If I could give you just one gift, do you know what it would be? Confidence. That or a scented candle.

Διάβασα το One Day του David Nicholls πριν από ακριβώς ένα χρόνο. Το βιβλίο αυτό ήταν ένα από τα πρώτα για τα οποία έγραψα σε αυτό το blog. Ακόμη θυμάμαι το πλοίο να λύνει από τη Σχοινούσα, θυμάμαι τα ιταλάκια που έπαιζαν ποδόσφαιρο με την Αμίτα, ενώ εγώ προσπαθούσα να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα. Μυξόκλαιγα γοερά (γίνεται) γραμμή τη γραμμή, μέρα μεσημέρι μπροστά σε κόσμο.

Το βιβλίο είναι ελαφρύ, είναι κωμικό, είναι μία ιστορία φιλίας, έρωτα, μεγάλης αγάπης, από αυτές που αντέχουν στο χρόνο, μία ιστορία από αυτές όπου οι άνθρωποι έχουν μία χημεία μαγική αλλά δεν το βλέπουν, και που, όταν τελικά το δουν ίσως είναι αργά. Ίσως όχι. Στο είδος του, είναι πολύ καλό.

Λίγες ημέρες αφότου τελείωσα το βιβλίο έμαθα ότι τα γυρίσματα της ταινίας είχαν ήδη ξεκινήσει, ότι η αδιάφορη Anne Hathaway ήταν η Emma κι ο άγνωστός μου Jim Sturgess ο Dexter. Δυσανασχέτησα για λίγο. Και μετά το ξέχασα τελείως.

Μέχρι που, πριν λίγες βδομάδες, είδα το τρέιλερ της ταινίας και το ξαναθυμήθηκα.

Ξαναθυμήθηκα το βιβλίο που με έκανε ρεζίλι από το κλάμα στο πλοίο της γραμμής, αλλά βασικά θυμήθηκα το Εδιμβούργο, τα πικ νικ στο Arthur’s Seat, την πόλη με το κάστρο, το παλάτι και τις γέφυρες, θυμήθηκα (τρόπος του λέγειν – ποτέ δεν ξέχασα) το Λονδίνο, κι αυτό έφτασε. Ήθελα να δω την ταινία.

Το πρότεινα στη Δανάη – είχε ζήσει στο Εδιμβούργο και το Λονδίνο για χρόνια, είχε διαβάσει το βιβλίο, και θα ήταν η καλύτερη παρέα. «Δεν είμαι έτοιμη να τη δω αυτή την ταινία» μου είπε. Γυναικεία αλληλεγγύη: την κατανόησα, δεν επέμεινα, βρήκα άλλη παρέα.

Είδα το One Day στον ωραιότερο θερινό κινηματογράφο της Αθήνας: από αυτούς όπου τα νυχτολούλουδα μυρίζουν και το γρασίδι σου γαργαλάει τα πόδια. Όσοι έχουν δει ταινίες από μεταφορές των βιβλίων του Nick Hornby ίσως νομίζουν ότι ξέρουν τι να περιμένουν. Το One Day, όμως, είναι διαφορετικό.

Δεν είμαι ειδική, αλλά έχω να πω τα εξής: η ταινία αποδίδει απόλυτα την ατμόσφαιρα του βιβλίου, τη χημεία μεταξύ της Emma και του Dex, το χιούμορ τους, την ωριμότητα της Emma, το κενό του Dex, τους τρόπους με τους οποίους βρίσκονταν και χάνονταν μες στα χρόνια – και, επίσης, αποτυπώνει με συγκινητικά όμορφο τρόπο το Εδιμβούργο και το Λονδίνο. Κι έχει ωραία μουσική. Στο είδος της, πολύ καλή.

Ήδη από τη σκηνή όπου ο Dexter ανακοινώνει στην Emma ότι παντρεύεται (όχι, δεν είναι spoiler), κοντά στη μέση της ταινίας, είχα αρχίσει να ψιλοβουρκώνω. Ήταν ότι ήξερα την κατάληξη, ήταν ότι πίσω από την Anne Hathaway φώτιζε το London Eye, δεν ήθελα και πολύ. Από ‘κει και πέρα, κατήφορος. Μέχρι το τέλος της ταινίας έκλαιγα σιωπηλά πλην όμως γοερά.

Είχε να μου συμβεί από το 1997, με τον Τιτανικό. Μόνο που τότε ήμουν 19.

Όχι, δεν έπαιξα ποτέ κυνηγητό μες στο χρόνο με το μεγάλο μου έρωτα. Δεν ερωτεύτηκα ποτέ τον καλύτερό μου φίλο. Δε μου ανακοίνωσε ποτέ ότι παντρεύεται άλλη. Δεν ξέρω τι έγινε. Στο τέλος της ταινίας έστειλα ένα μήνυμα στη Δανάη: «Άριστα έπραξες και δεν είδες την ταινία. Περιμένω να αδειάσει το σινεμά για να μη με δούνε με τα μάτια πρησμένα». Γυναικεία κατανόηση της σαχλής ευαισθησίας. «Έτσι και πάω θα κλαίω υστερικά. Εδώ έκλαψα με τις Νύφες στο dvd. Με μύξες». Με έκανε να χαμογελάσω. Αλληλογραφία άκρως απόρρητη.

Βγήκα από το σινεμά με πολύ καλή διάθεση. Σκέφτηκα ότι ένας άντρας θα με έβρισκε ψυχοπαθή. Αλλά εγώ είχα περάσει καλά. Νομίζω ότι αυτός ήταν και ο στόχος του Nicholls όταν έγραφε το βιβλίο: να συγκινήσει πολύ αλλά να μην ισοπεδώσει εμάς, τις ευαίσθητες προκλημακτηριακές αναγνώστριες. Το πέτυχε.

Όταν ήμουν μικρή, ο μπαμπάς μου μού είχε πει κοροϊδευτικά ότι, παλιά, όταν έμενε δίπλα σε έναν κινηματογράφο στην Πατησίων, έβλεπε τις ηλικιωμένες κυρίες να βγαίνουν από ταινίες της Μάρθας Βούρτση με λυγμούς και να λένε «Περάσαμε τόσο καλά! Ρίξαμε ένα κλάμα!»

Πού και να είχε δει την κορούλα του προχτές.

10 thoughts on “If I could give you just one gift, do you know what it would be? Confidence. That or a scented candle.

  1. Εγώ πάλι συγκινούμαι που αναφέρεσαι σε κάτι (Arthur’s seat) που σχεδόν φαίνεται από το παράθυρό μου🙂 Παρεμπιπτόντως, κι εδώ παίζεται αυτόν τον καιρό στο πιο ωραίο (χειμερινό, obv) σινεμά της πόλης.

      1. Στο Cameo! Η κεντρική του αίθουσα* είναι απλά εκπληκτική (και θα ήταν έγκλημα αν το έκλειναν, όπως κάποτε σχεδίαζαν). Αλλά και το Filmhouse είναι πάρα πολύ αγαπημένο🙂

        *http://www.scottishcinemas.org.uk/edinburgh/picture.php?loc=cameo/index.html&filen=cameo/p1.jpg

  2. Μόνο και μόνο οι εικόνες του Εδιμβούργου στο trailer με έκαναν να δακρύσω από συγκίνηση. Μου λείπει πολύ ώρες ώρες…
    Αλλά είναι πολύ εκτονωτικό ένα καλό κλάμα, ειδικά όταν έρχεται από ιστορίες άλλων κι όχι δικές σου.

  3. Εγώ θα ήθελα να καταθέσω ότι έχεις επεκτείνει τη μικρή μου αγγλική βιβλιοθήκη, με το freedom του Franzen όπου και εκανα την πρώτη μου αγορά μέσω ebay. (Χρόνια τρωγόμουν για το πως θα αγοράσω από το συγκεκριμένο site και να που το κατάφερα, ΥΓ. στο amazon καταμπερδεύτηκα!). Οσονούπω θα καταφτάσει και του βιβλίο του Γεννάρη.

  4. Ξημερώνει στην Αγγλία και μόλις το τελείωσα και σκέφτηκα «Α, η Αγιάτη θα το έχει αγγίξει σίγουρα αυτό το βιβλίο. Είναι τύπος Emma Morley!». Βέβαια δε σε ξέρω τόσο(βλ. καθόλου) για να ξέρω και τι τύπος είσαι, αλλά στο συγκεκριμένο δικαιώθηκα καθώς φαίνεται! Λοιπόν, το μίσησα αυτό το βιβλίο σε συγκεκριμένα σημεία, γιατί οι καλές ιστορίες make you to actually give a fuck για το τι συμβαίνει, ώστε να σου προκαλούν και τις ανάλογες συναισθηματικές αντιδράσεις. Και το κεντρικό συμβάν(smoothly avoiding spoilers) ήρθε τόσο στεγνά και απότομα που κατάφερε, πράγμα σπάνιο, να με αιφνιδιάσει. Άλλωστε τα σχεδόν χαζοχαρούμενα «It’s awesome -The Lolwhatever» σχολιάκια οπισθοφύλλου με είχαν προιδεάσει για καθαρό happy ending.
    Ειδικά αυτό το «…everything that she thought or felt vanishes and is gone forever» ήταν too true, right on the spot και απλά τραγικό(ή τραγικά απλό). Συγκινήθηκα δεόντως, καιρό είχα, από το θάνατο του Alfred. Ίσως να προτιμούσα να συνέχιζε μια περισσότερο παρακμιακή πορεία ο Dex, όπως ο πατέρας του, αλλά μάλλον ήταν πολύ νέος γι’αυτό. Η ταινία δε με πολυενδιαφέρει, αλλά θα τη δω γιατί στο trailer πέτυχαν το μπλε oriental φόρεα της Emma.

    1. Ένα ένα🙂
      Δεν ξέρω αν είμαι τύπος Emma Morley αλλά ίσως κάτι είχα που της φέρνει.😀
      Στο είδος του εγώ βρήκα το βιβλίο καλό. Το διάβαζα στην παραλία στα Κουφονήσια και δεν ήθελα να μπω στη θάλασσα, όπερ φαντάζομαι σημαίνει ότι είναι εξαιρετικό beach read. Και ναι, στην ταινία πέτυχαν 100% το μπλε φόρεμα της Emma!
      Τελικά, όμως, σου άρεσε ή όχι;
      Υ.Γ.: Πολύ ζηλεύω που είσαι στην Αγγλία.

      1. Ω ναι, σίγουρα μου άρεσε, το μίσος το ανέφερα ως, καθ’υπερβολήν και παραδόξως, θετικό, υπό την έννοια πως όταν δένεσαι με τους χαρακτήρες, κάποιες εξελίξεις σε επηρεάζουν, αυτό όμως είναι ένα ίδιον των καλών βιβλίων, ασχέτως αν επικροτείς ή δυσανασχετείς, ως προς μια εξέλιξη, εφόσον έχεις φτάσει στο σημείο να σε ενδιαφέρει, το λογοτεχνικό αποτέλεσμα κρίνεται κατ’αρχάς επιτυχημένο, ασχέτως της φύσης του προκληθέντος συναισθήματος.
        υ.γ. Σύντομα μετακομίζω Γαλλία, so don’t be!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s