Στο χάος και στο όνειρο απελπισιά χορτάτος*

Ποια είναι η Μαρία Κένσορα; Και ποιος και γιατί θέλει το κεφάλι της; Γιατί το μάτι της Ελένης έγινε τεράστιο; Από πού ξεκίνησε ο τρελός χορός Καρουάνα που χορεύει όλος ο πλανήτης και διδάσκεται ακόμη και στο Χάρβαρντ; Τι είναι αυτό που μοιάζει με Bacardi Cola στην μπλούζα του Κουμαριώτη; Και ποια είναι, άραγε, η χαμογελαστή ηλικιωμένη κυρία στο εξώφυλλο;

Μερικά βιβλία δεν τα βρίσκεις, σε βρίσκουν. Δεν τα βρίσκεις γιατί δεν είσαι τελικά αρκετά ενημερωμένος, γιατί είναι τόσο μικρά σε μέγεθος που πάντα τα προσπερνάς ακουσίως, γιατί δεν έτυχε, τι να κάνουμε. Και κάποια στιγμή, εκεί που συζητάς για κάτι τελείως διαφορετικό με μία φίλη, εκείνη σου το προτείνει. Κάτι σου κάνει ο τίτλος, τη βάζεις να σου τον σημειώσει σε ένα πρόχειρο χαρτάκι, και τρέχεις στο βιβλιοπωλείο. Το πρόσωπο του υπαλλήλου στον οποίο ζητάς το βιβλίο παίρνει μία έκφραση θαυμασμού κι έγκρισης μαζί.

Το ίδιο απόγευμα τελειώνεις το βιβλίο μαγεμένη, και με έκπληξη διαπιστώνεις ότι το μικρό αυτό βιβλίο, των μόλις 78 σελίδων, έχει μαγέψει κι άλλους γνωστούς σου: «Ο καλύτερος διηγηματογράφος της γενιάς του», λέει ένας φίλος. Μα πού ήταν; Πού κρυβόταν τόσο καιρό;

Με σπουδές φιλολογίας και μεταπτυχιακό στη φιλοσοφία του Wittgenstein, o 40χρονος Πάνος Τσίρος έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην πεζογραφία το 2007. Το Φέρτε μου το κεφάλι της Μαρίας Κένσορα (εκδ. Γαβριηλίδη) αποτελείται από οκτώ σύντομα διηγήματα. Τα κείμενα του Τσίρου είναι φαινομενικά απλά: ήρωες μοναχικοί, τσακισμένοι, τσαλακωμένοι, παιδιά-θαύματα, πατεράδες ξεχασμένοι, δάσκαλοι της επαρχίας, κακές πεθερές, ένας άντρας που κάθεται στην άκρη της ταράτσας κι ονειρεύεται να πετάξει στην αγκαλιά της αγαπημένης του.

Η γραφή, όμως, του Πάνου Τσίρου, δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες. Με γλώσσα καθημερινή πλην όμως στιβαρή, με ύφος ανεπιτήδευτο πλην όμως γεμάτο αυτοπεποίθηση, ο Τσίρος σχεδιάζει αστικές παραβολές χρωματίζοντάς τις με λυρισμό και με στοιχεία φανταστικά. Τα διηγήματα του Τσίρου δεν είναι παρά μικρές αλληγορίες για το θάνατο, τον έρωτα, την καταπίεση, τη μοναξιά, την τρυφερότητα. Και είναι γραμμένα με τόση απλότητα, ανοιχτά σε τόσες εικασίες, που σχεδόν θαρρείς ότι υπήρχαν πάντα και τώρα απλώς κάποιος τις κατέγραψε.

Τελειώνοντας το βιβλίο, ρώτησα ένα φίλο εάν ο Τσίρος έχει κυκλοφορήσει άλλο βιβλίο. Μου απάντησε πως συνεχίζει μεν να γράφει, αλλά δεν έχει εκδοθεί ακόμη άλλη δουλειά του. Κύριε Τσίρε, σε περίπτωση που κυκλοφορείτε καινούργια διηγήματά σας ιδιωτικώς σε φίλους, παρακαλώ να με συμπεριλάβετε στη λίστα σας.

Υ.Γ.1: Το πρώτο από τα διηγήματα της συλλογής Φέρτε μου το κεφάλι της Μαρίας Κένσορα μπορεί κανείς να το διαβάσει εδώ.

Υ.Γ.2: Ο τίτλος της ανάρτησης προέρχεται από το τραγούδι Αρζεντίνα των Χειμερινών Κολυμβητών, το οποίο και άκουγα διαβάζοντας το αγαπημένο μου από τα διηγήματα, Μια νύχτα από τη ζωή του Οδυσσέα Ομηρόλη.

 

 

7 thoughts on “Στο χάος και στο όνειρο απελπισιά χορτάτος*

  1. Χαίρετε αξιανάγνωστη.
    Το εν λόγω βιβλίο κατατίθεται από τον βιβλιοφάγο Σπύρο Γιανναρά ως από τα πλέον αγαπημένα του, ενώ ο ίδιος ο συγγραφέας εντάσσεται στην εθνική ομάδα του Δημήτρη Σωτάκη. Αμφότερα από τις ανακρίσεις μας. Ιδού:
    http://pandoxeio.com/2011/02/09/aithrio38yannaras/
    http://pandoxeio.com/2011/02/01/aithrio37sotakis/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s