I beg your pardon, I never promised you a rose garden.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς χαρίζετε λουλούδια. Δεν ξέρω πόσοι λαμβάνετε ανθοδέσμες. Και δεν ξέρω πόσο συχνά σας συμβαίνει. Εγώ ανήκω στην κατηγορία αυτή των ανθρώπων των οποίων η σχέση με τα άνθη αγγίζει το ανύπαρκτο.

Η πρώτη φορά που κάποιος μου έστειλε λουλούδια ήταν όταν έγινα 18. Γυρίζοντας από το σχολείο κατσούφα μετά από εξετάσεις Άλγεβρας (έχω δώσει 4 φορές Μαθηματικά στα γενέθλιά μου), με περίμενε μία ανώνυμη ανθοδέσμη με 17 κόκκινα τριαντάφυλλα. Δίπλα της, με περίμενε περίεργη η μητέρα μου. Ούτε εγώ ούτε εκείνη μάθαμε ποτέ την ταυτότητα του αποστολέα. Σήμερα, 15 χρόνια αργότερα, η μυστηριώδης ανθοδέσμη βρίσκεται αποξηραμένη στο παιδικό μου δωμάτιο.

Ένα πρωινό στο Λονδίνο, κάπου γύρω στο 2000, έλαβα ένα κουτάκι με 9 κόκκινα μπουμπούκια ταχυδρομικώς από την Αθήνα. Μέχρι να φτάσουν στα χέρια μου θα μπορούσε κανείς να πει ότι είχαν απωλέσει το σφρίγος της πρώτης τους νιότης, αλλά εγώ τα κράτησα στο δωμάτιό μου ώσπου να πεθάνουν για πάντα. Σημείωση: Αυτή τη φορά ήξερα καλά τον αποστολέα.

Σήμερα, 11 χρόνια αργότερα, δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη φορά που να μου χάρισε κάποιος λουλούδια. Και δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει. Έχουν κάτι μελαγχολικό για μένα τα λουλούδια: Μαραίνονται.

Γνώρισα την ποίηση της Wendy Cope πολύ πρόσφατα. Μέχρι τότε ήξερα την Carol Ann Duffy και το σατιρικό της λόγο, αλλά όχι την Cope. Η 65χρονη Βρετανίδα ποιήτρια φημίζεται για τις παρωδίες της (μεταξύ άλλων του T.S. Eliot και της αγαπημένης μου Emily Dickinson). Κάποια ποιήματά της θυμίζουν τους γυναικείους χιουμοριστικούς προβληματισμούς της Duffy:

Bloody Men
Bloody men are like bloody buses —
You wait for about a year
And as soon as one approaches your stop
Two or three others appear.

You look at them flashing their indicators,
Offering you a ride.
You’re trying to read the destinations,
You haven’t much time to decide.

If you make a mistake, there is no turning back.
Jump off, and you’ll stand there and gaze
While the cars and the taxis and lorries go by
And the minutes, the hours, the days.

Το ποίημα, όμως, που εμένα με άγγιξε περισσότερο είναι αυτό:

Flowers
Some men never think of it.
You did. You’d come along
And say you’d nearly brought me flowers
But something had gone wrong.

The shop was closed. Or you had doubts –
The sort that minds like ours
Dream up incessantly. You thought
I might not want your flowers.
It made me smile and hug you then.
Now I can only smile.
But, Look, the flowers you nearly bought
Have lasted all this while.

Τόσο ωραίο, τόσο σωστό. Τα λόγια που δεν είπαμε. Τα ταξίδια που δεν πήγαμε. Τα βιβλία που δε συζητήσαμε. Τα λουλούδια που ποτέ δε μου έδωσες. Αυτά δε θα μαραθούν ποτέ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s