετ!

  4. Πήγα για κάποτε για δέκα μέρες στη Νέα Υόρκη και έμεινα δέκα χρόνια. Από τότε είναι το ναρκωτικό μου. Πρέπει να πηγαίνω κάθε τόσο για να παίρνω τη δόση μου. Μέχρι που το είδα και σε διαφήμιση στο subway. Get your daily dose of New York!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s