You go your way; I’ll go your way too*

Για μένα ήταν πάντα ποιητής – άλλωστε έτσι ξεκίνησε, το τραγούδι ήρθε αργότερα. Ποιητής με λόγο σαφή αλλά και λυρικό. Με συναίσθημα απροκάλυπτα – πλην όμως ανεπιτήδευτα – αντρικό. Δεν το προσπαθούσε. Το είχε. Ήταν. Είναι.

Ο Leonard Cohen μπήκε στη ζωή μου το 2001 με αυτό το τραγούδι.

Τότε ήταν που πρόσεξα τους τελευταίους στίχους:

And you won’t make me jealous if I hear that they sweetened your night:
We weren’t lovers like that and besides it would still be all right.

Βρισκόμουν σε μία φάση μετεφηβική σχεδόν, η ζήλια χτυπούσε κόκκινο με την πρώτη ευκαιρία, από το συμφοιτητή που χαμογέλασε σε άλλη συμφοιτήτρια αντί να χαμογελάσει σε μένα, μέχρι την παραφροσύνη της ανακάλυψης ότι ο Μεγάλος Έρωτας δε φύτρωσε: είχε εμπειρίες και πριν να ανατείλω εγώ στη ζωή του.

Οι δύο τελευταίοι στίχοι του Sisters Of Mercy ήταν αποκάλυψη. Άκουγα τον Cohen, τη γλυκιά και ταυτόχρονα ώριμα και παραχωρητικά αντρική φωνή του (έτσι είναι οι πραγματικοί άντρες, κατάλαβα αργότερα: ώριμοι και παραχωρητικοί) και ένιωθα, καταλάβαινα, ότι κάτι άλλαζε στον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα γύρω μου. Ωρίμαζα.

Κατά διαστήματα διάβαζα ποιήματά του. Πρώτα σε συλλογές, μετά στο διαδίκτυο. Για καιρό παινευόμουν ότι ήξερα πολλά απ’ έξω. Κάποια με συνάρπαζαν για την αντρική τους ευαισθησία – επιτομή της αρσενικής ρομαντικής έκφρασης:

And if you won’t come back
how will you phone to say
you won’t come back
so that I could at least argue

(Waiting for Marianne, «Flowers for Hitler»)

Κάποια άλλα με παρέσυραν γιατί ήταν ένα παράθυρο στην αντρική θέαση της ερωτικής πράξης:

Beneath my hands 
your small breasts 
are the upturned bellies 
of breathing fallen sparrows. 
(Beneath My Hands ,»The Spice-Box of Earth»)

Ή, βέβαια, το απελπιστικά κουρασμένο και υπέροχα αγωνιώδες κομμάτι από το Book Of Longing. Η εξομολόγηση μιας αχαλίνωτης επιθυμίας:

I want your absolute attention,
your underwear rolled down in a hurry
still hanging on one foot,
and nothing on my mind
but to be inside
the only place
that has
no inside,
and no outside.

Όπως και να είχε, ο Leonard Cohen με είχε γοητεύσει. Για χρόνια ανέτρεχα σε αυτόν, στα ποιήματα και τους μελοποιημένους στίχους του, στη χορτασμένα αχόρταγη φωνή του.

Κάποια στιγμή τον ξέχασα. Τόσο πολύ, που δεν πήγα καν στη συναυλία του στην Αθήνα στις 30 Αυγούστου του 2008.

Μέχρι που βρέθηκα στη Βιέννη. Πέρσι. Έβρεχε, ήμουν μόνη, ολομόναχη, ήταν όλα δύσκολα. Έκατσα να πιω έναν καφέ, αξιολύπητη. Ένιωθα στραγγισμένη από μέσα και βρεγμένη από τη βροχή απ’ έξω, άδεια, γυρισμένη ανάποδα. Κι εκεί, σε ένα καφέ πίσω από το Ναό του Αγίου Στεφάνου, το ξανάκουσα.

Ένα τραγούδι, ένας στίχος. Σοφός. Μεγάλος. Δύσκολος.

I guess that I miss you, I guess I forgive you,
I’m glad you stood in my way.

Έπαιζε στο μυαλό μου κάθε ώρα των τεσσάρων ημερών που έμεινα στην πόλη. Μήνες αργότερα, στην Αθήνα πια, βρέθηκα κάποια στιγμή με δύο φίλες για ποτό. Το Famous Blue Raincoat έπαιζε περήφανο στα ηχεία. Ήπια το ποτό μου μονοκοπανιά. «Τι λέει αυτός ο στίχος;» τις ρώτησα. «Μου λείπεις, σε συγχωρώ, χαίρομαι που σε γνώρισα», είπε η Δανάη. «Όχι ρε!», πετάχτηκε ημιμεθής η Όλγα. «Μάλλον μου λείπεις. Μάλλον σε συγχωρώ. Χαίρομαι που γνωριστήκαμε». Τις άκουγα. Είχα ήδη παραγγείλει κι άλλο ποτό: «Το νόημα είναι αυτό το I’m glad you stood in my way. Δε σημαίνει Χάρηκα που γνωριστήκαμε«, είπα. «Σημαίνει Χαίρομαι που βρέθηκες στο δρόμο μου. Που τότε νόμιζα ότι ήσουν εμπόδιο αλλά τώρα καταλαβαίνω πόσο σημαντικός ήσουν. Και είναι η μόνη από τις τρεις φράσεις που δεν έχει δισταγμό, δεν έχει I guess. Λέει, Νομίζω μου λείπεις, νομίζω σε συγχωρώ, χαίρομαι που βρέθηκες στο δρόμο μου«. Αυτό σημαίνει. Τι ωραία, τι δύσκολη κουβέντα. Τι συνειδητοποίηση.

Δέκα χρόνια μετά το 2001. Με έναν ακόμη στίχο του Leonard Cohen. Παραχωρητικά και ήρεμα αντρικό. Ωρίμασα λίγο ακόμη.

*Ο τίτλος της ανάρτησης προέρχεται από το Book of Longing του Leonard Cohen.

3 thoughts on “You go your way; I’ll go your way too*

  1. Κάθε πρόταση και μια ανατριχίλα, κάθε ανατριχίλα και μια ανάμνηση, κάπου, κάποτε, ούτε και θυμάμαι πια, μόνο ότι το famous blue raincoat πάντα με έβγαζε ασποπρόσωπο από μάχες και τραυματισμούς. Σ ευχαριστώ που έδωσες νόημα στη μέρα μου και -μεταξύ μας- από την πρώτη γραμμή ήξερα πως θα κατέληγε αυτή η ανάρτηση. Πες το βεβαρημένο ιστορικό🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s