Αυτό που έγινε χθες

Η μέρα εχθές ξεκίνησε με πικρά αστεία: Το πρώτο νέο της ημέρας, η κλοπή τριών έργων από την Εθνική Πινακοθήκη, ήταν τόσο σοβαρό που μου ήταν αδύνατο να το πάρω σοβαρά. Δεν ήταν μόνο ο Πικάσσο, ο Μοντριάν και ο Κάτσια που χάθηκαν – αν και ομολογώ ότι με έπιασα να αναρωτιέμαι εάν όλοι ξέραμε ότι η Εθνική μας Πινακοθήκη είχε έναν Πικάσσο και μάλιστα δωρισμένο από τον καλλιτέχνη σε εμάς τους Έλληνες για την αντίστασή μας στη ναζιστική κατοχή.

Ήταν, κυρίως, η συζήτηση που άνοιξε λίγο αργότερα σχετικά με την ασφάλεια της Πινακοθήκης, το αν και κατά πόσον έφταιξε η επιλογή ιδιωτικής εταιρείας σεκιούριτι, εάν έφταιξε ο φύλακας (ο οποίος δεν κατάλαβα εάν ήταν της ιδιωτικής εταιρείας ή άλλος, από τους καλούς, τους δημοσίους υπαλλήλους, όπως πολλοί πρόφτασαν να γράψουν σε μπλογκ και κοινωνικά δίκτυα). Εγώ σκεφτόμουν, μισο-αστεία μισο-σοβαρά να βγω να φωνάξω «Ψηφιοποιήστε τα όλα – μόνο έτσι θα τα διατηρήσουμε», αλλά δεν το έκανα. Με αυτή τη σοβαρή συζήτηση, για την ορθή και αποτελεσματική  διαφύλαξη του πολιτιστικού μας αποθέματος, νεότερου και μη, κύλησε η μέρα ως το μεσημέρι.

Είχα ένα ραντεβού στις 5 πίσω από την Πειραιώς κι έφυγα από το γραφείο γύρω στις 4. Πήρα προαστιακό, μετρό, διάβαζα και χάζευα, ξέχασα τα της δουλειάς, κι έφτασα στο σταθμό του Κεραμεικού λίγο πριν τις 5.

Βγαίνοντας από το σταθμό άκουσα το κινητό μου να ειδοποιεί. Εντός του σταθμού και για το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής ήμουν εκτός σήματος και, καθότι εργάσιμη ακόμη ώρα, σχεδόν το περίμενα. Σημείωση: Το κινητό μου τηλέφωνο ήταν ένα iPhone 4, δώρο του πατέρα μου. Μετρούσε μόλις 1,5 μήνα στα χέρια μου.

Είχα ήδη βγει από το σταθμό κατευθυνόμενη προς την οδό Περσεφόνης, σκεπτόμενη πόσο ωραίο είναι που η μέρα μεγαλώνει, με μία διάθεση σχεδόν ανοιξιάτικη, είχα δει τα mail μου, είχα απαντήσει κι ένα μήνυμα, και κάλεσα την αναπάντητη κλήση – να κλείσω όλες τις εκκρεμότητες πριν φτάσω στη συνάντηση.

Μιλώντας, διέσχισα την Πειραιώς στα φανάρια της Περσεφόνης δίπλα στην είσοδο της Τεχνόπολης, κι άρχισα να περπατώ πια επί της Πειραιώς, πεζή στο ανύπαρκτο πεζοδρόμιο αντίθετα στο ρεύμα της ανόδου προς Ομόνοια.

Έγινε σε δευτερόλεπτα – είχα περπατήσει δύο ή τρία τετράγωνα. Κάτι ήρθε από πίσω μου (ενστικτωδώς στιγμιαία νόμισα ότι θα ήταν κάποιος φίλος που ήρθε να μου κλείσει τα μάτια από πίσω και να μου κάνει έκπληξη όπως στο δημοτικό), με χτύπησε στο πρόσωπο δύο φορές και μου άρπαξε το τηλέφωνο από το δεξί χέρι. Πέφτοντας κάτω, ευτυχώς από τη μεριά του πεζοδρομίου, πρόλαβα να δω δύο λευκούς ψιλόλιγνους άντρες, με τζιν και δερμάτινα μπουφάν, να τρέχουν σαν τρελοί, να διασχίζουν και τα δύο ρεύματα της Πειραιώς -οριακά επικίνδυνα – και να χάνονται στο Γκάζι. Μου είχαν πάρει το κινητό – απίστευτο το πώς εκείνη την ώρα μέσα μου δεν υπερίσχυσε το ότι ήταν ένα  ακριβό iPhone αλλά ότι ήταν ένα δώρο του πατέρα μου – και με είχαν αφήσει πεσμένη σε ένα ημιτελές πεζοδρόμιο. Οδηγοί έκοβαν ταχύτητα να δουν τι έγινε, ένας άντρας στο απέναντι πεζοδρόμιο κοιτούσε μία εμένα μία εκείνους, εγώ σηκώθηκα, ξεσκονίστηκα και συνέχισα να περπατάω προς τη συνάντησή μου παλεύοντας να μη γονατίσω και βάλω τα κλάματα στη μέση του δρόμου.

Δε χρειάζεται, νομίζω να το γράψω καν: Αστυνομία δεν υπήρχε πουθενά. Κανείς δε με ρώτησε τι έγινε. Περπατούσα μόνη μου και κατάλαβα ότι το δεξί μου μάγουλο πονούσε μόνο όταν σκούπισα κάτι δάκρυα που τρέχανε ανεξέλεγκτα. Πού ήταν οι 2 κλούβες που φυλάνε το ΠΑΣΟΚ, γωνία Ναυαρίνου και Ιπποκράτους; Πού ήταν οι δυνάμεις ασφαλείας που στέκονται έξω από το Circus και το Everest λες και τα μπαρ και τα σαντουιτσάδικα των Εξαρχείων είναι πυρήνες επανάστασης; Πού ήταν ένας, όχι δύο, ένας αστυνομικός εκείνη την ώρα στην οδό Πειραιώς; Πουθενά.

Έφτασα στη συνάντηση σε κατάσταση άθλια, δεν μπορούσα να πάρω τηλέφωνο ένα-δυο δικούς μου ανθρώπους γιατί τα χέρια μου έτρεμαν, τα παιδιά εκεί με βοήθησαν να διακόψω τη σύνδεσή μου (Λένα, Χαρά, Ντένη ευχαριστώ), και κάποια στιγμή αναχώρησα για το σπίτι μου χωρίς βέβαια να έχω κάνει τη δουλειά μου.

Στη διαδρομή Κεραμεικός-Σύνταγμα έκλαιγα μες στο βαγόνι, ντρεπόμουν κιόλας να με κοιτάνε όλοι, προσπαθούσα να συγκρατηθώ αλλά το έκανα χειρότερα, και μετά περπάτησα ως το σπίτι. Στη διαδρομή, επί της Χαριλάου Τρικούπη, είδα έναν άντρα να προσπαθεί να ανοίξει τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα – όλο και κάποιο θα έβρισκε ξεκλείδωτο. Μόλις κατάλαβε ότι τον είδα σταμάτησε, έκανε στην άκρη να περάσω, και συνέχισε την προσπάθεια. Το μάγουλό μου έτσουζε με έναν παράξενο πόνο, σαν να χτυπούσε εκεί πάνω η καρδιά μου, και ένιωσα σαν να συμμετείχα σε μετα-αποκαλυπτική ταινία καταστροφής.

Δε θα γράψω τα τετριμμένα, αν και τα σκέφτηκα. Για το πώς έχει γίνει έτσι η Αθήνα. Για την ανύπαρκτη ασφάλεια – σε ευνομούμενες κοινωνίες η αστυνομία μπορεί να μην έπιανε τους κλέφτες που με χτύπησαν, αλλά θα ήταν εκεί και ίσως απλά να μου έδινε ένα χαρτομάντηλο να σκουπιστώ.

Όταν, από το σπίτι πλέον, έστειλα ένα μέηλ σε γνωστούς/φίλους/συγγενείς/συνεργάτες ζητώντας να μου αποστείλουν τα στοιχεία επικοινωνίας τους (όχι, δεν είχα κάνει back up ούτε iCloud contact synching, είπαμε, ήμουν και θα παραμείνω πρωτάρα του θαυμαστού κόσμου του iPhone), συγκινήθηκα με κάποιες απαντήσεις και τρόμαξα με άλλες: Ο Μιχάλης μου είπε ότι την περασμένη 28η Οκτωβρίου του επιτέθηκαν δύο πρεζόνια με μαχαίρι στην ίδια περιοχή. Έμαθα ότι προχτές άγνωστος επιτέθηκε στη μητέρα της Χριστίνας με σιδηρογροθιά επί της Μάρκου Μουσούρου στο Μετς. Επίσης έμαθα ότι στην Πειραιώς έκλεψαν πρόσφατα κινητό και λεφτά από έναν κύριο υπό την απειλή στιλέτου. Όταν εκείνος εντόπισε το iPhone του με την εφαρμογή Find my iPhone στο Ζεφύρι, η αστυνομία αρνήθηκε να επέμβει στη συγκεκριμένη περιοχή.

Λίγο πριν κοιμηθώ πρόλαβα να παρακολουθήσω την πυρκαγιά στο ιστορικό art nouveau ξενοδοχείο Ακροπόλ Παλάς, επί της οδού Πατησίων απέναντι από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Θυμήθηκα ότι στο σχολείο μάθαμε ότι από το ξενοδοχείο αυτό κινηματογραφήθηκε η εισβολή των τανκς στο Πολυτεχνείο το 1973.   Η μετα-αποκαλυπτική ταινία συνεχιζόταν, κι εγώ ήμουν η πρωταγωνίστρια.

Με πήρε ο ύπνος σκεπτόμενη πικρά ότι η αμμωνία από τα ούρα που έχουν ποτίσει τόσα χρόνια την οδό Τοσίτσα απέναντι θα ήταν καλό προσάναμμα και για τα κεντρικά του Υπουργείου Πολιτισμού. Στην κατάσταση που βρισκόμουν, εάν δεν ήταν να κινδυνέψει το Εθνικό Μουσείο και οι θησαυροί του, λίγο θα με ένοιαζε.

Advertisements

35 thoughts on “Αυτό που έγινε χθες

  1. Λυπάμαι πολύ ! , έγινε και σε μας (παραμονή πρωτοχρ.) στο ίδιο μέρος.Πήραν το παλτό του Ν.-και δεν έχει άλλο- Περιμένουμε τις εκπτώσεις γιά να πάρει , μιά και ήταν καλό και έχει ακριβίνει πολύ.Τώρα όμως του ζητά η τράπεζα να σύμφωνήσει ως τηνΤετάρτη 11/1/2012 στο κούρεμα ενός ομολόγου που έχει στο 65% και δεν διανοείται να ξοδέψει ..Τα χρήματα ήταν από το πατρικό που επωλήθη και διάφορες οικονομίες γιά ..γεράματα (ληστεία) – και ακόμα στο Λονδίνο-κεντρικά- από 9πμ -12μ μπούκαραν (η πόρτα έγινε κομματάκια) και πήραν το ipad+ apple laptop+ i κάτι που ακούς μουσική..της τα κάναμε και μεις δώρο τον Αύγουστο – Ηταν στη δουλειά. Ο ,οι ,κλέφτες έβγαλαν (!) τα 2 μπακάπς με το διδακτορικό που θα παραδώσει σε 2-3 μήνες… Η αστυνομία πήγε την άλλη μέρα στις 9 πμ. Κοιμήθηκαν χωρίς πόρτα.- Αφού ΔΕΝ χτυπήσατε σοβαρά, η βία τους (όλων) , ας πάει στα κομμάτια..

  2. Σοκαριστικό, όχι τόσο για το συμβάν (που θα μπορούσε να συμβεί και σε καλύτερες εποχές και σε πιο ευνομούμενες κοινωνίες), όσο για την παντελή έλλειψη συμπαράστασης *μετά* το συμβάν! Η μοναξιά που νιώθει κάποιος που τον κλέβουν είναι απάνθρωπη, έχω δει τον γείτονά μου μετά από διάρρηξη.

    Έχεις τη συμπαράστασή μας!

  3. You are tough και σύντομα θα το έχεις απολησμονήσει. Κυκλωματάκι είναι και τους έχω δει στο Γκάζι πολλές φορές να τα βγάζουν από πλαστικές σακούλες, στη σειρά πάνω στα τσιμέντα και να μεταπωλούν. Εγώ πάντως μετά τα γεγονότα της 28ης μάζεψα βαλιτσούλες και out από δω. Ελληνική επαρχία ή Ευρωπαϊκό εξωτερικό. Σπάνια κατεβαίνω κέντρο. Η Αθήνα είναι πλέον μια δυσώδης δολοφονική curiosité.

  4. Μπαααα… Μην πας μακριά. Πριν από ένα μήνα με χτύπησε κάποιος για να μου πάρει την τσάντα κρυμμένος *μέσα* στην πολυκατοικία μου, όπου είχε μπει προφανώς για να πάρει τα ποδήλατα των ενοίκων. Καλλιδρομίου. Εκεί η αστυνομία που ήταν;; Με τέτοιες καθημερινές πλέον ιστορίες, η συζήτηση για την κλοπή του Χ έργου τέχνης, μου φαίνεται απλά προβληματισμός πολυτελείας._

  5. Που ήσασταν πριν 10 χρόνια και τι φωνάζατε όταν βλέπατε να οδηγούμαστε εκεί;
    ΤΟ ΚΟΥΚΊ ΠΟΥ ΤΟ ΡΊΧΝΑΤΕ;!
    Όταν μπαίναν μύρια από τον Έβρο μήπως το μόνο θέμα στο μυαλό σας ήταν μην τυχόν γίνουμε ρατσιστές;
    Όταν μας κυβερνούσαν 30 χρόνια ποιος ήταν ο εχθρός για εσάς όλους που τώρα της δίνετε απλά μαντήλι για να κλάψει; ΩΠ ναι! Ξαφνικά 2 χρόνια τον βρήκαμε τον εχθρό (!!)… είναι το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, ο καπιταλισμός μπλα μπλα μπλα – κωλοκύθια τούμπανα.
    Λυπάμαι για το περιστατικό αλλά αυτές τις μέρες είμαι ιδιαίτερα θυμωμένος. Παρόμοιο περιστατικό συνέβη στον με κινητικά προβλήματα πατέρα μου όταν πήγαινε για δουλειά το πρωί. Πριν 4 χρόνια. Όταν ακόμα δεν είχαν ανοίξει τα μάτια τους όλοι να δουν το πρεζο-πακιστανο-αλβανικό κέντρο της Αθήνας. Τώρα όλοι ξύπνησαν, περίμεναν να τους κλέψουν πρώτα.

  6. Χθες έκανα και εγώ την ίδια διαδρομή, Μετρό Κεραμεικός – Πειραιώς αργότερα όμως και προτίμησα να πάω από Ιερά Οδό – στη νησίδα να καταλάβεις, στη μέση του δρόμου, σαν τη χαζή στη μέση του πουθενά. Όταν έφτασα σχετικά ψηλά που δεν έχει νησίδα, έπιασα πεζοδρόμιο(ένα πλακάκι) αριστερά και περπάταγα με μάτια στη πλάτη. Δεν είναι κατάσταση αυτή. Το έχω ρίξει τη πλάκα. Την έχω δει τουρίστας στην Ουγκάντα, κυκλοφορώ με ρετάλια, άνευ τσάντας, κινητό της κακιάς ώρας και ελάχιστα χρήματα στα ενδότερα. Άσε που έτσι μπορεί να βγάλω και κανά φράγκο! Υπομονή ρε φιλενάδα!

  7. Ως 3 χρονια πριν θα σου ελεγαν «υπερβολές» και ‘μεμονωμενο περιστατικο». τωρα απλα σηκωνουν ψιλα τους ωμους, «ελα μωρε και στο μογκαντισου ετσι ειναι, γιατι εδω να ειναι καλυτερα, μην γινεσαι ρατσιστης».
    τι να γινει καθε πραξη εχει την συνεπεια της. ελπιζω να ξεπερασεις συντομα το περιστατικο. η ασκηση βιας ειναι κατι απευχθες και προσβλητικο …

  8. @Σπύρο μην είσαι βλάκας ή έστω μην το παίζεις. Αν δεν ήταν τα διάφορα οικονομικοστρατιωτικά συμφέροντα οι μετανάστες θα κάθονταν σπίτια τους. Ή πιστεύεις ότι αν έρχονταν οι αμερικανοί ή οι αριανοί να βομβαρδίσουν την Ελλάδα θα κάθονταν όλοι εδώ να ψοφάνε;

    Τυχαίνει να μένω στην Κηφισιά στο πατρικό της γυναίκας μου (ευτυχώς δεν έχουμε ενοίκια γιατί είμαι άνεργος) και επιστρέφοντας μετά από μερικές μέρες στα πεθερικά βρίσκουμε όλες τις πόρτες στην πολυκατοικία με ίχνη παραβίασης. Ευτυχώς δεν μπήκαν μέσα. Δεν είναι μόνο το κέντρο που πάει κατά διαβόλου.

  9. Μερικοί από τους σχολιαστές απλά είδαν «φως» και μπήκαν, ε;
    Δεν γυρνάτε πίσω στις τρύπες σας γιατί «Ένα blog για τα βιβλία και την ανάγνωση» είναι λίγο δύσκολη πίστα για την πάρτη σας;

    1. Αν ο δρόμος καταλήγει σε λεκτικούς τσαμπουκάδες τύπου «δεν γυρνάτε πίσω στις τρύπες σας», να μου λείπει το βύσσινο. Παρεμπιπτόντως, «δύσκολες πίστες» αντιμετωπίζουν μόνο οι φτωχοί σε επιχειρήματα.

  10. to oti se eklepsan einai ena pragma. vevaios thlivero kai sokaristiko. tha mporouse na symvei opoudipote. Tora, giati anagnostes vrikan eykairia na amolisoun ti xenofoviki tous lyssa edo pera einai aporias axion. Diladi prepei gia OLA na sas ftaiei o allos? Epeidi einai apo alli xora? Giati tosi xenofovia, kai toso xediantropa? Etsi einai oi megaloupoleis se olo to planiti, exoun anthropous apo polles xores. Legetai pagosmiopoiisi. An de sas aresei, na mpeite sto xronontoulapo. Den exoume pleon gaidouria sto dromo oute lyxnari gia fotismo, oute zoume se amigeis ethnotika koinonies. get real people

    1. Όχι, δεν μας αρέσει, και έχουμε δικαίωμα(ακόμη, τουλάχιστον) να το διατρανώνουμε. Κι ούτε μας ρώτησε κανείς, αν θέλουμε να μετατραπούμε σε πολυπολιτισμικό οχετό. Αλήθεια, πόσο «δημοκρατικό» είναι αυτό; Τώρα, για τα αφιονισμένα ζωντόβολα που ξεσάλωναν προ πενταετίας στις διάφορες free-press κωλοφυλλάδες, επειδή η Αθήνα, επιτέλους, απεκδύθηκε του επαρχιωτικού μανδύα της γινόμενη multi-culti, ας φάνε τώρα σκατά. Όχι πως περιμένω ν’ αλλάξουν μυαλό.. Στην ίδιο πάτο με τη madame http://cofcc.org/2010/04/fanatical-leftist-blames-white-men-for-being-raped-by-black-man/φωλιάζουν κι ακόμα παρακάτω…

    2. 1ον: ο ρατσισμός εν προκειμένω δεν είναι φυλετικός
      2ον: εννοείται πως έχουμε το δικαίωμα να μην μας αρέσει! είμαι 17 χρονών κοπέλα και τρέμω κάθε μέρα που πηγαινοέρχομαι από το φροντιστήριο, έχω καταντήσει να τρέχω όταν είμαι μόνη μου στο δρόμο, για να προλάβω να φτάσω σπίτι μήπως γίνει κάτι! (παρεμπιπτόντως, και εγώ iPhone έχω και παραλίγο να μου το κλέψουν πέρυσι στο μετρό)
      3ον: τουλάχιστον στις περισσότερες χώρες του κόσμου, η αστυνομία δεν εμφανίζεται μόνο όταν πρόκειται για πολιτικούς/διάσημους και δεν ξέρω και εγώ ποιους άλλους, αλλά περιπολεί που και που -ειδικά όταν μιλάμε για έναν τόσο κεντρικό δρόμο όπως είναι η Πειραιώς-
      So, your argument is invalid 🙂

  11. @Nicholas προφανως και ειναι ετσι. ψηφισες ομως κανενα Ομπαμα/Μπους, Μερκελ ή Μπραουν να βομβαρδιζει το Αφγανισταν; Αποζυμησες ποτε την Ινδια και το Πακισταν επι αιωνες μεσω της αποικιοκρατιας; Και η λυση στο να μην βομβαρδιζουν, στο να υπαρξει καλυτερη ζωη εκει (κανενας δεν γεννιεται με το ονειρο να αποχωριστει την οικογενεια του) ειναι να κανουμε την Αθηνα αποθηκη ανθρωπων, γιατι οι πολιτισμενοι φιλοι μας στην Δανια και στην Γερμανια (που θελουν ακομα πιο κλειστα συνορα) δεν γουσταρουν τους μεταναστες που ερχονται για ευρωπη μεσω εμας;
    Δυστυχως τα ερωτημα δεν ειναι ευκολα και δεν μπορουμε να εχουμε και την πιτα ολοκληρη και τον σκυλο χορτατο.
    Πληρωνουμε πρωτοι την κριση του δυτικου κόσμου στα οικονομικα λογω και δικών μας αβλεψιων. Λογω γεωγραφικης θεσης θα πληρωσουμε και συνολικα της αμαρτιας της δύσης για να συνεχίσουν αυτοι να κάνουν τα ιδια απο θέσης ασφάλειας και χωρις να χαλασει η ζαχαρένια τους;

    Και στο κατω κατω, οχι μπορει να ειναι καλλιστα Ελληνες αυτοι που επιτεθήκαν (δεν εχει και σημασια Ελληνες, Αλβανοι, οτιδηποτε) και με την οικονομικη κριση θα βλεπουμε και περισσοτερους (Ελληνες ή οτιδηποτε) να δρουν ετσι στους συναθρωπους τους. Αλλά αν δουμε καμια αστυνομικη επιχειριση για περιορισμο εγκληματικοτητας και τυχει και πιαστει κανενας μεταναστης, μονο και μόνο με την ιδιοτητα του ως μεταναστη, ανεξαρτητα αν εχει κλέψει ή εχει μικροπαραβατικοτητα – πλανοδια γιουσουρουμ – θα διαμαρτυρηθουν κάποιοι (ως και ολοι).

    Οπως ειναι ξεκαθαρο και κατι αλλο, δεν υπαρχει εδω καποια μαγικη φυλη η μαγικη τοποθεσία. Αλλα υπαρχει και ενα οριο μεσα στο ποσα ξενα στοιχεια μπορει να υποστηριξει μια κοινωνια μεχρι να μετατραπει σε κατι αλλο. Αν δεχτειτε ολο το Μογκαντισου εδω, για ανθρωπιστικους λόγους, θα ζειτε σε συνθηκες Μογκαντισου ή Αθήνας τελικα; Και επισης δεν μπορεις να πεις «ναι αλλα φταιει ο καπιταλισμος». ΟΚ ας τον καταργησουμε μονο εδω, και μετα ας ανοιξουμε τα συνορα. Ο Νιγηριανος μπορει να βελτιωσει το επιπεδο ζωης του σε σχεση με την Νιγηρια (οι εταιριες πετρελαιου θα βασιλευουν εκει βεβαια) αλλά εσυ μάλλον θα το υποβαθμισεις. Αυτο δεν ειανι αλληλεγγυη στους μεταναστες, αυτο ειναι αντικατάσταση πληθυσμου.

    Το κεντρικο νοημα του αρθρου παντως ειναι 100% to the point. Εχουμε και αστυνομοκρατια – για προστατια των ισχυρων – και παντελης ελλειψη αστυνομευσης για τον απλο πολιτη. Για αυτο και η απεχθεια προς αστυνομια και πολιτικους προισταμενους της γινεται ακομα εντονοτερη. Ποιος ξερει ισως στο τελος να ελπιζουν να τους παρακαλεσουμε για περισσοτερη αστυνομευση και αυτη να την φερουν σε συνδυασμό με περισσότερη περιστολή ελευθεριών και αστυνομοκρατια.

  12. Παντως οταν απαγορευτει η ομιλια προς οποιοδηποτε «αντεθνικως» εεε «μεταναστευτικως» ομιλωντα να με ενημερωσετε και εμενα.
    Οτι ανοικτα συνορα με ανθρωπους που ζουν με λιγοτερα απο σενα, σημαινει οτι με κάποιον τροπο θα πρεπει να τα μοιραστεις μαζι του ειναι αυταποδεικτο και δίκαιο.
    Το ποσοι ειναι αυτοι που ζουν με λιγοτερα απο εσενα δυστυχως ειναι σοκαριστικο – αρα και ο μεσος ορος που θα προκύψει επισης. Το θελετε ή οχι ζειτε αν οχι στο top 1% αλλά στο 5%-10% το πολύ του κόσμου (Γης).

  13. @Narrator my point ειναι οτι περα απο ενοχικα συνδρομα δεν βλεπω πως μπορουμε να λουστουμε ανισοβαρως ολες τις ενοχες, εγκληματα και ευθύνες (ή όχι) του δυτικού κόσμου για το συγκεκριμένο θέμα.
    και οχι δεν ειμαστε απλα μελη του ΝΑΤΟ εμεις. μαλλον πιο πολυ σε θυματα του ΝΑΤΟ κανουμε (1967-1974 και 1974!)
    Αλλά ουτε και νεοορθοδοξος ειμαι ή φαν του Dogville για να δεχομαι a priori και σχεδόν ενοχικα ότι περα απο ενα υπαρκτο και τεραστιο πλανητικων διαστάσεων θεμα, η Ελλαδίτσα θα αποκαταστήσει την «τιμή» και τα χρέη της «κακιας» δυσης, με μια πολιτικη πρακτικα ανοικτών συνορων, που οδηγει και σε μετατροπη αθηνας σε «αποθηκη» μη «επιθυμητων» απο την υπολοιπων Ευρωπη ανθρωπων (που εχουν περασει και τα πανδεινα επιπλεον).

  14. από πότε ακριβώς τα σύνορα είναι ανοικτά και δεν το πήρα χαμπάρι;
    Το μεταναστευτικό δεν μπορεί να «λυθεί» με το παρόν πολιτικό σύστημα. Μιλάμε για ανθρώπινη διαχείριση του προβλήματος. Το ΝΑΤΟ και το Δουβλίνο 2 που αναφέρω παραπάνω είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πως εγώ, εσύ και ο καθένας που ψηφίζει έχει την όποια ατομική ευθύνη.
    Μπορείς να μην είσαι νεοορθόδοξος, μπορείς όμως και να αποφασίσεις αν θες να είσαι άνθρωπος, θύμα ή φασίστας.

    1. @Narrator Πρακτικα είναι ανοικτα. Και τελικα εσυ θελεις να ειναι ανοικτά ή όχι; Και αν δεν θελεις να ειναι ανοικτα, πως το περιοριζεις. Θα ηταν προσωπικα πολυ πιο ευκολο να πω ναι να ειναι ανοικτα γιατι ειμαστε ανθρωποι, και οπως αλλωστε υποστηριζει το μεγαλο και πλειοψηφικο ρευμα της σκεψης αξιολογων ανθρωπων (μοναδικη τοπική πρωτοτυπια ομολογω) αλλα οταν λες οτι ειναι κλειστα σημαινει οτι καπως το επιβαλεις αυτο και δεν αφηνεις να αναπτυχθουν ενοχικα συνδρομα που φτανουν σε βαθμο να καταγγελεται η αστυνομια επειδη επιασε αλλοδαπο τσαντακια (ναι εγινε και αυτο και το ειδαμε). Και αυτο εχει μια σχεση και με το κυριο ποστ εδω. Και μπορει και να ειναι ανθρωπινη διαχειριση του θεματος.

      Και για να φερω ενα αντιπαραδειγμα που ειναι και της μοδας και το οποιο θελει να δειξει ότι η σταση αυτης της μεριδας και ηθικολογικη, και υποκριτικη και αναποτελεσματικη ειναι. Η μεταναστευση Ελληνων προς μελη της ΕΕ ειναι ηδη εξασφαλισμενη, ελευθερη και ανοικτή. Η αλληλεγγυη, λοιπον ανθρωπων ευαισθητοποιημενων, στην Ελβετια ή την Νορβηγια λοιπον, εξαντλειται στο να εξασφαλισουν τους ορους μεταναστευσης και ειναι ολα ΟΚ; Τοτε our problem is solved!
      Αντιστοιχα, εμεις με το να λεμε ναι σε μια πολιτικη ανοικτων συνορων δεν λυνουμε κανενα απο τα υπαρκτα και μεγαλα προβληματα ανθρωπων χιλιαδες χιλιομετρα μακρια. Εχουμε απλα ησυχη την συνειδηση μας σε ατομικο επιπεδο και σε επιπεδο σχολης σκέψης και that’s all.
      ειναι και αυτο σημαντικο αλλα δεν ειναι ουτε ολοκληρωμενη πολιτικη σκεψη, ουτε λυση, πιο πολυ με εξομολογηση μπροστα σε παπα μοιαζει. Και κυριως δεν αντιμετωπιζει ουτε τον πολεμο, ουτε την βια, ουτε την ελλειψη νερου, τροφιμων και φαρμακων στις χωρες αυτες. Απλα μεταφερει το προβλημα λιγο δυτικοτερα και παντοτε σε αποσταση ασφαλειας απο την mainland Europe. Καμια απο τις προηγμενες και φιλελευθερες χωρες της Δ.Ευρωπης δεν εχει απεμπολησει το δικαιωμα να εχει μεταναστευτικη πολιτικη – μονο εμεις εδω θεωρουμε πληγμα στον ανθρωπισμο η εισαγωγη οποιασδηποτε μεταναστευτικης πολιτικης θετει και περιορισμους.

      Οσο για το τι θελω, ξερω οτι δεν θελω να ειμαι θυμα και ξερω οτι δεν θελω να ειμαι φασιστας.
      Αν αυτο που απομενει, αφαιρωντα αυτα τα δυο, ειναι Ανθρωπος ή all too human ανθρωπας δεν το ξερω – αλλα σιγουρα δεν εχω φιλοδοξια και για Αγιος.

      και τελος κατι λιγο πιο σχετικο με το κυριο θεμαhttp://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_11/01/2012_468727

  15. vre sy Agiati, eida to mail kai den to pistepsa… nomiza pos einai ios, spam, pos ta lene ayta pou apostellontai automata sti mail list… Ti na po… apisteuta pragmata… gia mena den einai oute to i-phone oute to oti itan doro apo polu diko sou anthropo (oxi oti den exoun ki auta ti simasia toys), alla auti i aisthisi oti ana pasa stigmi mporei na sou symvei kati tetoio, to sok. Elpizo na mi sou symvei pote xan kati paromoio! filia polla!

  16. Μέσα από την περιγραφή σου, ξαναζώ κι εγώ διάφορα αντίστοιχα, δυσάρεστα περιστατικά που έχουν συμβεί στην οικογένειά μου και στους φίλους μου το τελευταίο διάστημα. Ίσως οι συμπολίτες μας οι οποίοι δεν έχουν κάποια τέτοια εμπειρία να είναι σπάνιο είδος σε λίγο καιρό.
    Χωρίς να με ενδιαφέρει το χρώμα της επιδερμίδας των απατεώνων και λοιπών ληστών με τους οποίους έχω έρθει αντιμέτωπη εγώ και οι αγαπημένοι μου άνθρωποι, νιώθω την ανάγκη να πω σε ορισμένους από τους παραπάνω σχολιαστές πως στο 90% των περιπτώσεων ήταν έλληνες.
    Πιστεύω πως το χειρότερο απ’ όλα είναι η αποξένωση και η αδιαφορία για τον πόνο και το πρόβλημα του διπλανού μας. Κλέφτες υπήρχαν και παλιότερα αλλά κάποτε ο κόσμος σταματούσε για να σε βοηθήσει. Μετά από μια ληστεία στο σπίτι μας, μετά από την απειλή με όπλο στον κρόταφο μιας φίλης μου για τα 20 ευρώ που κρατούσε, μετά από την εμπειρία μιας άλλης φίλης η οποία έχει ένα σχεδόν άκαμπτο πια χέρι αφού την μαχαίρωσαν για να της πάρουν την τσάντα, θα έπρεπε μάλλον να έχω γίνει κι εγώ μια από αυτούς που σε είδαν στο δρόμο και σταμάτησαν μόνο για να χαζέψουν. Μια από αυτούς που δε θέλουν να ασχοληθούν με τον πόνο της άγνωστης, αυτούς που σκέφτονται «άσε μην μπλέξω κι εγώ τώρα». Κι όμως, εγώ ακόμα ελπίζω στην ανθρωπιά και θέλω να πιστεύω πως βοηθώντας όσο γίνεται περισσότερους άγνωστους γονατισμένους στο ανύπαρκτο πεζοδρόμιο της Πειραιώς, τότε ίσως αυξάνω τον αριθμό αυτών που θα σταματήσουν αν εγώ ξαναβρεθώ στην ίδια άθλια κατάσταση.

  17. Δηλαδή, για να καταλάβω, η ζωή ή και η ποιότητα ζωής κάποιου πρέπει να αξιολογείται ως υπέρτερης αξίας επειδή είναι μετανάστης; Μόνον αν κάνουμε αυτή την παραδοχή μπορεί να δικαιολογηθεί η εθελοτυφλία ορισμένων -που μάλιστα ναρκισσεύονται κιόλας γι’ αυτό- απέναντι στο τεράστιο πρόβλήμα που συνιστά, αυτή τη στιγμή, η λαθρομετανάστευση για την Ελλάδα.
    Δεν υπάρχει κοινωνία, η οποία να μην αμύνεται -και να μην δικαιούται να αμυνθεί- απέναντι στην αθρόα εισροή ανθρώπων-σκιών, που κατακλύζουν τα πάντα και δυνητικά είναι κανοί για οτιδήποτε, δεδομένου ότι είναι επίσημα ανύπαρκτοι -δεν είναι δυνατόν να εντοπιστούν και να ελεγχθούν- και επιπλέον αντιμετωπίζουν πρόβλημα άμεσης επιβίωσης. Ο άνθρωπος είναι σχεδιασμένος για να κάνει τα πάντα, προκειμένου να επιβιώσει, εκτός αν τον εμποδίζει κάτι (που μπορεί να είναι ο νόμος, ο φόβος, οι κοινωνικοί δεσμοί, οι θεσμοί κλπ., αναλόγως με το βαθμό ανάπτυξης της κοινωνίας και του ιδίου). Ε, τους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα δεν τους εμποδίζει τίποτε. Σε τι να ελπίζουμε; Στα ευγενή τους συναισθήματα:

  18. αγιατη λυπαμαι πολυ -κυριως για τον τρομο τη στιγμη της επιθεσης- κι ευχομαι να το ξεπερασεις γρηγορα.μια συμβουλη αν θες, προσπαθησε να μη σε κανει να κλειστεις μεσα το συμβαν, παλεψε το, ειναι δυσκολα τις πρωτες μερες αλλα μονο ετσι θα το ξεπερασεις (το ‘χω παθει και ξερω τι σημαινει να φοβασαι να βγεις μερα μεσημερι για καιρο μετα και να αναπηδας εντρομη με καθε βηματισμο ο θ ακους πισω σου).μια μικρη παρατηρηση στο narrator: εκτος αν εχεις οριστει διαχειριστης του μπλογκ, προσπαθησε να εισαι πιο δεκτικος στα σχολια και λιγοτερο ειρωνικος και επιθετικος. φιλοξενεισαι κι εσυ οπως ολων οι αποψεις εδω, κι απ’ οτι φαινεται οι αντιθετες απο τη δικη σου αποψεις δεν ειναι τρελλοι ρατσιστες οπως φανταζεσαι, αλλα κανονικοι ανθρωποι που εχουν ζησει παρομοιο συμβαν με της αγιατης.

  19. Οι ….. «Πολίτες», έχουν ΑΚΡΙΒΩΣ τήν πόλη πού τούς αξίζει.
    Καί νά κάνουν καί τόν σταυρό τους, πού έχει ΑΚΟΜΗ ρεύμα καί νερό τρεχούμενο στίς βρύσες,
    Σέ λίγο καιρό θά τσαλαβουτάνε στίς λακκούβες γιά νά βρούνε λίγο νεράκι.
    Μέχρι τότε, θά συνεχίσουν νά μοιρολογούν σέ ρέ Μείζονα, πολύ αποδοτικώς καί ψάχνοντας μέ μανία, γιά τό τί είδους Δημοκρατία θέλουμε.

  20. παντως εχει μια πολυ πικρη πλακα οτι ειτε οι μπατσοι ανθρωπων ειτε οι μπατσοι ιδεων θα σου μιλησουν και οι δυο για «μεμονωμενα» περιστατικα βιας. μονωμενοι απο την πραγματικοτητα.

  21. Δυο σχόλια επί των σχολίων:

    1. Είναι εντυπωσιακό πώς τα σχόλια ορισμένων καταλήγουν μονίμως σε επίπεδο δάσους (μπάτσοι, ποιότητα δημοκρατίας, πολυπολιτισμικότητα, οικονομική κρίση) και χάνουν το δέντρο (επιτέθηκαν στην Αγιάτη μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας και της έκλεψαν το κινητό).

    2. Η Αθήνα δε θα αποδυθεί ποτέ τον υφέρποντα επαρχιωτισμό της όσο δεν επιτρέπει την κατασκευή ουρανοξυστών – και μιλάω απόλυτα σοβαρά.

  22. Άσκηση σωματικής βίας για την κλοπή ενός iphone, χθες, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας.
    Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ώρα 11 το πρωί, στην Γερανίου, λίγα μέτρα πριν βγω στην Πειραιώς, κάποιος άρπαξε από τα χέρια μου μία πλαστική τσάντα που περιείχε ένα δώρο που είχα παραγγείλει για το γιο μου, και που μόλις είχα παραλάβει.

    Είμαστε από τους τυχερούς, μέσα στην ατυχία τους, ανθρώπους. Εγώ περισσότερο – δεν έπαθα τίποτα και ξαναπαράγγειλα αυτό που ήθελα με αποστολή στο σπίτι αυτή τη φορά, εσύ λιγότερο, τυχεροί πάντως. Στη ζούγκλα που έφτιαξαν και μας έχουν ρίξει τα δύο κόμματα εξουσίας, κάποιοι άλλοι συμπολίτες μας, δολοφονούνται με άγριο τρόπο, για μερικά ευρώ. Στην Ελλάδα φυλάσσονται μόνον οι πολιτικοί και οι μεγαλόσχημοι – με τους φόρους μας εννοείται. Εμείς πληρώνουμε τα φυλαξιάτικά τους. Καμμία άλλη μέριμνα για την ασφάλεια της ζωής των πολιτών ή των ξένων επισκεπτών.

    Κατά τα άλλα, τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια και τα διασπαρμένα στα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης» τσιράκια κάθε λογής, …θλίβονται για την άσχημη εντύπωση που κάνουν στους τουρίστες οι διαμαρτυρόμενοι στο Σύνταγμα πολίτες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s