Λονδίνο Γ’: While we were dreaming

Το Bloomsbury είναι η ομορφότερη περιοχή αν όχι ολόκληρου, τότε σίγουρα του κεντρικού Λονδίνου.

Κάπου ανάμεσα στο Euston και το Holborn, το Bloomsbury είναι γεμάτο μικρά πάρκα και πλατείες, από το Russell Square ως το Gordon Square κι από εκεί μέχρι τα Cartwright Gardens. Ανάμεσα στα πάρκα και τους κήπους βρίσκεται το Βρετανικό Μουσείο, το University College London (κατά κόσμον UCL), η λέσχη φοιτητών Λονδίνου (κατά κόσμον ULU που προφέρεται γιούλου κι εγώ για καιρό ντρεπόμουν να το πω), και άλλα εξωτικά και καλλιτεχνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, όπως το School of Oriental and African Studies και η Royal Academy of Dramatic Art, τα οποία γεμίζουν τους δρόμους με αντιστοίχου ενδιαφέρουσας αισθητικής φοιτητές. Επίδοξοι ηθοποιοί, περήφανοι που φοιτούν σε μία τόσο διάσημη σχολή, μπλέκονται με φοιτητές της Ιρανικής ανθρωπολογίας, και μαζί με αυτούς, τουρίστες που φτάνουν από όλα τα μέρη του κόσμου για να θαυμάσουν το μεγαλειώδες Βρετανικό Μουσείο. Σε αυτή τη συνταγή, αρκεί να προσθέσει κανείς μερικούς από τους παλαιότερους μόνιμους κατοίκους της γειτονιάς για να έχει μία πλήρη εικόνα της ατμόσφαιρας: Charles Dickens, Virginia Woolf, W.B. Yeats. Σαν το Bloomsbury τίποτα.

Πίσω από το Russell Square, την κεντρική πλατεία της περιοχής ορθώνεται το Senate House.

Διοικητικό κέντρο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και στέγη της Πρυτανείας, ο «Οίκος της Συγκλήτου» ανεγέρθη στα μέσα της δεκαετίας του 1930 και κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στέγασε το Υπουργείο Πληροφοριών, το οποίο αργότερα ενέπνευσε τον George Orwell: Το Υπουργείο Αλήθειας στο 1984 αποτελεί αναφορά στο συγκεκριμένο κτίριο.

Το Senate House είναι ένα από τα ψηλότερα κτίρια της πόλης. Στους 19 ορόφους του στεγάζονται μερικά από το μεγαλύτερα ερευνητικά ινστιτούτα της χώρας, και, βέβαια, η κεντρική βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

Μέσα εκεί, στη βιβλιοθήκη και στο Institute of Classical Studies, πέρασα 3 χρόνια της ζωής μου – διάβαζα και έγραφα πάντα με το παλτό (η θερμοκρασία επίτηδες χαμηλή «για να μένουμε ξύπνιοι»), συναντούσα φίλους και συμφοιτητές, καθόμουν στο πάτωμα ανάμεσα στα περιοδικά αποδελτιώνοντας, και, όταν ο καιρός ήταν καλός, έπινα καφέ με τη Μαρίνα καθισμένες στο γρασίδι της πλατείας.

Τα απογεύματα, όταν είχα κουράγιο, έκανα βόλτες στους γύρω δρόμους. Μου άρεσε η ατμόσφαιρα, η αίσθηση ότι ήμουν μία από τους πολλούς φοιτητές που κατοικούν εκεί και καθημερινά παράγουν και απορροφούν νέα γνώση, μου άρεσε ότι μπορούσα ανά πάσα στιγμή να μπω στο Βρετανικό Μουσείο και να χαζέψω τις Ασσυριακές αρχαιότητες και στο Petrie Museum του UCL και να (ξανα)δώ τα Αιγυπτιακά κειμήλια και τις μούμιες. Μα, πάνω απ’ όλα, μου άρεσε η Marchmond Street.

Ένας μικρός δρόμος που οδηγεί από το σταθμό του μετρό μέχρι τα Cartwright Gardens, η Marchmond Street είναι γεμάτη ινδικά εστιατόρια, κομμωτήρια, το School Of Life, ενα μαγαζί που ποτέ δεν κατάλαβα τι πουλούσε αλλά που πάντα είχε τα ωραιότερα πόστερ – απαυγάσματα σοφίας στη βιτρίνα:

Λίγο πιο κάτω, το Judd. Το Judd, ένα μικρό βιβλιοπωλείο με παλιά και μεταχειρισμένα βιβλία, είναι βγαλμένο από κινηματογραφική ταινία.

Ακριβώς απ’ έξω, βιβλία σε κούτες. Προσφορές που αλλάζουν κάθε μέρα, κι όποιος προλάβει.

Μέσα, ένας άλλος, παράξενος κόσμος.

Που θέλει λίγο, αλλά ωραίο, ψάξιμο.

Αυτή τη φορά το μενού της ημέρας είχε συγγραφείς που εν γένει δεν διαβάζω.

Σε μία γωνία, ένα βιβλίο που ξέρω καλά. Έχω γνωρίσει και το συγγραφέα του, ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο που σπούδασα. O Roderick Beaton, καθηγητής στο King’s College, ήταν πάντα ένας από τους ανθρώπους που θαύμαζα.

Σαν το Bloomsbury, τίποτα.

Υ.Γ. Αυτή τη φορά το Λονδίνο είχε μία έκπληξη. Οι Καναδοί Pink Mountaintops, ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, έπαιζαν ζωντανά στο The Lexington.

Καθώς έπαιζαν το (τόσο υπέροχο) While We Were Dreaming, σκέφτηκα ότι ένας στίχος του θα μου θυμίζει για πάντα εσένα. Όπως και το Bloomsbury. Κι αυτό εσένα.

Don’t lie there, looking.
Behind your troubled walls,
wicked as they are,
you’re not deceiving.

 

12 thoughts on “Λονδίνο Γ’: While we were dreaming

  1. Τι μου θύμισες τώρα… μια μέρα θα πούμε την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, για το πώς η βιογραφία του Σεφέρη, δεν κυκλοφόρησε από τον Ίκαρο… Κατά τ’άλλα, κι εγώ ως πρώην φοιτητής του Λονδίνου, έχω μελαγχολήσει απίστευτα διαβάζοντας τα ποστ σου..

    1. Τη μέρα που θα πούμε αυτή την ιστορία, θα πούμε και μία άλλη: Το πώς εγώ έδιωξα τον Roderick Beaton από μία αίθουσα του πανεπιστημίου, αυστηρά, μη γνωρίζοντας, βέβαια, σε ποιον μιλούσα…

  2. Νόμιζα ότι το μόνο κείμενο που περιέγραφε επαρκώς την αγάπη μου για το Bloomsbury ήταν το ημερολόγιο της Helene Hanff στο Duchess of Bloomsbury str. Τώρα έχω βρει νομίζω κι ένα διαδικτυακό ημερολόγιο να το ανταγωνίζεται😉

  3. Άσχετο, κατά μία έννοια, αλλά δε θα ξεχάσω ποτέ, ποτέ στη ζωή μου, τη σιωπή γύρω από τη Russell Sq. τις ημέρες (εβδομάδες) μετά τις επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου. Και τις ανακοινώσεις στα δέντρα για τους αγνοούμενους. Από τότε περνούσα κι εγώ σιωπηλά από κει.

      1. Ναι, χίλιες φορές συγκλονιστικό. Όμως τα τσαλακωμένα Α4 με τις σκαναρισμένες φωτογραφίες των αγνοούμενων (ήταν μέχρι και χειρόγραφα μερικά και όλα μαζί ήταν δεκάδες, στις κολόνες, στα δέντρα, στους τοίχους, παντού), μέσα στην απόλυτη σιωπή, ήταν για μένα, πώς το λένε, σταθμός. Επειδή ήταν… raw -ο ορισμός του raw.

    1. Κοιτά να δεις συμπτώσεις! Το 2005 ήμουν εκεί, έμενα Pentonville Rd και ποτέ δεν θα ξεχάσω τα ελικόπτερα την ημέρα της επίθεσης, τις σειρήνες των ασθενοφόρων, το κόσμο που επέστρεφε με τα πόδια σπίτι του *σιωπηλά* και τα e-mail από το πανεπιστήμιο (UCL) που μας ρωτούσαν αν όλοι οι φοιτητές-φίλοι που γνωρίζουμε είναι καλά (έχουμε έρθει σε επαφή μαζί τους, αν όχι να το κάνουμε report), αν λόγω αδυναμίας για μετακίνηση με μέσα μαζικής μεταφοράς χρειαζόμαστε κάπου να μείνουμε προσωρινά, αν αντιμετωπίζουμε άγχος-διαταραχές ύπνου λόγω του συμβάντος κα. Ότι θα γινόταν και στην Ελλάδα δηλαδή :O

      Αγαπημένο βιβλιοπωλείο Waterstone’s (Gower Street). Αν ζούσα τώρα στο Λονδίνο θα έμενα Camden Town -έχει αλλάξει πολύ και το βρίσκω θαυμάσιο.

      1. Τα διαμερίσματα που βλέπουν το Camden Lock είναι απλά τέλεια. Και περπατάς παντού. Και με την ανάπλαση του St. Pancras η περιοχή έχει αλλάξει πολύ.
        Waterstones της Gower.. Αχ τι αναμνήσεις. Και το ULU. Και όλα.

  4. ντρέπομαι που το λέω ULU δεν πήγα-πολυκοσμία για τα δεδομένα μου. Λάτρευα το μικρό καφέ απέναντι απο το British museum, το La Porchetta στο Russel Sq και πριν φύγω πήγαινα και στο Angel, που είχε ένα υπέροχο μικρό open market με φρέσκα λαχανικά Σάββατο ή Κυριακή *sigh*

      1. ας ευχηθούμε επομένως να πέσουν τόσο οι μισθοί μας, όσο να μπορούμε να αντέχουμε το ταξίδι once in a while στο Λονδινο *big smile*

        keep blogging Ayiati😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s