Readathon 11: Το τέλος

Αν πω ότι το περίμενα θα είναι ψέμματα. Μετά από τόσες ιστορίες, η τελευταία της Φήμης, με τον τίτλο, και πάλι, «Σε Κίνδυνο», όπως και το δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου: επιστροφή στο Λέο Ρίχτερ ο οποίος επιθυμεί να γράψει ένα μυθιστόρημα με σύνθεση, περάσματα, κορύφωση, αλλά χωρίς κεντρικό ήρωα. Επιστροφή στην Ελίζαμπετ. Που δε θέλει να γίνει ηρωίδα του. Επιστροφή στην Ελίζαμπετ. Που είναι ηρωίδα του. Όπως και η Λάρα Γκασπάρ. Όπως ο Έμπλινγκ. Όπως η Μαρία, η Λουτσία, η Χάνα, ο Μιγέλ Αουρίστος Μπλάνκος και ο Ράλφ Τάνερ.

Όλοι οι ήρωες του βιβλίου είναι ήρωες του συγγραφέα Λέο Ρίχτερ. Που είναι ήρωας του Κέλμαν. Το βιβλίο που όλοι εμείς κρατάμε στα χέρια εδώ και μέρες είναι ένα βιβλίο που έγραψε ο Λέο Ρίχτερ. Που βρίσκει τις ιδέες του μέσα στη μπανιέρα. Όπως ακριβώς κι ο Ντάνιελ Κέλμαν.

Δεν το περίμενα, αλλά μου άρεσε. Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης προσπαθούσα να κατανοήσω τη διασύνδεση των ιστοριών, τις αλληλοαναφορές τους, τις αναφορές σε άλλους λογοτέχνες: από τον Πάουλο Κοέλιο στην «Απάντηση στην Ηγουμένη» , και τις αναφορές στον Πολ Ώστερ στο πρώτο κεφάλαιο, μέχρι κάποια ψήγματα Μίλαν Κούντερα που ανίχνευσα στο προτελευταίο κεφάλαιο και που μπορεί να είναι η ιδέα μου. Το τέλος, όμως, δεν το είχα προβλέψει.

Ο Κέλμαν αποκαλύπτει το πρόσωπο και τις προθέσεις του δύο σελίδες πριν μας αποχαιρετήσει:

«Όλα αυτά δεν συμβαίνουν στην πραγματικότητα», του είπε. «Έτσι δεν είναι;»

«Εξαρτάται από τον ορισμό.» Άναψε τσιγάρο. «Πραγματικότητα. Αυτή η λέξη σημαίνει τόσα πολλά που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα» (…) «Κάθε στιγμή, σε μία ιστορία βρισκόμαστε». (…) «Ιστορίες μέσα σε ιστορίες μέσα σε ιστορίες. Ποτέ σου δεν ξέρεις πότε τελειώνει η μία και πότε αρχίζει η άλλη!Στην πραγματικότητα, η μία εισχωρεί μέσα στην άλλη. Μόνο στα βιβλία είναι ξεκάθαρα χωρισμένες μεταξύ τους.»

Είναι;

Μέχρι το τέλος δεν είχα καταλάβει ότι η Φήμη, η οποία τελειώνει όπως ακριβώς ξεκίνησε, με ένα τηλεφώνημα, είναι μία συνολική άσκηση εγκιβωτισμού. – ένα παιχνίδι myse en abyme, όπως εκείνα που μας μάθαινε κάποτε στο πανεπιστήμιο ο Γιώργος Βέλτσος. Ένα κλείσιμο του ματιού.

Παρόλο που η Φήμη μου θύμισε περισσότερο σύγχρονη αμερικανική – παρά ευρωπαϊκή – λογοτεχνία, μου έφερε στο νου ένα απόσπασμα της κορυφαίας Εξιλέωσης του Βρετανού Ίαν ΜακΓιούαν. Ένα από τα λίγα που θυμάμαι απ’ έξω. Το παραθέτω στο πρωτότυπο:

How can a novelist achieve atonement when, with her absolute power of deciding outcomes, she is also God? There is no one, no entity or higher form that she can appeal to, or be reconciled with, or that can forgive her. There is nothing outside her. In her imagination she has set the limits and the terms. No atonement for God, or novelists, even if they are atheists. It was always an impossible task, and that was precisely the point. The attempt was all.

Και κάτι για το τέλος. Η σημερινή φωτογραφία, την οποία μου έστειλε μέσω του blog της η Emerald City, είναι τραβηγμένη ακριβώς εκεί που βρίσκουν τις ιδέες τους ο Λέο Ρίχτερ και ο Ντάνιελ Κέλμαν:

Σχόλια;

13 thoughts on “Readathon 11: Το τέλος

  1. Παρότι δεν το τελείωσα ακόμη, είχα αναφερθεί από το τρίτο κεφάλαιο στην «αυτοαναφορικότητα» (Οι ήρωες του ενός συγγραφέα, είναι και ήρωες του Κέλμαν που ήρωας του είναι ο Λήο και ούτω καθεξής)..έτσι το είχα αποκαλέσει σε σχόλιό μου, στο τρίτο κεφάλαιο (ή δεύτερο).Θα το τελειώσω, αλλά δυστυχώς, όταν ένα βιβλίο δε με αρπάζει από τα μαλλιά από την αρχή, δυσκολεύομαι να ασχοληθώ ξανά μαζί του.Θα επανέλθω που θα πάει;

      1. Διαβάζω το «Οι απόκληροι» του Steve Sem – Sandberg , όχι με μεγάλη όρεξη θα έλεγα.Η αλήθεια είναι ότι είχα διαβάσει τρία πολύ καλά στη σειρά (Ελευθερία, Όλα έρχονται στο φως, Ένα κάποιο τέλος) και μετά, μου φάνηκαν ανιαρά όσα έπιασα.

  2. θελω το readathon να αποτελεσει στη συνεχεια κινητρο να διαβασουμε βιβλια που αλλιως δεν θα διαβαζαμε ευκολα-λογω μεγεθους ή δυσκολιας.προτεινω λοιπον για το επομενο, 2666 ή Σελιν και Ταξιδι στην ακρη της νυχτας-αν και προσωπικος μου «εφιαλτης που στοιχειωνει » παραμενει παντα ο Οδυσσεας του J.James.τι λετε?

  3. Και για μένα ήταν λίγο περίεργο που έπρεπε κάπως να ταυτιστώ με το ρυθμό ανάγνωσης των υπολοίπων, όμως σαν «παιχνίδι» ήταν ενδιαφέρον και μάλον θα το ξανάκανα. Βέβαια αν συμβαίνουν αυτά για τη «ΦΗΜΗ» αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να συμβεί για το «2666» ή τον «Οδυσσέα»…. [άγχος και μόνο στη σκέψη όπως λέει και η φίλη μας]

    Παρόλο που περίμενα περισσότερα από το βιβλίο, τον Κελμαν τον βρήκα ιδιαίτερο και με πρώτη ευκαιρία θα διαβάσω κάποιο άλλο του βιβλίο.

  4. Προσωπικά, το βιβλίο μου άρεσε και βρήκα ιδιαίτερα ευφυή τη γραφή του και γενικά όλο αυτό το «πλέξιμο» με το τρίπτυχο φήμη – ταυτότητα – τεχνολογία να κυριαρχεί στο βιβλίο. Στο τελευταίο κεφάλαιο, έγινε η αποκάλυψη του ρόλου του καθένα.
    Πολλά Ευχαριστώ για αυτό το εγχείρημα!
    Και γιατί όχι να έρθει και ένα Readathon Book No.2….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s