Readathon 6: «Μερικές φορές νομίζεις ότι είσαι κάποιος άλλος» (Το τέταρτο κεφάλαιο)

Πώς είναι να χάνεις σιγά σιγά τον εαυτό σου; Να μην τον αναγνωρίζεις πρώτα εσύ ο ίδιος κι έπειτα να μην τον αναγνωρίζει κανείς απολύτως; Πώς είναι, άραγε, να χάνεις όλα αυτά για τα οποία μόχθησες μια ζωή; Όλα αυτά που σε ορίζουν;

Η «Διέξοδος», το τέταρτο διήγημα κεφάλαιο της Φήμης, εστιάζει στον ηθοποιό Ραλφ Τάνερ, τον αριθμό του οποίου καλούσαν όσοι μιλούσαν με τον Έμπλινγκ του πρώτου κεφαλαίου, και αφίσα του οποίου βλέπει ο υπερφίαλος συγγραφέας Λέο του δευτέρου κεφαλαίου πριν αναφωνήσει επικριτικά: «Αυτός ο άνθρωπος είναι παντού, δεν μπορείς να του ξεφύγεις ούτε καν στην άλλη μεριά του κόσμου».

Έλα όμως που ο Λέο έπεσε έξω: ο Ραλφ Τάνερ ξέφυγε από τον ίδιο του τον εαυτό, και μάλιστα τα κατάφερε λίγο περισσότερο καλά από όσο ήλπιζε. Δεν ξέφυγε μόνο από τη φήμη που τον κατέτρεχε μια ζωή, αλλά και από όλα όσα ήθελε να κρατήσει.

Σε αυτό το κεφάλαιο, το βιβλίο αποκτά πλέον συνοχή μυθιστορήματος, ενώ η αφηγηματική φωνή του Κέλμαν γίνεται ολοένα και δυνατότερη – με σαφείς πλέον αναφορές στο λεγόμενο αμερικανικό meta-fiction, με μοτίβα επαναλαμβανόμενα και διακριτικά τοποθετημένα (το σεξ, ο καθρέφτης, η σύγχρονη τεχνολογία), αλλά και με δευτερεύοντες χαρακτήρες που μοιάζουν να έχουν βγει από την κλασική λογοτεχνία – στο κεφάλαιο αυτό κάνει την εμφάνισή του ο Λούντβιχ, ο ηλικιωμένος επιστάτης, τον οποίο ο Κέλμαν έχει σχεδιάσει ωσάν Βρετανό μπάτλερ: «Αγαπητέ μου», λέει με φλέγμα στον χαμένο, ζαλισμένο Τάνερ, «Επιτρέψτε μου να σας δώσω μία συμβουλή, μεταξύ μας. Ας μη συνεχίσουμε να παίζουμε αυτό το παιχνίδι.»

Είναι το πρώτο κεφάλαιο στο οποίο δεν άντεξα να μη διαβάσω παρακάτω.

Σχόλια;

Υ.Γ.: Η φωτογραφία ανήκει στην Έλενα και την ευχαριστώ πολύ!

Advertisements

9 thoughts on “Readathon 6: «Μερικές φορές νομίζεις ότι είσαι κάποιος άλλος» (Το τέταρτο κεφάλαιο)

  1. Πολύ καλό κεφάλαιο, και στο 5ο γίνεται ακόμα καλύτερο!
    Καταφέρνει ο Κέλμαν να αυξάνει γεωμετρικά το ενδιαφέρον όσο περνάνε οι σελίδες, και είμαι σίγουρη ότι θα έχουμε και ένα ωραίο φινάλε! Δεν θα μας απογοητεύσει!

    Υ.Γ. Δηλώνω περήφανα ότι σήμερα έχασα τη στάση μου στο μετρό, διαβάζοντας το 5ο κεφάλαιο!

  2. Έχω μείνει πίσω γιατί έχει βουλιάξει η καρέκλα του γραφείου αυτές τις μέρες.Επανέρχομαι δριμύτερη μέχρι το σ/κ.Καλή συνέχεια !!

  3. And the Question of Identity still remains….
    «Το βλέμμα του στράφηκε στον μεγάλο καθρέφτη….δεν ήταν σίγουρος σε ποια πλευρά βρισκόταν το πραγματικό και σε ποια ο αντικατοπτρισμός» και η
    «αποδεικνύει ότι κανείς, αν τον κοιτάξεις απ’ έξω και καθαρά, δεν μοιάζει με τον εαυτό του».

  4. Τώρα αρχίζει και δένει το πράγμα! Δεν κρατήθηκα και διάβασα και παρακάτω, αλλά θα σχολιάσω για το επόμενο κεφάλαιο στο αντίστοιχο post.
    Η ιστορία αυτή μου θύμισε πάρα πολύ Paul Auster. Γενικά το βιβλίο μου θυμίζει Auster και αυτός είναι ένας από τους λόγους που μου αρέσει (και δεν αρέσει τόσο στον @olrandir, με τον οποίο το διαβάζουμε ταυτόχρονα).

    Το κεφάλαιο αυτό είναι σαν να κλείνει έναν κύκλο, συνεχίζοντας την πρώτη ιστορία αλλά από την πλευρά του Ραλφ Τάνερ. Δικαιολογείται κάπως και ο τίτλος του βιβλίου με τις συνέπειες της Φήμης και την προσπάθεια του Ραλφ να ξεφύγει από αυτήν. Γενικά το θέμα της ταυτότητας παίζει πολύ στο βιβλίο και πιστεύω ότι ο Κέλμαν καταφέρνει με επιτυχία να συνδέει όλες αυτές τις διαφορετικές φωνές των χαρακτήρων του, ακόμα κι αν η πρώτη μας εντύπωση ως αναγνώστες ήταν ότι είναι ασύνδετες.

  5. Κι εγώ δεν κρατήθηκα και διάβασα παρακάτω. Αλλά πια, από αυτό το μέρος και μετά, το θέμα της «ταυτότητας» μπαίνει επιτακτικό στο βιβλίο, κι αυτό είναι η κόλλα που δένει τα κεφάλαια- διηγήματα. Το «ποιός είμαι», «γιατί είμαι» και κυρίως «μήπως θα μπορούσα εύκολα να είμαι κάποιος άλλος». Για αυτό μοιάζει και με Auster.

  6. Εγώ κρατήθηκα και δεν διάβασα παρακάτω. Μετά το πολλά υποσχόμενο πρώτο κεφάλαιο το δεύτερο και το τρίτο μου φάνηκαν «λίγα». Τώρα το βιβλίο ανεβαίνει και γίνεται αντάξιο της «ΦΗΜΗΣ» του.
    Βρίσκω εξαιρετικό το παιχνίδι με την χαμένη ταυτότητα…η συνέχεια αναμένεται συναρπαστική…

  7. Ενδιαφέρον και αυτό το κεφάλαιο (και το πιο «ταιριαστό» μέχρι τώρα με τον τίτλο). Συμφωνώ με τα παραπάνω σχόλια ότι η κεντρική θεματική, φαίνεται να είναι η ταυτότητα. Το βρήκα πάντως κάπως «στενάχωρο» αυτό το κεφάλαιο. Σαν ο ήρωας να ήθελε τη «διέξοδο» αλλά τελικά μπορεί και να μην την ήθελε. Ωραίο το δέσιμο των ιστοριών.

  8. είμαι πλέον στο 6ο κεφ. Από το 4ο όμως βλέπω σημαντική πρόοδο στη γραφή κ το δέσιμο.έχει αρχίσει να μου γίνεται ενδιαφέρον τώρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s