and you cannot deny the life you feel fuck that life fuck that life fuck that life I have lost you now

Ακούγεται ιδανικό, αλλά είναι αλήθεια. Διάβασα το Crave της Βρετανίδας Sarah Kane το 1999, καθισμένη σε ένα παγκάκι στις όχθες του Τάμεση.

Ένα χρόνο πριν, το Crave είχε παρουσιαστεί στο Traverse Theatre του Εδιμβούργου – τότε η Sarah Kane είχε χρησιμοποιήσει το ψευδώνυμο Marie Kelvedon και είχε εξάψει την περιέργεια πλήθους θεατρόφιλων. Μα ποια ήταν πια αυτή η νεαρή Kelvedon με το δραματικό, σπαρακτικό μονόπρακτο;

Το κείμενο έπεσε στα χέρια μου μέσω ενός Γερμανού φίλου, φοιτητή Αγγλικής λογοτεχνίας. «Διάβασέ το», μου είχε πει ένα απόγευμα στη βιβλιοθήκη του King’s College όπου σπουδάζαμε, «Νομίζω δε θα με ξεχάσεις ποτέ».

Πήρα τις εκτυπωμένες σελίδες και πήγα στο ποτάμι. Κάθισα σε ένα παγκάκι και το διάβασα ολόκληρο. Ο διάλογος των A, B, C και M, στον οποίο τα φύλα και οι ρόλοι είναι σχεδόν ακαθόριστα, κορυφώνεται στο συγκλονιστικό, σχεδόν παραληρηματικό μονόλογο του/της Α. Τον παραθέτω αποσπασματικά στο πρωτότυπο.

And I want to play hide-and-seek and give you my clothes and tell you I like your shoes and sit on the steps while you take a bath and massage your neck and kiss your feet and hold your hand and go for a meal and not mind when you eat my food and meet you at Rudy’s and talk about the day and type your letters and carry your boxes and laugh at your paranoia and give you tapes you don’t listen to and watch great films and watch terrible films and complain about the radio and take pictures of you when you’re sleeping and get up to fetch you coffee and bagels and Danish and go to Florent and drink coffee at midnight and have you steal my cigarettes and never be able to find a match and tell you about the the programme I saw the night before and take you to the eye hospital and not laugh at your jokes and want you in the morning but let you sleep for a while and kiss your back and stroke your skin and tell you how much I love your hair your eyes your lips your neck your breasts your arse and sit on the steps smoking till your neighbour comes home and sit on the steps smoking till you come home and worry when you’re late and be amazed when you’re early and give you sunflowers and go to your party and dance till I’m black and be sorry when I’m wrong and happy when you forgive me and look at your photos and wish I’d known you forever and hear your voice in my ear and feel your skin on my skin and get scared when you’re angry and your eye has gone red and the other eye blue and your hair to the left and your face oriental and tell you you’re gorgeous and hug you when you’re anxious and hold you when you hurt and want you when I smell you and offend you when I touch you and whimper when I’m next to you and whimper when I’m not and dribble on your breast and smother you in the night and get cold when you take the blanket and hot when you don’t and melt when you smile and dissolve when you laugh and not understand why you think I’m rejecting you when I’m not rejecting you and wonder how you could think I’d ever reject you and wonder who you are but accept you anyway and tell you about the tree angel enchanted forest boy who flew across the ocean because he loved you and write poems for you and wonder why you don’t believe me and have a feeling so deep I can’t find words for it and want to buy you a kitten I’d get jealous of because it would get more attention than me and keep you in bed when you have to go and cry like a baby when you finally do and get rid of the roaches and buy you presents you don’t want and take them away again and ask you to marry me and you say no again but keep on asking because though you think I don’t mean it I do always have from the first time I asked you and wander the city thinking it’s empty without you and want want you want and think I’m losing myself but know I’m safe with you and tell you the worst of me and try to give you the best of me because you don’t deserve any less and answer your questions when I’d rather not and tell you the truth when I really dont’ want to and try to be honest because I know you prefer it and think it’s all over but hang on in for just ten more minutes before you throw me out of your life and forget who I am and try to get closer to you because it’s a beautiful learning to know you and well worth the effort and speak German to you badly and Hebrew to you worse and make love with you at three in the morning and somehow somehow somehow communicate some of the overwhelming undying overpowering unconditional all-encompassing heart-enriching mind-expanding on-going never-ending love I have for you.

Από τότε, όσες αμέτρητες φορές κι αν το διαβάσω, όποτε κι αν έχει βρεθεί μπροστά μου, είναι το ίδιο. Το ίδιο ερωτικό, το ίδιο απελπισμένο, το ίδιο σκληρό και τρυφερό και υπέροχο.

Ολόκληρο το Crave στο πρωτότυπο βρίσκεται εδώ. Ψάχνοντας πρόσφατα ένα κομμάτι του για να το στείλω σε κάποιον, έπεσα πάνω σε ένα παράξενο βίντεο. Σε μία στέγη του Λονδίνου, με τη μέρα να εναλλάσσεται με νύχτα, ένα ζευγάρι ηθοποιών δραματοποιούν το μονόλογο (όχι ολόκληρο το μονόπρακτο), σε έναν παράξενο διάλογο. Μου άρεσε πολύ:

Όταν τελείωσα την ανάγνωση του κειμένου, εκείνο τον Ιανουάριο του 1999, είχε ήδη αρχίσει να ψιχαλίζει. Μέχρι να ξαναμπώ στη βιβλιοθήκη του King’s College είχε πιάσει καταιγίδα.

Ακριβώς ένα μήνα αργότερα, η Sarah Kane κρεμάστηκε σε ένα δωμάτιο του νοσοκομείου του πανεπιστημίου μου. Το έμαθα την ίδια μέρα.

Και κάτι ακόμα για το Crave. Σαν σήμερα γνώρισα το Γερμανό φίλο που, στις 20 Ιανουαρίου του 1999, μου έδωσε τις 27 εκτυπωμένες σελίδες. Είχαμε γνωριστεί στις 26 Σεπτεμβρίου 1998 και, είχε δίκιο, δεν τον ξέχασα ποτέ μου.

7 thoughts on “and you cannot deny the life you feel fuck that life fuck that life fuck that life I have lost you now

  1. Εύχομαι να μη νοσηλευτείς ή επισκεφτείς για οποιοδήποτε λόγο αυτό το πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Με το κάρμα που χεις στους απαγχονισμούς, ξέρεις ποιο δωμάτιο θα σου παραχωρήσουν… Το 6! (μπρρρ)

  2. Αγαπημένη Kane, μας έκανε κι εμάς μεγάλη ζημιά (υπέροχη ζημιά!) όταν πρωτοδιαβάσαμε τα έργα της.
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ το μονόλογο του Α από τον Λευτέρη Βογιατζή στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων το 2003. Κι εκείνη η σκονίτσα που τινάχτηκε ξαφνικά από το μαντήλι του.

    Χαίρομαι πάρα πολύ όταν ξυπνάω και στο reader μου βρίσκω καινούριο post σου. Σ’ ευχαριστώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s