Χιόνι, σεντόνι τρυφερό για του φιδιού τον ύπνο

Δε συνηθίζω να πηγαίνω σε παρουσιάσεις βιβλίων – το κάνω σπάνια. Πριν δύο εβδομάδες, η εξαίρεση δεν ήταν ότι βρέθηκα στον Ιανό για την παρουσίαση του νέου βιβλίου της Ζυράννας Ζατέλη. Η εξαίρεση ήμουν εγώ η ίδια: ήμουν ο μόνος άνθρωπος στη αίθουσα που δεν έχει διαβάσει ποτέ κανένα βιβλίο της.

Είχα, βέβαια, ακούσει πολλά από πολλούς: Η Σοφία κάποτε μου εξιστόρησε όλο το Με το παράξενο όνοµα Ραµάνθις Ερέβους μέσα στη θάλασσα της Επιδαύρου. Ο Μιχάλης μου μιλούσε μία ολόκληρη βραδιά για το Και με το φως του λύκου επανέρχονται. Το μπαρ άδειασε, και ο Μιχάλης ακόμη μιλούσε. Η Μαρία με κοίταξε επικριτικά όταν ψέλλισα ότι όχι, δεν έχω διαβάσει την Περσινή αρραβωνιαστικιά. Όχι λοιπόν, δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλλη. Δεν είχα διαβάσει ποτέ καμία συνέντευξή της. Την είχα δει κάποτε μία φορά έξω από τον κινηματογράφο Έμπασσυ – την κοίταξα, με κοίταξε, και αυτό ήταν όλο.

Όταν δύο φίλοι με παρότρυναν να πάω στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Ζατέλη, Ηδονή στον κρόταφο, δέχτηκα για έναν, μοναδικό, και πολύ σημαντικό λόγο: Εκείνη κι εγώ έχουμε μία κοινή αγάπη. Εγώ είχα γράψει για αυτήν εδώ. Εκείνη, πολύ καλύτερα από εμένα βέβαια, εδώ.

Σιγοτραγουδώντας τον Πεχλιβάνη, κατηφόρισα τη μετα-εορταστική Σταδίου για να βρεθώ σε έναν κατάμεστο Ιανό. Εκείνη, μόνη στη σκηνή, μου θύμισε μάγισσα παραμυθού. Για περισσότερο από μία ώρα παρακολουθούσα τη Ζυράννα Ζατέλη, μία συγγραφέα την οποίας το έργο δε γνωρίζω ακόμη, να αφηγείται τους πόνους της συγγραφής, να μιλάει για τις γάτες, τους φίλους, τα τυχαία της συναπαντήματα, τα μικρά περιστατικά της ζωής της που έγιναν επεισόδια στα βιβλία της. Με συνάρπασε. Ήταν η φωνή της, οι χειρονομίες της, οι εκφράσεις που έπαιρνε το πρόσωπό της στις ερωτήσεις του κοινού.

Δε ρώτησα, βέβαια, τίποτα. Ούτε και είχα βιβλίο να μου υπογράψει.

Αν, όμως, είχα την ευκαιρία θα της μιλούσα: Κυρία Ζατέλη, θα της έλεγα, θέλετε πραγματικά να έρθει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου να σας τραγουδήσει τον Ήμερο Ύπνο; Μήπως να το ξανασκεφτείτε; Μήπως η Ανδρομέδα είναι καλύτερη; Στο Μεταξοχώρι ο ίδιος μου είχε πει ότι είναι τραγούδι κομμένο και γραμμένο για την περίσταση που το θέλετε.

ΥΓ1: Οι φωτογραφίες ανήκουν στη Λίλα Τζαμούση, και την ευχαριστώ, όπως πάντα άλλωστε.

ΥΓ2: Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στο Μιχάλη, αναγνώστη και θερμό θαυμαστή της Ζυράννας Ζατέλη και άρτι μυηθέντα στα μουσικά τοπία του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ο Μιχάλης σήμερα έχει γενέθλια. Του αφιερώνω το παρακάτω, το οποίο γνωρίζω ότι εγκρίνει κι η μάγισσα συγγραφέας. Χρόνια σου πολλά!

9 thoughts on “Χιόνι, σεντόνι τρυφερό για του φιδιού τον ύπνο

  1. Προβλέπω οτι θα βρείς τα έργα της ιδιαίτερα γοητευτικά…σχεδόν δεν θα το πιστεύεις οτι είναι απο ελληνίδα (ναι, δεν το κρύβω, τρέφω μια αντιπάθεια, όχι αδικαιολόγητη)

      1. ερμηνευοντας το σχολιο επειδη συμβαινει το ιδιο και με μενα, εννοει φανταζομαι παροτι προερχονται απο ελληνιδα τα βρισκει γοητευτικα. εχουμε καει ολοι απο το τι εκδιδουν απο ελληνες οι εκδοτικοι οικοι. τι λενα μαντα και τι χρησηιδα και παει λεγοντας. κι οχι μονο οι προαναφερομενες, εμεις που μαστε και μεγαλυτεροι ηλικιακα εχουμε βλαστημησει με την μεταπολιτευτικη λογοτεχνια. ο καθε ατεχνος εγραφε μια μπουρδα για τον εμφυλιο ή τη χουντα και εκδιδοταν. τι βαμμενα κοκκινα μαλια εχουμε φαει στη μαπα οι 40+ δε λεγεται.γι αυτο μ αρεσει το μπλογκ σου: ειναι εγγυηση και οι ελληνες που προτεινεις γιατι στην ξενη λογοτεχνια εχουμε πληρη ταυτιση, αλλα στους ελληνες μπραβο! με το μαγκλινη εξιλεωθηκε ολη αυτη η γενια των αταλαντων που εγραψαν για τη χουντα. να σαι καλα που μου τον εμαθες. καλα κι ο βαλτινος πατσισε για τους εμφυλιομανεις, αλλ αυτον τον αγαπουσα παντα. γι αυτο και τωρα θα παρω κι εγω για πρωτη φορα ζυραννα ζατελη, εικοσι τοσα χρονια τη φοβομουν.

      2. Να ρωτήσω κάτι.Το βιβλίο στην παρουσίαση του οποίου πήγατε, είναι μέρος της τριλογίας της, ή μόνο του,ξεχωριστό;

  2. Να διαβάσεις το Και με το φως του λύκου επανέρχονται, εκπληκτικό, απογειωτικό, κάτι από από Μάρκες, κάτι από Μπόρχες, «σχεδόν δεν πιστεύεις πως γράφτηκε από ελληνίδα», συμφωνώ.

    Αν και η περσόνα της συγγραφέως- που έχει δημιουργήσει για τον εαυτό της- μου είναι κι εμένα σφόδρα αντιπαθής.

  3. Διάβασα το καλοκαίρι το «Και με το Φως του Λύκου Επανέρχονται» μονοκοπανιά σε τρεις μέρες. Πολύ εντυπωσιακό βιβλίο, παρότι δεν έπαθα έρωτα με τη Ζατέλη. Στο δανείζω ευχαρίστως αν θέλεις να ξεκινήσεις από αυτό.

  4. διευκρίνηση, δεν εννοούσα αντιπάθεια για τη Ζατέλη, αλλά αντιπάθεια για τον μεγαλύτερο όγκο της ελληνικής παραγωγής, όπου κυριαρχεί η ισοπεδωτική εξίσωση «είμαι ατάλαντος μεν, μίζερος δε=δίνω το στίγμα της σύγχρονης κοινωνικής μου πραγματικότητας».

  5. Διάβασα το «Με το φως του λύκου κλπ», όταν εκδόθηκε. Τότε μου άρεσε -βρήκα ότι συνδύαζε γνησιότητα και μαγεία, κατάλληλα μετουσιωμένες σε λογοτεχνία. Σήμερα, αν το ξαναδιάβαζα, νομίζω πως θα το εύρισκα μανιερίστικο κι επιτηδευμένο. Ίσως να φταίει και η -ιδιαίτερα αντιπαθής- περσόνα της συγγραφέως, η οποία αρχικά μου ήταν άγνωστη. Πάντως, όταν επιχείρησα να διαβάσω το επόμενο «Ραμάνθυς Ερέβους κλπ», το βρήκα ανυπόφορο και το άφησα στη μέση -κάτι που μου συμβαίνει σπάνια. Μου φάνηκε αλλοπρόσαλλη συρραφή δήθεν αλαφροϊσκιωτων ιστοριών -προς εντυπωσιασμόν. Φοβάμαι ότι η Ζατέλη έχει υπερτιμηθεί, θεωρούμενη ως «πολύ καλή για ελληνίδα συγγραφέα» κλπ. Όμως αυτό δεν είναι σωστό μέτρο σύγκρισης, θα πρέπει να την τοποθετήσουμε σε διεθνή κλίμακα. Θα μπορούσε τότε να σταθεί; Φοβάμαι πως όχι -ο Βαλτινός, για παράδειγμα, όχι απλώς θα στεκόταν αλλά θα διέπρεπε, αν μπορούσε να αποτυπωθεί πλήρως σε άλλη γλώσσα η αρτιότητα του λόγου του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s