Θεσσαλονίκη Α’: Τα τραίνα που φύγαν αγάπες μου πήρανε

Γράφω αυτό το κείμενο από το τραίνο προς τη Θεσσαλονίκη. Ταξιδεύω και πάλι μόνη. Είναι η δεύτερη φορά από τότε που άρχισα αυτό το blog που γράφω χειρόγραφα.

Γράφω στο κόκκινο σημειωματάριο, το μυστικό μου, με το αγαπημένο μου στυλό. Είναι παράξενο: η σκέψη τώρα τρέχει διαφορετικά. Αποτυπώνεται αλλιώτικα. Κάθομαι σε θέση ανάποδη προς τη φορά του τραίνου. Νωρίτερα σκεφτόμουν ότι τελικά πάντα έτσι προτιμώ να κάθομαι. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως μου προτιμώ να κοιτάζω αυτά που έφυγαν πρισσότερο από αυτά που έρχονται.

Έχω χρόνια να ταξιδέψω με τραίνο. Πέντε περίπου. Θυμάμαι μία επιστροφή από τη Θεσσαλονίκη, Νοέμβριο του 2006. Ήμουν μπερδεμένη κουβάρι, μουδιασμένη, σε μεγάλο δίλημμα. Είχα περάσει ολόκληρο το ταξίδι στην καφετέρια του τραίνου, αυτή τη μίζερη, με τον Παντελή να προσπαθεί να με βοηθήσει να αποφασίσω. Τον άκουγα αμίλητη, θαύμαζα την αποφασιστικότητα, την ψυχραιμία του. Έκανα αυτό που μου είπε. Ήταν το σωστό. Σήμερα σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε τελικά. Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου αν δεν τον είχα ακούσει. Μέσα σε εκείνη τη μίζερη καφετέρια.

Πριν λίγο παρατηρούσα τη διαδρομή μέχρι το Λιανοκλάδι. Οι γραμμές ακολουθούν τελείως διαφορετική πορεία από την άχαρη εθνική οδό – περνούν ανάμεσα σε χαράδρες, φαράγγια, μέρη καταπράσινα. Απόλαυση. Πόσο αλλιώτικα είναι σήμερα τα πράγματα, πόσο διαφορετικά από το 2006!

Τους μήνες που έφυγαν ταξίδεψα μόνη μου σε όλη την Ευρώπη. Τους μήνες που έρχονται θα το ξανακάνω. Με περιμένουν ήδη 4 πρωτεύουσες, δώδεκα αεροπλάνα, δεκάδες συνεπιβάτες, πολλά βιβλία. Για κάποιο λόγο, για πρώτη μου φορά, σήμερα δεν μπορώ να διαβάσω καθόλου. Δεν ξέρω τι φταίει: ο ενθουσιασμός για τη Θεσσαλονίκη που ξεπερνά τη χαρά για οποιοδήποτε άλλο ταξίδι; Το ότι χτες ξενύχτησα και ψιλονυστάζω; Ή μήπως να φταίει ότι δεν είσαι εδώ μαζί μου να σου τα λέω αντί να τα γράφω;

Υ.Γ.: Μετά από τόσο καιρό, ακόμη δεν έχω καταλάβει τα μυστικά της ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Μια μέρα θα εκτυπώσω τα mail μας και θα τα κάνω βιβλίο. Θα είναι το πιο παράξενο, σημειολογικό, αμφιλεγόμενο κι όμορφο βιβλίο του κόσμου. Κι όταν σ’το δώσω, θα γελάσεις επιτέλους δυνατά. Και θα ακούμε κι αυτό στο repeat.

One thought on “Θεσσαλονίκη Α’: Τα τραίνα που φύγαν αγάπες μου πήρανε

  1. Το πιο δύσκολο σε ένα ταξίδι είναι να διαβάσουμε (ή καλύτερα να γράψουμε; ) τη σελίδα που αλλάζουμε, κεφάλαιο, ή και βιβλίο. Και αυτό, γιατί μπορεί να σηματοδοτεί είτε το τέλος της προηγούμενης σελίδας, είτε την αρχή της επόμενης. Μόλις όμως βρούμε το θάρρος να τη γράψουμε τελικά, τότε μόλις θα έχουμε καταλάβει πως πιθανότατα σήμαινε και τα δυο. Απλά ενδιάμεσα αμφιταλαντευόμασταν στο πιο πλευρά είναι πιο φωτεινή. Η αβεβαιότητα/προσδοκία του μέλλοντος ή η απώλεια/εμπειρία του παρελθόντος.
    Φυσικά τα ουσιαστικά μπορούν και να χρωματίζονται διαφορετικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s