2666_μέρος 2ο: Σύντομη απογευματινή συζήτηση

Εσύ: Το κρατάω για το καλοκαίρι. Δε θα το αρχίσω ακόμη.

Εγώ: Καλά κάνεις.

Κοιτάς με απορία.

Εγώ: Είναι απαιτητικό.

Κοιτάς με απορία.

Εγώ: Όχι, δεν είναι δύσκολο. Ούτε δυσνόητο είναι. Είναι απαιτητικό: Διεκδικεί το χρόνο σου, την προσοχή σου, απαιτεί να γίνει κέντρο της ζωής σου όσο το διαβάζεις. Θα ήθελα να μην πρέπει να δουλέψω, να δω φίλους, να κατέβω στην επόμενη στάση. Θα ήθελα να μπορώ να το κλείνω όταν θέλω κι όχι όταν πρέπει. Δεν είναι βιβλίο. Είναι μια μεγάλη τρύπα που σε απορροφά και δε σε ελευθερώνει αν δεν το τελειώσεις.

Εσύ χαμογελάς, κοιτάζεις πίσω μου σαν να μην είμαι εκεί, σαν να έρχομαι, και μου λες «Ωραίο αυτό που είπες».

Υ.Γ.1: Μιλώ γι’ αυτό όπου σταθώ κι όπου βρεθώ. Με όποιον βρω μπροστά μου. Κι ας βρίσκομαι ακόμη στην αρχή. Κι ας μην έχω καν τελειώσει το πρώτο από τα πέντε μέρη που απαρτίζουν το βιβλίο. Αντί για Readathon αποφάσισα να κάνω κι εδώ το ίδιο: Να μιλάω για το 2666 όπως μιλάω στους φίλους μου. Και να παραθέτω εδώ αποσπάσματα των συζητήσεών μας. Τα σχόλια είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα.

Υ.Γ.2: Η φωτογραφία ανήκει στη φίλη που μου μίλησε πρώτη για το βιβλίο. Θυμάμαι να το κοιτάζω εκεί, πάνω στο κομοδίνο της, όπως ακριβώς στη φωτογραφία αυτή, και να μου μοιάζει με χάρτινο σκοτεινό τέρας.

– Παρακαλώ για ακόμη περισσότερες φωτογραφίες –

4 thoughts on “2666_μέρος 2ο: Σύντομη απογευματινή συζήτηση

  1. Συμφωνω απολυτα.
    Εκανα το μεγαλο λαθος να το αρχισω σε ενα μικρο κενο που ειχα στη δουλεια.Οσο εβλεπα την ωρα να περναει αγχωνομουν, και δεν μπορουσα να το απολαυσω.Το εκλεισα και το συνεχισα το βραδυ.Και παλι ομως επρεπε να συγκρατηθω, αφου η επομενη ηταν εργασιμη μερα,κ επρεπε να κοιμηθω.Θα το ξαναπιασω το Σαββατοκυριακο χωρις να σκεφτομαι το χρονο!
    Μου βγαζει ολους τους «ψυχαναγκασμους» που μου βγαινουν οταν μ΄αρεσει ενα βιβλιο, δηλαδη θελω και να το διαβασω μονορουφι σε ενα 24ωρο, και παραλληλα δεν θελω να τελειωσει με τιποτα.Το τελευταιο βιβλιο που μου το προκαλεσε αυτο ηταν η ελευθερια, την τελειωσα και μετα ελεγα τι βλακεια να το διαβασω τοσο ανυπομονα,κτλ.
    Θα επανελθω με περισσοτερα σχολια.

  2. Λοιπόν, εδώ και μερικές ημέρες προσπαθώ να γράψω κάτι για το 2666 και καταλήγω, στη σκέψη και μόνο, να τα παρατάω όλα και να ξαναπιάνω το βιβλίο. Έχω να νιώσω έτσι για βιβλίο, από το προηγούμενο καλοκαίρι, με το κουτσό του Κορτάσαρ. Δεν ξέρω, ίσως είμαι θύμα του marketing, όμως από την άλλη, πάντα μου άρεσε περισσότερο το Νορβηγικό Δάσος απ’ το Κουρδιστό Πουλί (το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο, προφανώς…).
    Όπως και να έχει, δηλώνω «υποκειμενικά» ενθουσιασμένος από το βιβλίο.
    ΥΓ. Η πρώτη μου σκέψη μόλις ξεκίνησα να το διαβάζω, ήταν ο Sebald…

    1. Πολύ ωραίο σχόλιο!
      Μέχρι τώρα, για εμένα το βιβλίο ενσωματώνει όλα όσα με συνάρπασαν σε βιβλία που έχω κατά καιρούς διαβάσει: σπουδαία αφήγηση, κρυστάλλινα ευδιάκριτους χαρακτήρες, ατμόσφαιρα, αλληλοδιαπλεκόμενες υποθεματικές, επαναλαμβανόμενα μοτίβα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s