The Hunger Games το Σαββατόβραδο, και η ερώτησις του ενός εκατομμυρίου ευρώ.

Είχα καιρό να το κάνω – νομίζω η τελευταία φορά ήταν το Σεπτέμβριο του 2010, λίγο μετά το Κουφονήσι, όταν είχε μόλις χαλάσει ο καιρός. Τώρα το έκανα λίγο πριν ανοίξει για τα καλά.

Όλα έγιναν όπως έπρεπε: ο κινηματογράφος ήταν ένα multiplex των Βορείων Προαστείων. Είχαμε κλείσει τα εισιτήρια από το μεσημέρι («Στην τελευταία παράσταση, να μην είναι γεμάτο ζητωκραυγάζοντες εφήβους», είχα πει, για να λάβω την αποστομωτική απάντηση «Ει δυνατόν ούτε πρωτοετείς φοιτητές»), φτάσαμε, πήραμε ποπ κορν στο ένα χέρι, κόκα κόλα στο άλλο, και καθίσαμε στις τέλειες κόκκινες θέσεις μας.

Πριν αρχίσει η ταινία σκεφτόμουν πως εάν ήμουν ακόμη φοιτήτρια στο Λονδίνο, θα ήταν κάτι πάνω από σίγουρο ότι θα είχα ήδη διαβάσει με μανία την τριλογία ολόκληρη, πιθανώς οκλαδόν στο κρεβάτι της εστίας με την πλάτη στον τοίχο. Θα μελετούσα τις μάχες, και θα είχα απόψη για όλα: ακόμα και για το αν η Katniss Everdeen είναι ξανθιά ή μελαχρινή. Τώρα, στην Αθήνα πια, το παραδέχομαι – ποτέ δεν ασχολήθηκα με το παγκόσμιο bestseller της Suzanne Collins, την τριλογία The Hunger Games. Μέχρι χθες το βράδυ τουλάχιστον.

Η βασισμένη στο πρώτο μέρος της τριλογίας ταινία δε μου γέμιζε το μάτι – ως ιδέα, εννοώ. Γιατί στην οθόνη τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Και, παρότι μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να γράφουν οι (τυχόν) αρνητικές κριτικές της, εγώ δεν είμαι παρά ένας πτωχός τω πνεύματι, therefore μακάριος, θεατής. Και βρήκα την ταινία ενδιαφέρουσα, καλογυρισμένη, καταιγιστική. Το The Hunger Games με παρέσυρε, με συνάρπασε, ήταν ένα blockbuster διαφορετικό από τα άλλα, σκοτεινό, δυστοπικό. Πέρασα υπέροχα.

Εντάξει, το καταλαβαίνω. Η Suzanne Collins πήρε μία μεγάλη κατσαρόλα και έβαλε όλα τα συστατικά της επιτυχίας. Παραθέτω τα βασικά:

  • Εφήβους ήρωες, βασική εκ των οποίων είναι θαρραλέα και όμορφη νεαρά.
  • Οργουελικό σύμπαν α λα 1984.
  • Extreme κινηματογραφικά reality games α λα The Truman Show.
  • Γυναικείο ήθος και τόλμη σε ένα δυστοπικό μελλοντικό κόσμο α λα The Handmaid’s Tale της Margaret Atwood.
  • Ολίγον από Ρωμαϊκή αρένα (οι άφυλοι / έκφυλοι κάτοικοι της Capitol ονομάζονται Σενέκα, Κικέρων και άλλα συναφή).
  • Ολίγον από Charlie and the Chocolate Factory, τουλάχιστον ως προς την καλλιτεχνική διεύθυνση και τα πλουμιστά κοστούμια των κατοίκων της Capitol (δεν έχω ιδέα πώς τα περιγράφει η Collins)

Το θέμα, όμως, δεν είναι τι έβαλε η κυρία Suzanne Collins στο τσουκάλι της. Το θέμα είναι ότι το γλυκό στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία: Γλύφεις και τα δάχτυλά σου. Κι αν η ταινία είναι τόσο απολαυστική, φαντάσου το βιβλίο. Παρακολουθούσα την ταινία χωρίς να καταλαβαίνω για πότε περνούσε η ώρα και σκεφτόμουν, γαμώτο, γιατί δε διάβασα το βιβλίο; Γιατί δεν το είχα πάρει μαζί μου στην παραλία το καλοκαίρι; Πώς μου ξέφυγε;

Προηγείται η ερώτησις των χιλίων ευρώ: Ξέφυγε μόνο σε μένα; Όλοι εσείς εκεί έξω έχετε διαβάσει το The Hunger Games και το ξέρετε απ’ έξω τόσο καλά όσο η κοπέλα από πίσω μας που διόρθωνε και τις ατάκες των ηθοποιών; (Δεν την κακοκαρδίζω, το έχω κάνει κατ’ επανάληψη σε όλα τα Harry Potter).

Ακολουθεί η ερώτησις του ενός εκατομμυρίου ευρώ: Δεδομένον 1) Δεν έχω διαβάσει το The Hunger Games. Δεδομένον 2) Τις προσεχείς εβδομάδες επίκειται πολύωρο αεροπορικό ταξίδι. Ζητούμενον: Να πάρω το δεύτερο μέρος, το Catching Fire, στο αεροπλάνο; Είναι ωραίο; Θα με συναρπάσει όσο η ταινία; Θα προσγειωθώ πριν το καταλάβω ή μήπως θα με πιάσει παράκρουση ανίας στα 35.000 πόδια;

14 thoughts on “The Hunger Games το Σαββατόβραδο, και η ερώτησις του ενός εκατομμυρίου ευρώ.

  1. Τι σύμπτωση! Κι εγώ χτες το βράδυ το είδα στο σινεμά εδώ (Αγγλία)! Κι επειδή τα έχω διαβάσει όλα (εκτος από το τρίτο) σου προτίνω να τα διαβάσεις, ναι! Οι περιγραφές είναι πολύ καλές και με εξτρά ενδιαφέροντες λεπτομέρειες για την Capitol! A real page turner! Κι εμένα μου άρεσε η ταινεία! Βγήκα από το σινεμά θέλοντας να διαβάσω και το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας!
    ΥΓ. Τις arty βλεφαρίδες τις είδες;! Τις είχα δεί σε έκθεση εδώ και τις είχα θαυμάσει αλλά δε μπορούσα να φανταστώ πού και ποιός θα τις φορούσε! Ποιός άλλος από τους κατοίκους της Capitol!

      1. ΟΧΙ!!!! Αχ να ήμουν έφηβη ξανά… Αναρωτιέμαι πόσο εκτός θέματος θα ήμουν σαν τριαντάρα μάνα με ψεύτικες βλεφαρίδες κ νύχια Capitol… Και δεν έχουμε και απόκριες εδώ!😛

  2. Στην ίδια ακριβώς φάση βρέθηκα την Πέμπτη. Μόλις γύρισα από την προβολή ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο βιβλίο. Θα πρότεινα να διαβάσεις και το Hunger Games πριν το Catching Fire, έχει κάποιες διαφορές με την ταινία ως προς την απόδοση των χαρακτήρων, και παραδόξως είναι αρκετά απολαυστικό. Είχα μόλις δει την ταινία και παρ’ όλα αυτά το βιβλίο κατάφερε να κρατήσει το ενδιαφέρον μου. Τελειώνοντας τώρα και το 2ο, δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερη επιλογή για ταξίδι🙂

  3. Δεν έχω δει ακόμα την ταινία, οπότε δεν ξέρω πόσο πιστή είναι στο πρώτο βιβλίο, αλλά θα έλεγα κι εγώ να ξεκινήσεις από το πρώτο της τριλογίας αν πρόκειται να τα διαβάσεις.
    Στα συστατικά ξέχασες το ξεπατίκωμα της ιδέας από το Battle Royale. Η ίδια ισχυρίζεται ότι δεν το είχε υπ’ όψιν της, αλλά η ιδέα είναι τόσο ίδια που αν όντως δεν το είχε υπ’ όψιν της σημαίνει απλώς πως δεν έκανε αρκετή έρευνα πριν ξεκινήσει να γράφει.

  4. Το τερατάκι του wordpress μοιάζει να έφαγε το σχόλιό μου. Αν αποφασίσει να εμφανιστεί ξανά, χίλια συγγνώμη!🙂
    Έλεγα λοιπόν ότι δεν έχω δει την ταινία και δεν ξέρω πόσο πιστή είναι στο βιβλίο, αλλά νομίζω ότι καλύτερα θα ήταν να ξεκινήσεις με το πρώτο βιβλίο της τριλογίας αν αποφασίσεις ότι θέλεις να τη διαβάσεις.
    Επίσης στα συστατικά ξέχασες το ξεπατίκωμα της ιδέας από το Battle Royale. Η συγγραφέας ισχυρίζεται ότι δεν το είχε υπ’ όψιν της, πράγμα σχετικά απίθανο αν λάβουμε υπ’ όψιν μας την τεράστια ομοιότητα–αλλά ακόμα κι αν ισχύει αυτό, σημαίνει απλώς ότι δεν είχε κάνει αρκετή έρευνα πριν ξεκινήσει.
    Καλές αναγνώσεις!

    1. Βέβαια, το Battle Royale! Δική μου η παράλειψις, παρόλο που το ήξερα πλην όμως δεν το έχω δει ακόμη. Εσύ;
      Το ξέρω πως καλό είναι να ξεκινήσω από το πρώτο βιβλίο, αλλά γνωρίζοντάς με, το αποκλείω τώρα που είδα την ταινία. Και με το Χάρυ Πόττερ από το δεύτερο βιβλίο είχα ξεκινήσει, αφού είδα το Philosopher’s Stone στον κινηματογράφο. Λοιπόν; Να το κάνω το βήμα;

      1. Α βλέπω εμφανίστηκε το προηγούμενο σχόλιό μου. Αν θέλεις, μπορείς να το διαγράψεις.
        Το Battle Royale είναι καλτ, και σίγουρα δεν είναι PG-13. Αν το δεις θα μ’ ενδιέφερε να μας πεις τη γνώμη σου! Θέλω πολύ να διαβάσω και το βιβλίο.
        Χμμμ, μη σε πάρω και στο λαιμό μου, αλλά δε νομίζω να το μετανιώσεις αν τα διαβάσεις. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι αριστουργήματα τα βιβλία, αλλά δε θεωρώ ότι έχασα το χρόνο μου διαβάζοντάς τα, και πέρασα καλά. Ήταν μάλιστα τόσο καλά που έκανα το λάθος να δώσω μια ευκαιρία και στην άλλη σειρά YA novels που ακούστηκε πολύ τελευταία κι επίσης θα γυριστεί (γυρίστηκε;) σε ταινία, το Uglies-Pretties-Specials-Extras. Αυτό το μετάνιωσα.

      2. Το Battle Royale θέλω κι εγώ πολύ να το διαβάσω πρώτα. Έχω την ταινία, αλλά έχω δει μόνο το τρέιλερ, και μου θύμισε Lord of the Flies.
        Από Young Adult εγώ μετάνοιωσα που, μετά το Twilight, αποφάσισα να συνεχίσω να διαβάζω τη σειρά. Οι συνέχειες μου φάνηκαν φρικτές. Μετά το εύρημα του πρώτου μέρους, το χάος.
        Εγώ ποτέ δε μετανοιώνω βιβλία που με διασκεδάζουν.
        ΥΓ: Το σχόλιο το έσβησα!

  5. Τα βιβλία είναι υπέροχα!Το δεύτερο είναι αυτό με την περισσότερη δράση,σε κάθε κεφάλαιο κάτι γίνεται και δεν μπορείς ν’αφήσεις κάτω το βιβλίο!Το τρίτο βιβλίο όμως είναι που δίνει νόημα στην τριλογία.Είναι το βιβλίο που απαντάει σε ερωτήσεις,που σε βάζει σε σκέψεις,είναι το βιβλίο που θυμάσαι καιρό μετά γιατι σου είπε κάτι-ειδικά οι 2 τελευταίες σελίδες!Περιμέναμε ανυπόμονα την ταινία…δεν είμαι στην εφηβεία και νομίζω έτσι έχουν νόημα αυτά τα βιβλία,γιατί στ’αλήθεια σε βάζουν σε πολλές σκέψεις.Σου συστήνω ανεπιφύλακτα να τα διαβάσεις Αγιάτη.Όχι απο το δεύτερο αλλά από το πρώτο βιβλίο.Περιμένω να ακούσω τα σχόλια σου!Στο χρόνο που εσύ υπολογίζεις να διαθέσεις για το Catching fire νομίζω θά’χεις διαβάσει και το τρίτο γι’αυτό προνόησε να το προμηθευτείς🙂 and may the odds be ever in your favor ‘)

  6. Τα βιβλία όντως είναι πολύ καλά για το είδος τους και ευτυχώς δεν προβάλλουν μόνο απαγορευμένους έρωτες και εφηβικές αναζητήσεις.Να τα διαβάσεις!

  7. Να πάρεις και το τρίτο βιβλίο μαζί! Την Κοτσυφόκισσα! Όταν τελειώσεις το δεύτερο θα θέλεις να ανοίξεις αμέσως το τρίτο!

    Όσο για το Battle Royale το ειδα σε ταινία, ολόιδιο concept με τους Αγώνες Πείνας αν και η Σούζαν Κόλλινς έχει δηλώσει ότι εμπνεύστηκε παρακολουθώντας ειδήσεις για τον πόλεμο του Iράκ (αν θυμάμαι καλά) ενώ στο άλλο κανάλι είχε ένα ριάλιτι σόου. Οι ομοιότητες πάντως με το βιβλίο κυρίως όχι τόσο την ταινία είναι πολλές για να τις αγνοήσει κανείς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s