Readathon 4: Δὲν ἀγαπῶ τὸ ἀεροπλάνο-πάντα θά ῾χουμε ἀνάγκη ἀπὸ οὐρανό (Το δεύτερο κεφάλαιο)

Ένας συγγραφέας που θέλει να γράψει ένα μυθιστόρημα με σύνθεση, περάσματα, κορύφωση, αλλά χωρίς κεντρικό ήρωα – που όμως ερωτεύεται μία γυναίκα που μοιάζει με την κεντρική του ηρωίδα.

Μια γυναίκα που έχει ζήσει πολλά, οπότε δεν έχει πια και πολλά πράγματα να πει.

Ένας συγγραφέας φοβικός, εμμονικός και φλύαρος. Μία γυναίκα από τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα, ισορροπημένη, πραγματίστρια.

Ένας τεχνοσκεπτικιστής συγγραφέας ο οποίος ανησυχεί για τις ομιλίες, τα βραβεία και τους συνομιλητές του. Μία γυναίκα η οποία ανησυχεί για την τύχη των τριών στενότερών της συναδέλφων, απαχθέντων στην Αφρική. Η τύχη τους κρέμεται από τα χέρια της.

Ο συγγραφέας και η ερωμένη του, η οποία δε θέλει να γίνει ηρωίδα του. Ο συγγραφέας μέσα από τα μάτια της ερωμένης του («είχε στο κρεβάτι μια αποφασιστικότητα που την ξάφνιασε»). Ο συγγραφέας ως επιφανειακός φαφλατάς μπροστά στους κινδύνους του πραγματικού κόσμου.

Στο δεύτερο αυτοτελές διήγημα / κεφάλαιο της Φήμης, το «Σε κίνδυνο», ο Ντάνιελ Κέλμαν φέρνει αντιμέτωπους δύο διαφορετικούς κόσμους, δύο πρόσωπα που συναντιούνται μόνο στο σεξ – το σεξ η μόνη εκτόνωση και καταφύγιό τους.

Το «Σε Κίνδυνο» μου άρεσε περισσότερο από το το πρώτο κεφάλαιο, ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω τους κοινούς παρονομαστές, εκτός ίσως από την αμφισβήτηση της τεχνολογίας, τους νευρωσικούς αρσενικούς ήρωες και το σεξ ως μόνο κανάλι επικοινωνίας με τις συντρόφους τους. Μπορεί, βέβαια, να πέφτω έξω.

Αυτό που ξέρω ως εδώ είναι ότι το δεύτερο διήγημα μου έφερε στο νου εικόνες δικές μου, ότι εν μέρει ταυτίστηκα με την ηρωίδα (το γιατί μου διαφεύγει, όμως), ότι ο Κέλμαν σίγουρα διασκέδασε σχεδιάζοντας μία αυτοκαρικατούρα, και ότι το «Σε Κίνδυνο» το βρήκα πολύ καλό. Κι επίσης νομίζω ότι κατάλαβα γιατί ο Τζόναθαν Φράνζεν συνιστά το βιβλίο ανεπιφύλακτα.

Σχόλια;

 

Υ.Γ.1: Οι υπέροχες φωτογραφίες της Φήμης και της χνουδωτής παρέας της ανήκουν στον Ορέστη. Ο Ορέστης διατηρεί αυτό το blog, στο οποίο βρήκα πολλές ακόμη ωραίες φωτογραφίες. Σε ευχαριστώ πολύ!

Υ.Γ.2: Ο τίτλος της ανάρτησης προέρχεται από το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη «Το αεροπλάνο» (από τη συλλογή Τα Φάσματα ή η Χαρά στον Άλλο Κόσμο, 1958)

27 thoughts on “Readathon 4: Δὲν ἀγαπῶ τὸ ἀεροπλάνο-πάντα θά ῾χουμε ἀνάγκη ἀπὸ οὐρανό (Το δεύτερο κεφάλαιο)

  1. πολυ ενδιαφερουσα η αναρτηση σου, παρα πολυ ομορφες φωτογραφιες..

    για να μιλησω προσωπικα (αν και σκεφτηκα να το αποφυγω) δεν ειναι απο τα βιβλια που μου κανουν συνηθως »κλικ».. η πρωτη ιστορια μου εκανε εντυπωση, την απολαυσα στην αρχη αλλα δε με καλυψε δε ξερω το γιατι.. η δευτερη με κουρασε ενω ταυτιστηκα στην τριτη που την διαβασα απνευστι, αλλα ως ενα σημειο, απο εκει και και υστερα μου αφησε παλι ενα κενο..

    γενικοτερα δεν εχω προτιμηση στα διηγηματα, και μαλιστα χαρηκα οταν ειδα οτι θα υπαρχουν κοινα σημεια και καποια συννοχη, φανταστηκα ενα μυθιστορημα γραμμενο ισως με διαφορετικο τροπο.. κατι το οποιο δεν ειδα

    το »συνιστω κατι ανεπιφυλακτα» ειναι πολυ σχετικο και υποκειμενικο δεν ειναι;

    1. Το «συνιστώ ανεπιφύλακτα» είναι υποκειμενικό, βέβαια.
      Νομίζω ότι θα έβλεπες / βλέπαμε αλλιώς το βιβλίο εάν το αντιμετωπίζαμε ως ένα ενιαίο μυθιστόρημα αντί για αυτοτελή διηγήματα, απλούστατα γιατί δεν είναι αυτοτελή διηγήματα, εξ’ ου, φαντάζομαι κι ελπίζω, το κενό που σου άφησε. Θέλω να πιστεύω ότι είναι εσκεμμένο.

  2. Κι εμένα μου άρεσαν περισσότερο οι «Φωνές»!
    Γέλασα κι εγώ βλέποντας να βάζει ο Κέλμαν να βάλει κάτι από τον εαυτό του στο χαρακτήρα, το μυστηριώδες παιχνίδι του κινητού τηλεφώνου στο πρώτο κεφάλαιο, όμως, με κράτησε περισσότερο.
    Μάλλον επειδή με εκνεύρισε λίγο το εγωκεντρικό του χαρακτήρα, τη στιγμή που έβλεπα και την Ελίζαμπετ να αντιμετωπίζει μια τέτοια κρίση. Μπορεί ο Λέο να μην ήξερε τίποτα, το ήξερα όμως εγώ.

    Καλή συνέχεια!

    1. Δεν είναι μόνο το εγωκεντρικό του συγγραφέα, είναι το εγωκεντρικό του καλλιτέχνη εν γένει, νομίζω, αυτό που περνάει εδώ ο Κέλμαν. Με ακραίους χαρακτήρες, σχεδόν καρικατούρες, δείχνει το «εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ γράφεις».

  3. η πρωτη ιστορια παραπλανει ως προς την συνεχεια,οσον αφορα στην αισθηση που αφηνει στον αναγνωστη.ενω λοιπον οι «φωνες»,οχι τοσο σαν ιστορια,αλλά οσο σαν υφος γραφης-απο την αποψη οτι δεν με συγκινησαν-με αφησαν μαλλον αδιαφορη,οι επομενες δυο ιστοριες και ειδικα η τριτη που με καθηλωσε,κερδιζουν το ενδιαφερον και μας «υποψιαζουν» για το ευρος της «φημης»του συγγραφεα!Αναμενω τις εντυπωσεις σου απο το τριτο κεφαλαιο για να το σχολιασω περαιτερω

  4. Καλημέρα! Έχοντας διαβάσει τα δύο πρώτα κεφάλαια, θα έλεγα ότι με έχει αφήσει ψιλο-απογοητευμένο. Είμαι από τους αναγνώστες που θέλουν ένα τέλος στο διήγημά τους, ή έστω μια συνοχή την οποία δεν έχω ακόμη εντοπίσει. Το 1ο κεφάλαιο το βρήκα καλύτερο από το 2ο, το οποίο με κούρασε επειδή βρήκα αδιάφορους και τους δύο χαρακτήρες στο χαρτί. Ίσως σε ταινία μικρού μήκους να έλεγαν περισσότερα…

    1. Τολμώ να σχολιάσω το εξής – χάριν διαλόγου περισσότερο:
      1. Ίσως τα διηγήματα δεν είναι ολοκληρωμένα διότι δεν αποτελούν αυτοτελή διηγήματα αλλά μέρη ενός ενιαίου συνόλου. Λέω τώρα.
      2. Η συνοχή ελπίζω κι εγώ να φανεί στο τρίτο κεφάλαιο.
      3. Επιμένω, η μετάφραση δεν είναι ό,τι καλύτερο.

  5. Ο Λέο μου θύμισε περισσότερο το στερεότυπο του αφηρημένου, ψυχαναγκαστικού επιστήμονα που ότι και να γίνει, έχει το καταφύγιο των σκέψεών του όπου μπορεί να είναι, αν όχι ευτυχισμένος, τουλάχιστον ασφαλής. Η Ελίζαμπετ μου φάνηκε εντελώς τραγική φιγούρα, σχεδόν τη λυπήθηκα.

    Μάλλον μου άρεσε λιγότερο από το πρώτο κεφάλαιο, αλλά θα περιμένω τη συνέχεια ώστε να το κρίνω συνολικά.

  6. Η ιστορία σίγουρα έχει συνοχή κ μάλιστα λέγεται από τις δύο πλευρές: θυτών κ θυμάτων, πράγμα που βρίσκω πολύ ενδιαφέρον. Ο Κέλμαν είναι εφευρετικός, διαφορετικός κι αυτό με ελκύει. Βρίσκομαι στην πέμπτη ιστορία κ μου άρεσαν πολύ η τρίτη κ η τέταρτη, περισσότερο από τις δύο πρώτες. Το «Σε κίνδυνο» περιγράφει έναν τύπο ανθρώπου, του Λεο, που προσωπικά απεχθάνομαι. Κάτοχο ενός υποκειμενικού ταλέντου με το πρόσχημα του οποίου βασανίζει τον περίγυρό του κ ταυτόχρονα υποτιμά. Το είπε άλωστε κ η σύντροφός του κάποια στιγμή: «Ο Λέο δεν ήταν καλοπροαίρετος. Δεν ευχόταν το καλύτερο για τους ανθρώπους». Είναι από αυτούς που όσο περνάν καλά είναι ανεκτοί, μόλις όμως παρουσιαστούν προβλήματα, την κάνουν με στυλ γιατί δεν μπορεί η αυτού μεγαλειότης να ασχοληθεί με τα τόσο ποταπά θέματα της καθημερινότητας. Λειτουργούν ως μονάδες, άκρως εγωκεντρικοί κ τρομερά κουραστικοί μόλις περάσει ο έρωτας. Η ηρωίδα είναι έξυπνη, χρήσιμη, σημαντική κι αυτός το διαισθάνεται. Θέλει να την κρατήσει κοντά του, όταν αυτή βλέπει το αδιέξοδο της υπόθεσης. Θέλει να την κάνει πρωταγωνίστρια, ενώ για ‘κείνη κάτι τέτοιο μοιάζει εφιαλτικό. Η ιστορία έχει επίσης πολλές θεατρικές σκηνές κ μου αρέσουν οι περιγραφές των ονείρων κ στις δύο ιστορίες.

  7. Μεχρι τωρα (εχω διαβασει τα 2 πρωτα και το μισο 3ο κεφαλαιο) σε γενικες γραμμες μου αρεσει, αλλα επειδη δεν μπορω να καταλαβω πως θα συνδεθουν οι ιστοριες , με κουραζει λιγο γιατι συνεχεια ψαχνω να βρω αναφορες.Μου αρεσει επισης που μετα απο καθε κεφαλαιο διαβαζω τις αναρτησεις και τα σχολια εδω . Συνεχιζουμε λοιπον.

  8. Ήταν πραγματικά μια απολαυστική στιγμή όταν στην παρουσίαση του βιβλίου στη ΔΕΘ μια αναγνώστρια ρώτησε τον Κέλμαν που βρίσκει τις ιδέες του.

  9. “Σε κίνδυνο” βρίσκονται οι ήρωες αυτού του διηγήματος.Κίνδυνο φανταστικό για τον Λέο, που διαρκώς κατατρύχεται από εμμονές και φοβίες, υπαρκτό, για τους συντρόφους της Ελίζαμπετ και υπαρξιακό για την ίδια την Ελίζαμπετ που δε θα ήθελε να υπάρξει ως ηρωίδα ενός βιβλίου του συντρόφου της.
    Αν και το κεφάλαιο αυτό έχει ως πηγή έμπνευσης μια στερεοτυπική ιδέα, αυτή του εμμονικού συγγραφέα που έχει ανάγκη από μια σύντροφο πραγματίστρια (βασική ιδέα του Γούντι Άλεν για παράδειγμα και όχι μόνο), ωστόσο καταφέρνει να ξεχωρίσει μόλις στο τέλος, με το απότομο κλείσιμο του.
    Επίσης, μας δίνει ένα στοιχείο για να συνεχίσουμε: νομίζω ότι ο Ραλφ, που αναζητούσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο, είναι ο Ραλφ Τάνερ, της αφίσας στη σελ.34. Ο Ραλφ που τον χαστούκισε μια γυναίκα (μάλλον εκείνη που έστησε ο Έιμπλιγκ προηγουμένως..τελικά οι πράξεις του είχαν αποτέλεσμα.Εκείνος έμεινε άσημος,αλλά ο Ραλφ έγινε περισσότερο διάσημος μετά το χαστούκι
    -υποθέσεις κάνω-)
    Δύο ενστάσεις : α)οι διάλογοι είναι αρχικά συγκεχυμένοι, κι έτσι το ξαναδιάβασα σε σημεία για να καταλάβω ποιος λέει τι β)στη σελ 38 ο Λέο, λέει “θα σας σκοτώσω”..που κολλάει αυτό;;;υποθέτω το σκεφτόταν σαν προσχέδιο για το επόμενο έργο του;
    Μάλλον ο Λέο είναι ο Κέλμαν.Το λέει από την αρχή.Άλλωστε, αν ο Κέλμαν εμπνέεται κι εκείνος στην μπανιέρα του, τότε πρόκειται για το ίδιο πρόσωπo 😉

  10. Διάβασα σήμερα τα δύο πρώτα κεφάλαια (αργότερα θα ακολουθήσει και το τρίτο). Παρότι δεν έχω ενθουσιαστεί, σίγουρα με κρατάει. Έχει ενδιαφέρον η δομή του, αναμένω τη σύνδεση των χαρακτήρων – που φαντάζομαι ότι θα γίνει σύντομα. Προς το παρόν, προτιμώ τις «Φωνές». H γραφή του πολύ καλή παρεπιπτόντως.

  11. Πιθανώς η σύνδεση να φαίνεται στα επόμενα κεφάλαια, πάντως εντόπισα έναν ασήμαντο συνδετικό κρίκο στην αρχή του διηγήματος, όταν τα βιβλία του σαχλού συγγραφέα που διαβάζει η σύζυγος του Έμπλινγκ (ο οποίος μου φέρνει κάτι σε Κοέλιο) εμφανίζονται στο αεροδρόμιο που περιμένουν η Ελίζαμπετ και ο Λέο.

  12. Λοιπόν, αυτό μου άρεσε λιγότερο από το πρώτο. Μάλλον γιατί σε αντίθεση με εσένα δεν ταυτίζομαι με τους δυναμικούς χαρακτήρες δράσης, αλλά με τα ανθρωπάκια όπως ο Έμπλινγκ. Πάντως η καρικατούρα του εαυτού του (του Κέλμαν) είχε κάποια πλάκα.

    Υ.Γ1 Εμφανίζεται και ο Ραλφ στις αφίσες, μην ξεχνίομαστε….
    Υ.Γ. 2 Όπως κατάλαβες, ήρθε…… Ας όψονται τα ελληνικά ταχυδρομεία…..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s