Readathon 8: Ο Μεγάλος Εφιάλτης (Το πραγματικό πέμπτο κεφάλαιο)

Ένας ψυχολόγος θα είχε έτοιμη την εξήγηση: Εχθές, αντί να γράψω για το πέμπτο κεφάλαιο της Φήμης, την «Ασία», προχώρησα και αναφέρθηκα στο έκτο. Τι μου συνέβη; Γιατί παρέκαμψα το κεφάλαιο που βρήκα πιθανώς το καλύτερο του βιβλίου;

Είναι απλό, νομίζω: η σκοτεινή αλληγορική περιπέτεια της Μαρίας Ρουμπινστάιν στην αφιλόξενη ασιατική πόλη μοιάζει βγαλμένη από τους χειρότερους εφιάλτες μου.

Η Μαρία Ρουμπινστάιν ταξιδεύει σε μία μακρινή ασιατική πόλη η οποία δεν κατονομάζεται, προκειμένου να παραστεί σε μία επαγγελματική συνάντηση. Η Μαρία αντικαθιστά το συνάδελφό της, συγγραφέα Λέο Ρίχτερ, ο οποίος, ήδη από το δεύτερο κεφάλαιο, την είχε παρακαλέσει να τον αντικαταστήσει στη συγκεκριμένη περιοδεία.

Η περιπέτεια της Μαρίας έχει όλα τα στοιχεία που κάνουν μία ιστορία εφιαλτική: έναν αγαπημένο σύζυγο που έμεινε πίσω και με τον οποίο δεν μπορεί να επικοινωνήσει (το κινητό δεν έχει μπαταρία: η τεχνολογία δε σώζει πάντα), το φαγητό δεν τρώγεται, οι συνταξιδιώτες είναι αδιάφοροι, το ξενοδοχείο μέτριο (δυστυχώς όχι κακό: ένα κακό ξενοδοχείο συνασπίζει, ένα μέτριο αποξενώνει), η ξεναγός ανέκφραστη.

Εξ’ αιτίας μίας κακής συνεννόησης (ή μήπως όχι;), η Μαρία ξεμένει στη μακρινή πόλη, η οποία σταδιακά μεταμορφώνεται σε κτήνος έτοιμο να την κατασπαράξει. Το έρημο ξενοδοχείο, ωσάν βγαλμένο από τη Λάμψη του Κινγκ, η αδυσώπητη ζέστη που όλα τα λιώνει, οι κάτοικοι που δε μιλούν τη γλώσσα της. Το ληγμένο διαβατήριο, το νόμισμα χωρίς αντίκρυσμα. Η πείνα, η δίψα, η εξαθλίωση.

«Για μια στιγμή συλλογίστηκε τον άντρα της. Ξαφνικά της φάνηκε ξένος, όπως κάποιος που είχε γνωρίσει πριν από πολύ καιρό, σε κάποιον άλλο κόσμο, σε μία περασμένη ζωή. Άκουγε την αναπνοή της, κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε ότι είχε ήδη αποκοιμηθεί και στον ύπνο της έβλεπε τον ίδιο τον εαυτό της από ψηλά. Γνώριζε με μία παράξενη διαύγεια ότι κάτι τέτοιες στιγμές ήταν σπάνιες και ότι θα έπρεπε να τους φέρεσαι προσεκτικά. Μια λάθος κίνηση και δεν θα ξανάβρισκες τον δρόμο της επιστροφής, και η παλιά σου ύπαρξη εξαφανιζόταν και δεν επέστρεφε πια.»

Διαβάζοντας την «Ασία» ήρθαν στο μυαλό μου φόβοι περασμένοι αλλά όχι ξεχασμένοι: τον τύπο στο νότιο σιδηροδρομικό σταθμό των Βρυξελλών που δε μιλούσε αγγλικά και ήταν ο μόνος που φαινόταν να γνωρίζει προς τα πού ήταν το ξενοδοχείο μου. Τα δύο μηχανήματα αναλήψεως στη Κοπεγχάγη που δεν λειτουργούσαν όταν εγώ είχα πάνω μου μόνο ευρώ. Το ξενοδοχείο στη Χάγη με τους μυστήριους θορύβους. Τη μοναξιά των ταξιδιών. Τις αγωνίες της επιστροφής.

Για μένα, αυτό ήταν το καλύτερο ως τώρα κεφάλαιο του βιβλίου.

Σχόλια;

Η θέση μου στον καναπέ, στη γωνία δίπλα στη βιβλιοθήκη και το παράθυρο. Η αγαπημένη μου λάμπα. Η μικρή μου γωνίτσα στο σπίτι, μακριά από τα δύσκολα.
Advertisements

9 thoughts on “Readathon 8: Ο Μεγάλος Εφιάλτης (Το πραγματικό πέμπτο κεφάλαιο)

  1. Μακράν το καλύτερο κεφάλαιο του βιβλίου.
    Αν και στην αρχή μου φάνηκαν πολύ υπερβολικά όλα – δεν θα την ψάξει κανείς δηλαδή; – τελικά παραδόθηκα στον Κέλμαν και τον άφησα να με πάει μέχρι το τέλος της ιστορίας, χωρίς να ρωτάω πολλά-πολλά.
    Πολύ γλαφυρή η περιγραφή του σε τοπία και μυρωδιές, σα να τα βλέπω μπροστά μου.
    Και, φυσικά, σκεφτόμουν κι εγώ συνέχεια μια περιπέτειά μου σε ανακατεμένα τρένα στη Γερμανία, παρόλο που δεν φτάνει τον εφιαλτικό αυτό τρόμο ούτε στο ελάχιστο.

    Με συνεπήρε.

  2. Το κεφαλαιο αυτο ειναι οντως το καλυτερο το διαβασα με μια αναπνοη που λεμε.
    Κοιτα σε τι περιπετειες εβαλε την ηρωιδα ο Λεο, επειδη απλα δεν ηθελε να παει εκεινος στη θεση της.Δεν ξερω γιατι, ημουν σιγουρη οτι κανεις δεν θα γυριζε πισω γι’αυτη…
    Μπορει να ειναι λιγο τραβηγμενες ολες οι ατυχιες της, αλλα το αδιεξοδο ειναι τετοιο που και η ιδια πολυ γρηγορα μου φαινεται συμβιβαζεται με το γεγονος οτι θα περασει ενα μερος της ζωης της σφουγγαριζοντας εκεινη την καλυβα μεχρι να βρει τροπο να επικοινωνησει με τον αντρα της.
    Ειναι τοσο εντονες οι εικονες που μου αφησε ο Κελμαν, που πιστευω για χρονια καθε φορα που θα ταξιδευω θα εχω στο πισω μερος του μυαλου μου αυτη την ιστορια.
    Πολυ δυνατο κεφαλαιο.
    Το κεφαλαιο με τον Βραζιλιανο αντιθετα ηταν μια απογοητευση.
    Τωρα γενικα για το βιβλιο, να πω οτι περιμενα μεγαλυτερη συνδεση μεταξυ των επιμερους ιστοριων.

  3. Και για μένα είναι από τα καλύτερα κεφάλαια. Η γραφή παραστατική, ανάγλυφη, η ιστορία σχεδόν ανατριχιαστική. Χωρίς να έχει και πολύ σημασία, στο μυαλό έρχεται και φεύγει η Μογγολία… στέπες…υψίπεδα…άνθρωποι που μοιάζουν να έχουν βγει από περασμένους αιώνες.
    Ο εφιάλτης της απόγνωσης μέσα από απίστευτες συμπτώσεις…ένα ίσως must not read για όποιον ετοιμάζει ταξίδι σε τόπους μακρυνούς και «περίεργους» 🙂

    Πρέπει να πω ότι έχω διαβάσει όλα τα κεφάλαια εκτός το τελευταίο και θα περίμενα, όπως και η pennysk περισσότερο «δέσιμο» στα κεφάλαιο. Κρατάω μια επιφύλλαξη για το τελευταίο κεφάλαιο…

    Υ.Γ. τα σχόλια σου είναι θαυμάσια !!

  4. Θεωρώ ότι το ύφος και ο ρυθμός αφήγησης που υπάρχει σε κάθε κεφάλαιο είναι ανάλογα με τον χαρακτήρα- ήρωα του κάθε κεφαλαίου.
    Δεν έχω διάβασει όλο βιβλίο- έχω φτάσει μέχρι το έκτο κεφάλαιο- προς το παρόν όμως διαπιστώνω πως όλοι οι χαρακτήρες ζούν σε ένα παρόν από το οποίο δεν αντλούν ευχαρίστηση. Προσεγγίζει το θέμα από διαφορετικές καταστάσεις και με πειστικό τρόπο.

  5. Κι εμένα είναι από τους χειρότερους εφιάλτες μου να συμβεί κάτι τέτοιο (κανένα καλά κρυμμένο σύνδρομο εγκατάλειψης; δεν ξέρω) και διάβασα αυτή την ιστορία σαν να ήταν λογοτεχνία τρόμου.
    Με φόβισε πολύ αλλά ήταν και απίστευτα γοητευτική ταυτόχρονα.

    Μου αρέσει αυτό που κάνει ο Κέλμαν με τους διαφορετικούς χαρακτήρες και τις διαφορετικές φωνές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s