Λονδίνο Α’: Take a sad song and make it better

Έφτασα αργά. Περιμένοντας το τραίνο για το κέντρο, παρατηρούσα γύρω μου. Κάποιοι φιλιούνταν.
Κάποιοι άλλοι διάβαζαν υπομονετικά.
Στο κέντρο, κάποιοι είχαν προλάβει να μεθύσουν τόσο πολύ που κοιμούνταν όρθιοι κι έχαναν τα τραίνα.
Φιλοξενήθηκα σε ένα σπίτι με ασύλληπτη θέα στα νότια της πόλης. Σας ευχαριστώ και τους τρεις.
Το επόμενο πρωί βρέθηκα στο Southbank. Κάτω από τη γέφυρα, μία υπαίθρια έκθεση βιβλίων.
Χάζεψα αλλά δεν πήρα τίποτα.
Στα Foyles μπροστά στο ποτάμι, ο Craig Thompson είχε υπογράψει το Habibi. Μπήκα σε πειρασμό αλλά συγκρατήθηκα.
Στην Tate Modern, η εγκατάσταση "Film" της Tacita Dean στο πλαίσιο του ετήσιου Unilever Series στο Turbine Hall. Εντυπωσιάστηκα.
Ομολογώ πως το concept δεν με συνεπήρε αλλά εικαστικά η εμπειρία ήταν πανέμορφη.
Η σπουδαία έκθεση του Gerhard Richer. Στημένη εξαιρετικά, ήταν σας να πήγαινες μία υπέροχη εκδρομή.
Σεβάστηκα την απαγόρευση φωτογραφιών εντός της έκθεσης - όταν τράβηξα τη Millennium Bridge από ένα παράθυρο, ο φύλακας μου χαμογέλασε.
Στο τέλος της έκθεσης ένα καταπληκτικό βίντεο. "Πότε ξέρετε ότι ένα έργο αφηρημένης τέχνης έχει τελειώσει;" "Όταν δε με ενοχλεί τίποτα πια πάνω του. Και όταν δεν έχω πια ιδέα τι άλλο να κάνω" απαντά απλά ο Richter.
Στο τέλος, τα σχόλια για την έκθεση δεν ήταν όλα κολακευτικά.
Κάποια άλλα όμως ήταν έργα τέχνης: Μία κοπέλα άφησε ένα σκίτσο βασισμένο στο έργο του Richter για την κόρη του. Tίτλος, το όνομά της: "Betty".
Αργότερα βρέθηκα με πολλούς φίλους στο αγαπημένο μου φοιτητικό μπαρ.
Το πρωί μπήκα σε ένα double decker και τραβούσα φωτογραφίες της διαδρομής. Δεν το έχω ξανακάνει ποτέ.
Έφαγα με έναν καλό φίλο. Στο τέλος μου έκανε ένα ωραίο δώρο και τον ευχαριστώ πολύ.
Για λίγο, έγινα ο άνθρωπος που έβλεπε και φωτογράφιζε τα τραίνα να περνούν.
Χάζευα συνεπαρμένη τη χριστουγεννιάτικη διακόσμηση στους δρόμους. Τα φωτάκια. Τα χρώματα. Σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να είναι κι η Αθήνα έτσι γιορτινή.
Κάθε δρόμος μια γιορτή.
Χτες πέρασα μια βόλτα απ' τα παλιά μου λημέρια. Τόσο κοντά, τόσο μακριά.
Η παλιά μου γειτονιά, τόσο όμορφη. Θυμήθηκα τη Βίλλυ που πήγαινε για ταγκό κάθε Τρίτη και με έπαιρνε μαζί της. Δεν χόρεψα ποτέ.
Τα παρτέρια, που κάποτε μου έλεγες ότι σού θύμιζαν τούρτες.
Το εμπορικό της γειτονιάς που έγινε αγνώριστο. Ηλιάνα, κοίτα πώς άλλαξε. Κι εμείς μαζί.
Το Senate House. Οι ώρες που περάσαμε κλεισμένοι εκεί μέσα. Οι ώρες που καθίσαμε στο πάρκο απέναντι να κοιτάζουμε τα σκιουράκια.
Φεύγοντας, ένας από τους πολλούς λόγους να ξαναγυρίσω.

Υ.Γ.: Σαν σήμερα, 10 χρόνια πριν, πέθανε ο George Harrison.

Advertisements

12 thoughts on “Λονδίνο Α’: Take a sad song and make it better

  1. Brunswick Centre… kai oles oi alles photografies kai anamniseis… exo tria xronia na klapso pou efiga apo to londino alla simera eklapsa… miss you my dear…miss this side of london xxx

    xxx

    PS. an to brunswick itan etsi otan imastan ekei amfivallo an tha eixame teleiosei to didaktoriko…olo carluzzio’s tha eimastan gia kafe kai analisi…

  2. Παράθεμα: demo2 | Lesvosnews.net

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s