Το να παινεύεις το σπίτι σου, ή τι κάνω όταν δεν διαβάζω βιβλία.

Όταν δεν διαβάζω βιβλία και δεν γράφω γι’ αυτά σε αυτό το blog, διαβάζω βιβλία και άρθρα για τη δουλειά μου και γράφω παρουσιάσεις και αναφορές. Πολλές φορές αυτό είναι ακόμη πιο δημιουργικό από τις δημιουργικότερες αναρτήσεις που έχω κάνει εδώ.

Δουλεύω σε μία μικρή ερευνητική ομάδα ανθρώπων πολύ διαφορετικών μεταξύ τους – καθημερινά συναναστρέφομαι μάγους της πληροφορικής που ανέχονται στοϊκά τις πιο ανόητες απορίες μου («πώς μετατρέπω ένα .pdf αρχείο σε .jpg;»), αρχειονόμους, και θεωρητικούς της επιστήμης των υπολογιστών. Με τον καιρό καταφέραμε να γίνουμε ομάδα, να δουλεύουμε ως τέτοια, να φέρνουμε αποτελέσματα. Αποκτήσαμε κοινούς στόχους, κοινούς κώδικες επικοινωνίας. Εγώ, με τις ταπεινες ιστορικές μου σπουδές, δεν νοιώθω πια σαν τη μύγα μες στο γάλα. Ο κομπιουτεράς Δημήτρης έπαψε να με βλέπει σαν εξωτικό φρούτο. Ο Σταύρος έχει μείνει μαζί μου πολλές φορές ως αργά βοηθώντας με υπομονετικά να στήσω πανικόβλητη μία παρουσίαση της τελευταίας στιγμής. Στα πολλά ταξίδια μου για δουλειά δεν ένοιωσα ποτέ μόνη. Ήξερα ότι η ομάδα είναι έτοιμη να με στηρίξει οποτεδήποτε τη χρειαστώ. Κι εγώ εκείνους.

Όπως αναφέρει και η επαγγελματική μου ιστοσελίδα, τα τελευταία τρία χρόνια έχω την τύχη να εργάζομαι σε Ευρωπαϊκά Έργα που  – για να μην φλυαρώ  – στόχο έχουν την υποστήριξη της έρευνας στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες με τη δημιουργία ειδικών τεχνολογικών εργαλείων και υπηρεσιών. Το πρώτο τέτοιο Έργο με το οποίο ασχολήθηκα λεγόταν Preparing DARIAH (το όνομα Dariah μου άρεσε πάντα, ακόμα κι όταν η δουλειά δυσκόλευε ασφυκτικά – μου θύμιζε τις 1000 και 1 νύχτες). Μία παρουσίαση σχετική με τη δική μας δουλειά βρίσκεται εδώ: Classical Studies facing Digital Research Infrastructures. Την έδωσα τον περασμένο Ιούλιο στο Λονδίνο, προσκεκλημένη σε μία σειρά σεμιναρίων του Digital Classicist και ήταν από εκείνες τις ευτυχείς ομιλίες τις οποίες ακολουθούν πολλά κι ενδιαφέροντα σχόλια (και οι συζητήσεις συνεχίζονται πάνω από τα καθιερωμένα και μη εξαιρετέα ποτά που ακολουθούν).

Η δουλειά μου στο DARIAH, η οποία υπήρξε και η πρώτη μου εμπειρία σε τέτοιο έργο, ήταν ένα παράθυρο σε ένα γενναίο νέο κόσμο, έναν κόσμο όπου οι πληροφορικάριοι συμβουλεύονται τους αρχαιολόγους (ουάου), όπου οι Βορειοευρωπαίοι εμπιστεύονται τους Βαλκάνιους, όπου άνθρωποι από διαφορετικούς πλανήτες καλούνται να συνεργαστούν για να φέρουν ένα σοβαρό αποτέλεσμα. Πολύ διαφορετικό από όσα είχα ζήσει ως τότε, είτε ως εγκλωβισμένη στο μικρό μου αρχαιολογικό πύργο από σκονισμένες βιβλιοθήκες και συναρπαστικές ανασκαφές, είτε ως αγχωμένη ωρομίσθια συμβασιούχος του ΥΠ.ΠΟ. Ένας γενναίος, απαιτητικός, νέος και ωραίος κόσμος.

Κι αν έχεις την τύχη να τον μοιράζεσαι με συνεργάτες που είναι και καλοί φίλοι, ακόμη καλύτερα.

Υ.Γ.: Όποιος έχει το κουράγιο να δει την παρουσίαση ή να με ακούσει καθώς την εκφωνώ, παρακαλείται θερμά για τα σχόλια ή/και τις ενστάσεις του. Ευχαριστώ.

One thought on “Το να παινεύεις το σπίτι σου, ή τι κάνω όταν δεν διαβάζω βιβλία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s