Readathon 5: Απορίες και υποψίες (Το τρίτο κεφάλαιο)

Η κυρία που πηγαίνει να πεθάνει σε αυτό το διήγημα/κεφάλαιο είναι ηρωίδα διηγήματος του Λήο ή Λέο, του ήρωα του προηγούμενου διηγήματος/κεφαλαίου, ε;

Και οι παραβάσεις, κατά το αριστοφανικόν, οι οποίες γίνονται, είναι τα λόγια δια στόματος του Λήο ή Λέο, ε;

Το βιβλίο τώρα παίρνει μπρος. Και θυμίζει Καλβίνο και Μάρκες και λίγο Ώστερ μαζί. Πώς γίνεται;

Λίγη βοήθεια, παρακαλώ!

Η φωτογραφία ανήκει στη Φαίδρα που σήμερα έχει γενέθλια. Να ζήσεις!

19 thoughts on “Readathon 5: Απορίες και υποψίες (Το τρίτο κεφάλαιο)

  1. Οκ, και εδώ: επανεμφανίσεις χαρακτήρων, αναφορές στην τεχνολογία και όνειρα. Αλλά νομίζω πως ήταν το καλύτερο από τα μέχρι τώρα κεφάλαια. Μου άρεσε ο διάλογος συγγραφέα-ηρωϊδας, όπως μου άρεσε και ο εσωτερικός διάλογος του συγγραφέα…Παρά τη «θετική» εξέλιξη για τη Ροζαλία, αφήνει μια πικρή γεύση στο τέλος. Άρχισε να δένει το βιβλίο, αναμφίβολα. Έχεις δίκιο για τον Μάρκες – θυμίζει λίγο.

    Επίσης, συμφωνώ κι εγώ για την ατάκα, κορυφή.

  2. Αν θεωρήσουμε το πρώτο κεφάλαιο ως την περιγραφη της ζωής ενός καθημερινού ανθρώπου, το δεύτερο έρχεται σε αντιδιαστολή με το πρώτο γιατί αφορά τη ζωή ενός διάσημου με μόνα κοινά στοιχεία μεταξύ τους το σεξ ως διέξοδο, τότε το τρίτο μας δηλώνει την κοινή για όλους μοίρα; τον θάνατο.

  3. διασημοι και ασημοι,φαινομενικα ξενοι μα κατα καποιο τροπο δεμενοι μεταξυ τους,πολυ ενδιαφερουσα η ροη της ιστοριας,εφευρετικος ο τροπος που την ξετυλιγει ο συγγραφεας…
    ο διαλογος του συγγραφεα-του Λέο πιθανοτατα-με την Ροζαλία και η τοσο εμφανης στον αναγνωστη παρεμβαση του συγγραφεα στο deroulement της ιστοριας μου θυμισε λιγο Ντιντερο στο Ζακ ο μοιρολατρης και ο Αφεντης του.σπευδω στο τεταρτο κεφαλαιο…

    1. Εμένα μου θύμισε την υπέροχη παράγραφο του Ian McEwan στο Atonement:
      “How can a novelist achieve atonement when, with her absolute power of deciding outcomes, she is also God? There is no one, no entity or higher form that she can appeal to, or be reconciled with, or that can forgive her. There is nothing outside her. In her imagination she has set the limits and the terms. No atonement for God, or novelists, even if they are atheists. It was always an impossible task, and that was precisely the point. The attempt was all.”

  4. Το καλύτερο ως τώρα, αλλά οφείλω να πω ότι όταν ο μυστηριώδης κύριος την πήρε με το αυτοκίνητο ήλπιζα ότι θα έφευγε τρέχοντας έξω από την ιστορία για να δραπετεύσει, να τη βάλει σε μια άλλη ιστορία, ενός άλλου συγγραφέα (του μυστηριώδη κυρίου) όπου θα γινόταν καλά. Κάτι σαν ιστοριο-πειρατεία ας πούμε 🙂

  5. τώρα ξεκινώ κι’εγώ το τέταρτο κεφάλαιο, αλλά δεν με έχει εντυπωσιάσει μέχρι στιγμής. Είναι αποστασιοποιημένος, παγερός στη γραφή του – άσε που η μετάφραση είναι σχεδόν εκνευριστική.
    Για να δούμε παρακάτω….

    (Χρόνια σου πολλά Φαίδρα!)

  6. Όσον αφορά το τρίτο κεφάλαιο, αλλά και ότι έχω διαβάσει μέχρι τώρα μου αρέσει αρκετά. Η γραφή είναι λιτή, γρήγορη και ρέει εύκολα (υπάρχουν βέβαια κάποιες αστοχίες στη μετάφραση, αλλά μέσα σε λογικά πλαίσια).
    Νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με μία συλλογή διηγημάτων, που μπορούν όμως να διαβαστούν τόσο ως αυτόνομες-ξεχωριστές ιστορίες, αλλά και ως σύνολο, ως μυθιστόρημα. Και αυτό είναι μια συγγραφική καινοτομία, με μάλλον κοινό στοιχείο το ερώτημα της ύπαρξης/ταυτότητας των ηρώων. Όλα συνδέονται μεταξύ τους, φαινομενικά π.χ η αναφορά στην Ελβετία με το φεστιβάλ του Λοκάρνο στην πρώτη ιστορία και τώρα με το κέντρο ευθανασίας, αλλά και πιο ειδικά οι ζωές των ηρώων μπλέκονται μεταξύ τους, παράλληλες ιστορίες ταυτόχρονα. Γιατί αυτό δεν συμβαίνει άλλωστε στη ζωή μας;
    Από το κεφάλαιο κρατάω τη φράση για τη Σφίγγα και την ελληνική μυθολογία: «Ο αρχαίος γρίφος. Το πρωί τέσσερα, το μεσημέρι δύο, το βράδυ τρία. Τι βάθος», που καταδεικνύεται το υπαρξιακό ερώτημα. Αλλά και «…έτσι και εγώ δεν μπορώ να φανταστώ ότι είμαι ένα τίποτα χωρίς την αφοσίωση κάποιου άλλου, ακόμα περισσότερο, ότι η ψευτο-ύπαρξή μου τελειώνει μόλις αυτός ο άλλος πάρει το βλέμμα του από πάνω μου».

  7. Μου άρεσε πολύ αυτή η ιστορία και με συγκίνησε. Η περιγραφή της ζωής και των σκέψεων της Ροζαλίας με έκανε να σκεφτώ τη γιαγιά μου.

    Μου άρεσε το twist της ιστορίας, η συνομιλία με το συγγραφέα και η τελική ανατροπή. Όσο προχωράει το βιβλίο τόσο περισσότερο μου αρέσει. Καλή επιλογή έκανες Αγιάτη! 🙂

  8. μόλις διάβασα σερί 2ο κ 3ο κεφ. κ έσπευσα να διαβάσω σχόλια.Ομολογώ ότι τα σχόλιά σας μου προκαλούν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το ίδιο το κείμενο.Νομίζω ότι είστε όλοι εμβριθείς αναγνώστες κ μου αρέσουν πολύ οι παρατηρήσεις σας.Παρόλα αυτά το ίδιο το κείμενο ακόμα δε μου έχει πει κάτι που να με ενδιαφέρει.

  9. Διάβασα χτες την ιστορία της Ροζαλίας και δε με ενθουσίασε..η ιδέα του δημιουργήματος που διαλέγεται με τον δημιουργό του σίγουρα δεν είναι πρωτότυπη (που δεν πιστεύω έτσι κ αλλιώς να ενδιαφέρει τον συγγραφέα) αφού πολλοί σεναριογράφοι το έχουν ήδη πραγματοποιήσει από καιρό (από Το Πορφυρό Ρόδο του ΚαΪρου έως το Adaptation).
    Είναι ενδιαφέρουσα η αυτοαναφορικότητα (ο Κέλμαν είναι ο Λήο, όπως είπα και στο 2ο κεφάλαιο, ο Κελμαν συνομιλεί με τον Λήο, που συνομιλεί με τη Ροζαλία, που συνομιλεί με τον θάνατο ή τη συγγραφική πένα που ταυτίζεται με τον άγνωστο άνδρα). Άλλωστε κεντρική ιδέα είναι πως υπάρχουμε μέσω των άλλων, είτε αυτοί /είτε εμείς είμαστε αληθινοί ή όχι. Η Ροζαλία παθαίνει από τον Λήο αυτό που φοβάται η Ελίσαμπετ (να γίνει ηρωιδα ενός μυθιστορήματος). Και η Ελίσαμπετ παθαίνει αυτό που φοβάται απο τον Κέλμαν.
    Το μόνο που σκέφτηκα στο τέλος ήταν «πως θα γυρίσει πίσω η 20χρονη;μήπως συναντήσει πουθενά τον Ραλφ και έτσι κλείσουν όλα»; Ίδωμεν.Το τρίτο κεφάλαιο μάλλον είναι εμβόλιμο για να δέσει κάτι στα επόμενα, γιατί μόνο του δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

  10. Μου αρεσε το 3ο κεφαλαιο. Η συνομιλια της Ροζαλιας με το συγγραφεα μου θυμισε μια ταινια με την Εμα Τομσον το stranger than fiction, Κι εκει ο ηρωας παρακαλουσε τη συγγραφεα να μην τον «πεθανει». Σαν να τελειωσε λιγο αποτομα παντως.Επισης, ειμαστε σιγουροι οτι ειναι ο Ληο ο συγγραφεας;Συντομα θα λυθουν οι αποριες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s