Γκρίνια

Τελευταία αισθάνομαι όλο και πιο μπερδεμένη. Γίνομαι όλο και πιο γκρινιάρα: Τι να ψηφίσω; Ποιον να εμπιστευτώ; Τι να διαβάσω; Τι θα με πάει παραπέρα;

Τελευταία, ολοένα και περισσότερο, αισθάνομαι ότι όλοι είναι ίδιοι. Και πως κανείς δεν είναι του γούστου μου. Κανείς δε με εκφράζει. Πως όλοι με κοροϊδεύουν. Ισχύει για την πολιτική. Τις τέχνες. Τα βιβλία.

Σήμερα έλαβα μία πρόσκληση:

Τρικυμία εν κρανίω: Λίγο πριν πιούμε κοκτέηλ στο Grand Ballroom της Μεγάλης Βρεταννίας, προσεκλήθημεν να παρακολουθήσουμε την παρουσίαση του νέου βιβλίου της κυρίας Έλενας Λυμπέρη με τίτλο Μια Ζωή Πολλές Φορές.

Αναρωτήθηκα, είναι ποτέ δυνατόν να πάρει κανείς σοβαρά το συγγραφέα κύριο Βασίλη Βασιλικό, πολλώ δε μάλλον το δημοσιογράφο κύριο Σταύρο Θεοδωράκη, εάν συμμετέχουν σε τέτοιες εκδηλώσεις; Ύστερα, μάλιστα, από όσα διαβάζουμε τελευταία διάσπαρτα στο διαδίκτυο;

Δεν ξέρω εάν με πείραξε ο χώρος της εκδήλωσης, ο χαρακτήρας της (όταν, για νέους συγγραφείς, οι εκδοτικοί τους οίκοι δεν προβλέπουν budget για μία απλή σεμνή παρουσίαση σε κάποιο μακράν ταπεινότερο χώρο), ή οι κύριοι ομιλητές. Όλα, μάλλον.

Γκρινιάζω άδικα;

12 thoughts on “Γκρίνια

  1. Δηλαδή ο Λυμπέρης δεν έχει λεφτά να πληρώσει τους εργαζομένους του αλλά έχει λεφτά για κοκτέιλς στη Μεγάλη Βρεταννία. Σαμπάνια για όλους!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s