..Που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι

Σε όποιον θυμίζει κάτι αυτό το εξώφυλλο να μιλήσει τώρα, αλλιώς ας σωπάσει για πάντα:

Λίγα πράγματα θυμάμαι από την πρώτη δημοτικού: Το άγχος να μη βάζω τη γλώσσα μου εκεί που λείπει το δόντι για να μη βγει το καινούργιο στραβά, το άγχος να μάθω να φτιάχνω τη σάκα μου γρήγορα στο σχόλασμα (η νονά μου μού έμαθε να βάζω τα βιβλία κάθετα, όχι οριζόντια), τις κλωτσιές στη συμμαθήτριά μου τη Γιωτούλα επειδή – για άγνωστους λόγους – τη μισούσα και τη θεωρούσα μαμόθρεφτο, το μικρό σχολείο στην Ισθμία. Τότε δεν υπήρχαν ακόμη οι βυθιζόμενες γέφυρες και κάθε πρωί έπαιρνα το πέραμα, μία μικρή μαούνα, για να με περάσει απέναντι.

Και το Ανθολόγιο. Θυμάμαι το Ανθολόγιο.

Τα περισσότερα από τα ποιηματάκια του Ανθολογίου τα ήξερα ήδη. Είχα μάθει να διαβάζω από 4 χρονών, στα 5 διάβαζα και υποτίτλους στις ταινίες («Πρόλαβα!», φώναζα θριαμβευτικά και έτρεχα στην αγκαλιά του μπαμπά μου για να μου πει μπράβο), κι έτσι, όταν το Σεπτέμβριο του 1984 έγινα επιτέλους πρωτάκι ήμουν το αστέρι της ανάγνωσης. Πάλι καλά: για να δεήσω να μάθω πρόσθεση και αφαίρεση χρειάστηκε να μου τάξουν ολόκληρο το σπίτι της Μπι Μπι Μπο μαζί με τον Τζων-Τζων.

Στο τρίτο θρανίο δίπλα στο παράθυρο, επίτηδες για να χαζεύω τα τριτάκια όταν έκαναν γυμναστική, ανυπομονούσα πάντα για την ώρα του Ανθολογίου. Ήξερα και να διαβάζω και να τραγουδάω τα ποιηματάκια. Σχεδόν όλα, δηλαδή. Χάρη στη γιαγιά μου τη Δέσποινα.

Η γιαγιά Δέσποινα, εκτός από καταπληκτική μαγείρισσα, ήξερε όλα τα ωραία τραγούδια. Ένα από αυτά, το Ντίλι-Ντίλι.  Το ήξερε όλο, μου το έμαθε όλο, και όταν η κυρία Άννα άρχισε να το διαβάζει μία μέρα στην τάξη, εγώ άρχισα να το τραγουδάω. Και η κυρία Άννα με έβαλε να το μάθω σε όλη την τάξη. Μερικές μέρες μετά, τραγουδήσαμε το Ντίλι-Ντίλι όλοι μαζί. Ήμουνα πολύ πολύ χαρούμενη.

Πέρασαν σχεδόν 30 χρόνια, άλλαξα 2 σχολεία, 2 πανεπιστήμια, 2 χώρες, η γιαγιά Δέσποινα δεν είναι πια τριγύρω.

Πριν λίγες εβδομάδες, εξερευνώντας το θαυμαστό κόσμο του iPhone, έπεσα πάνω σε μία αναπάντεχη ανοιχτή εφαρμογή: οι Εκδόσεις Ίκαρος διαθέτουν το παιδικό διδακτικό κλιμακωτό τραγούδι από τον Μαρμαρά Προποντίδας για το iPhone και το iPad! Ποιος θα τό ‘λεγε!

Κατέβασα την εφαρμογή, και τη χάζεψα για ώρα. Με εικονογράφηση του ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου που μοιάζει με κέντημα, το Ντίλι-Ντίλι ξαναζωντάνεψε στα μάτια μου σε ψηφιακή, πια, μορφή. Απίστευτο. Σχεδόν 30 χρόνια μετά, μέσα από το iPhone μου, θυμήθηκα ένα παιδικό τραγούδι που μου είχε μάθει η γιαγιά η Δέσποινα και που μετά η κυρία Άννα με έβαλε να το μάθω στην τάξη ολόκληρη.

Το βρήκα υπέροχο. Όχι μόνο γιατί το Ντίλι-Ντίλι είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα σε ηλεκτρονική μορφή. Όχι μόνο γιατί αυτό το ποιηματάκι που ασκεί τα παιδιά μέσα από την επανάληψη στην κατανόηση λογικών αλληλουχιών πρωτοκυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ίκαρος το 1948. Αλλά και γιατί το Ντίλι-Ντίλι ήταν η πρώτη μου μικρή (αλλά τόσο μεγάλη) σχολική επιτυχία.

Ήξερα ότι το Ντίλι-Ντίλι είναι πολυτραγουδισμένο: σε μουσική Χρήστου Λεοντή, το έχει τραγουδήσει και η Δόμνα Σαμίου. Εγώ, όμως, το ακούω μόνο σε αυτή την ερμηνεία. Ο λόγος είναι ότι ο Πέτρος Δαμούλης το τραγουδάει ακριβώς όπως μου το έμαθε η γιαγιά μου η Δέσποινα.

20 thoughts on “..Που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι

  1. Αγιάτη μου..τι συγκινητικό, είναι το μοναδικο βιβλίο που έχω κρατήσει απο όλες τις τάξεις του σχολείου.Ταυτίστηκα με το ποστ σου, σε όλα τα σημεία (εκτός απο την καημένη τη Γιωτούλα).

  2. Την ίδια πορεια (πέντε χρόνια πριν), το ίδιο βιβλίο, και όλως περιέργως, θυμάμαι ακριβώς το «ντίλι-ντίλι» από τη διδακτέα ύλη του! (από το θησαυρό των παιδικών ματιών μου και του αδερφού μου. Που αρνούμασταν να κοιμηθούμε αν δε μας διάβαζε η μάνα μας κάτι απ’ αυτό ακριβώς το ανθολόγιο). Πολύ σ΄ευχαριστώ.

  3. Τι μου θύμησες…..

    ένα από τα πρώτα παιδάκια που έκανα μάθημα, δεν μπορούσε να διακρίνει την διαφορά μεταξύ b και d (απ’ ότι μου είπε η μαμά της είχε δυσλεξία, ενώ αργότερα η διάγνωση ήταν επιληψία) μέχρι που της είπα την πρώτη στροφή από το «Ντίλι-ντίλι». Έτσι, η Θ. έμαθε να λέει το d καθαρά και με φανερή απόλαυση κι εγώ έμαθα το «Ντίλι-ντίλι» – μου είχε κολλήσει για καιρό!

    (υγ: αυτό το ανθολόγιο, ήταν από τα αγαπημένα μου – είναι ακόμη κρατημένο στο συρτάρι 🙂

  4. 1989 το ίδιο εξώφυλλο… Η ώρα του ανθολογίου η αγαπημένη όλων. Κρίμα που μεταξύ μετακομίσεων τα ανθολόγια χάθηκαν…
    PS Και εγώ πάντα κάθετα έβαζα τα βιβλία στη τσάντα🙂

  5. Εγώ πάλι το θυμάμαι με τρόμο, ήμουν το τελευταίο παιδάκι που έμαθε ανάγνωση στην τάξη, όλα τα άλλα ήξεραν από το νηπιαγωγείο, εγώ πήγα σε κρατικό παιδικό σταθμό που απαγορευόταν. Ως τα Χριστούγεννα μετά βίας συλλάβιζα, άρχισα κάπως να διαβάζω λέξεις στην αρχή της δευτέρας.(Με τους αριθμούς πάντα τα πήγαινα καλά…..)

  6. Τι ωραίο ποστ! Να πούμε, για την ιστορία της υπόθεσης, πως στα σχέδια ήταν να υπάρχει μέσα στην εφαρμογή βίντεο από την εκτέλεση της Δόμνας Σαμίου, μαζί με παιδική χορωδία, αλλά τελικά δεν στάθηκε δυνατό. Από τον Απρίλιο του 2011 που ανέβηκε η εφαρμογή στο appstore, έχει πάνω από 2500 downloads.

  7. Αχ τι νοσταλγικο.
    Εγω αυτο που θυμαμαι οταν ξεκινησαμε να διαβαζουμε απο το ανθολογιο ειναι οτι στεναχωριομουν που καναμε επιλεγμενα κειμενα και οχι ολα.Και αυτα που διδασκομαστε δεν ηταν και τα καλυτερα απο οσα ειχε μεσα το βιβλιο.Με το μικρο μου μυαλο τοτε κατηγορουσα απο μεσα μου τη δασκαλα και τις επιλογες της. Αργοτερα εμαθα οτι η υλη ηταν συγκεκριμενη απο το υπουργειο.Βεβαια μονη μου τα ειχα διαβασει ολα.(φυτο).

  8. Ανάμνησες μου ξύπνησες πολλές…το αγαπούσα πολύ και με εκνεύριζε πολύ! θυμάμαι αυτά τα ανάμεικτα συναισθήματα που δεν ήθελα να λέω άλλο «που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι», αλλά για κάποιο λόγο το διάβαζα συνέχεια.. στο σχολείο, στο σπίτι, στην αδερφή μου, στους γονείς μου,στη δική μου τη γιαγιά τη Σοφίτσα που εκείνη τραγουδούσε και μας έβαζε στα πόδια της και μας έτριβε στην πλάτη: μασάζ μετά μουσικής…και ναι λοιπόν ταυτίζομαι σε όλα και δική μου Γιωτούλα έχω (Αμαλία τη λέγανε, τη δόλια)…Τι άλλο να πω; Να είσαι καλά γιατί με συγκίνησες.

  9. Τι μας θύμησες !!! Νοσταλγικό και υπέροχο !!!
    Παρόλο που έκανα κάπου τρεις φορές την πρώτη τάξη -τις δύο πρώτες σαν ακροατής τεσσάρων και πέντε χρόνων- αδυνατώ να θυμηθώ πολλά.
    Το εξώφυλλο μάλον δεν ξεχνιέται όσα χρόνια κι ας περάσουν :-))

  10. τοσα χρονια μετα, αυτου του ιδιου ανθολογιου τις ιστοριες διαβαζω στον 5χρονο γιο μου καθε βραδυ πριν κοιμηθει..εχω κρατησει και το β’τομο με το κιτρινο εξωφυλλο-εκει οπου πρωτοδιαβασα την Ξανθουλα του Σολωμου,ποιημα του οποιου την πρωτη και τελευταια στροφη καθως και την συγκινηση,που ειχα νιωσει διαβαζοντας το για πρωτη φορα,δεν ξεχνω ποτε…
    http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/dionysios_solwmos/h_3an8oyla.htm

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s