Παιδοφιλία: Ένα συγγραφικό ταμπού – αλλά όχι για όλους.

Αρκεί μία ματιά στα πρόσωπά τους για να καταλάβεις ότι δεν πρόκειται για δύο συνηθισμένους κυρίους:

Ο Anders Roslund και ο Börge Hellström είναι τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο μεν Roslund, πρώην υπεύθυνος του πολιτιστικού ρεπορτάζ της Σουηδικής τηλεόρασης, υπήρξε για χρόνια δημοσιογράφος ειδικευόμενος σε θέματα ποινικού δικαίου και κοινωνικού περιεχομένου, καθώς κι αρχισυντάκτης των δύο μεγαλύτερων δελτίων ειδήσεων της χώρας του. Ο δε Hellström είναι μία αρκετά διαφορετική περίπτωση: πρώην κατάδικος, υπήρξε συνιδρυτής Σουηδικού οργανισμού για την κοινωνική επανένταξη πρώην εγκληματιών, κι έχει δραστηριοποιηθεί σε θέματα αποκατάστασης τοξικομανών.

Υπό κανονικές συνθήκες, οι δύο υπομειδιώντες αυτοί κύριοι με τα μυστήρια βλέμματα θα βρίσκονταν να συνομιλούν σε κάποιο από τα δελτία ειδήσεων της Σουηδικής τηλεόρασης. Το πολύ-πολύ ο Hellström να γινόταν θέμα ενός από τα ποινικά ρεπορτάζ του Roslund. Αλλά όχι.

Το δίδυμο Roslund & Hellström αποτελεί αυτή τη στιγμή το πιο επιτυχημένο συγγραφικό δίδυμο στη Σουηδία και, πιθανώς, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ειδικότης του, τι άλλο; Το αστυνομικό μυθιστόρημα.

Η πρώτη συγγραφική απόπειρα των Roslund & Hellström δε θα μπορούσε να είχε στεφθεί με μεγαλύτερη επιτυχία. Το The Beast κυκλοφόρησε στη Σουηδία το 2004 και το 2005 κέρδισε το βραβείο Glass Key για το καλύτερο Σκανδιναβικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε στα αγγλικά και σήμερα είναι μεταφρασμένο σε είκοσι γλώσσες – αλλά όχι στα ελληνικά.

Το The Beast έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν ένα αστυνομικό μυθιστόρημα σοκαριστικό: Δύο μικρά κορίτσια βρίσκονται άγρια βιασμένα και δολοφονημένα σε ένα εγκαταλελειμμένο υπόγειο. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο ψυχοπαθής εγκληματίας καταφέρνει να δραπετεύσει, και δεν αργεί να ξαναχτυπήσει. Αυτή τη φορά θύμα του είναι ένα 5χρονο κοριτσάκι. Μέσα στη μαζική υστερία που επικρατεί, ο πατέρας της άτυχης μικρούλας αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια του.

Οι Roslund & Hellström διάλεξαν για ντεμπούτο ένα χώρο που γνωρίζουν καλά. Αξιοποιώντας τις εμπειρίες τους εντός κι εκτός του Σουηδικού σωφρονιστικού συστήματος, εισδύουν στο αρρωστημένο μυαλό του εγκληματία και περιγράφουν απροκάλυπτα σκηνές φρίκης και ακραίας βίας, χωρίς να διστάσουν να πραγματευτούν το θέμα-ταμπού πολλών καλλιτεχνών, συγγραφέων ή μη: την παιδοφιλία. Παράλληλα, εξετάζουν την υστερία και τις αντιδράσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης, για να καταλήξουν στο δράμα του κοινωνικού περιβάλλοντος του θύματος και να σχολιάσουν τελικά την ίδια την αυτοδικία.

Αν και πολλοί έσπευσαν να τους παρομοιάσουν με το φαινόμενο Stieg Larsson, στην πραγματικότητα το μόνο κοινό των Roslund & Hellström με το συγγραφέα του Millennium Trilogy είναι η καταγωγή. Ακόμη κι ο τρόπος με τον οποίο υπηρετούν το αστυνομικό μυθιστόρημα ως λογοτεχνικό είδος διαφέρει ριζικά. Η θεματική τους είναι μακράν πιο άγρια. Η γλώσσα τους ωμότερη. Ο συνδυασμός σαφώς σκληρότερος.

Από το 2004 μέχρι σήμερα οι Roslund & Hellström έχουν συγγράψει πέντε βιβλία, όλα αστυνομικά, όλα με θέμα την απόκλιση, τον υπόκοσμο και το στυγνό έγκλημα. Κανένα, όμως, δεν πραγματεύεται μία τόσο ακραία πράξη όσο η παιδοφιλία. Είναι αλήθεια, θα μου πείτε, ότι το συγκεκριμένο θέμα έχει γίνει πολύ της μόδας τελευταία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο θερμός διάλογος που άνοιξε με την κυκλοφορία του αυτοβιογραφικού Tiger, Tiger: A Memoir της Margaux Fragoso, στο οποίο η συγγραφέας αφηγείται τον ολοκληρωμένο έρωτα που έζησε στα επτά της χρόνια με έναν πενηντάχρονο άντρα. Εγώ θα σας απαντήσω ότι το The Beast μπορεί να είναι σκληρό, ότι ναι, πραγματεύεται ένα απάνθρωπο θέμα, αλλά παραμένει πιστό στις μυθοπλαστικές συμβάσεις του είδους του. Είναι σχεδόν κινηματογραφικό.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το The Beast πρόκειται μεταφερθεί φέτος το χειμώνα στη μεγάλη οθόνη. Η παραγωγή είναι σουηδική, αλλά θεωρώ πως η αμερικανική είναι πλέον ζήτημα χρόνου, αρκεί, φυσικά, το Χόλιγουντ να ξεπεράσει τις όποιες ηθικές αναστολές του έχουν απομείνει.

3 thoughts on “Παιδοφιλία: Ένα συγγραφικό ταμπού – αλλά όχι για όλους.

    1. Το Tiger Tiger έχει δύο ωραία εξώφυλλα. Το δεύτερο είναι αυτό.
      Το συγκεκριμένο βιβλίο κάθεται στο ράφι μου μήνες τώρα. Ενίοτε το φλερτάρω κι ενίοτε το ξεχνάω. Αλλά δεν είσαι ο μόνος που έχει τις αμφιβολίες του.
      Παρεμπιπτόντως, ιδού άλλο ένα βιβλίο πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, αυτό της παιδοφιλίας. Ένας φίλος μου είπε ότι το βρήκε κουραστικό. Δεν το έχω διαβάσει, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι οι Σουηδοί είναι αξεπέραστοι στη γραπτή αναπαράσταση του εγκλήματος και της παρέκκλισης.

  1. First things first, μπορείς να αποκαλύψεις το φύλο μου😉

    Έχω μια αδυναμία στους αίλουρους, οπότε προτιμώ το εξώφυλλο που χρησιμοποίησες στο ποστ σου. Ενδιαφέροντα τα κείμενα στη Guardian και έξυπνο που δίνει άποψη από 3 διαφορετικές ιδιότητες για ένα τόσο αμφιλεγόμενο θέμα. Το μοναδικό μου πρόβλημα είναι η δικιά μου «διαστροφή» που τώρα με τρώει η περιέργεια.

    Το Crime μου φαίνεται σαν πιο «βατό» με τον τρόπο που πιάνει το θέμα. Btw, δεν είναι εκνευριστικό που η σελίδα της Amazon δεν έχει μια επίσημη σύνοψη της υπόθεσης και αναγκάζεσαι να διαβάσεις τις κριτικές; Δεύτερο btw, σε τέτοιες κριτικές είχα διαβάσει πολύ αμφιλεγόμενα πράγματα για το «Room» και είπα «άσε καλύτερα».

    Πόσα άσχετα με το ποστ βιβλία μπορούν να χωρέσουν σε ένα σχόλιο;🙂
    Κάπως παρόμοιο θέμα με το The Beast έχει και το «A Quiet Belief In Angels» του R.J. Ellory

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s