Αγιάτιδος Ευχαριστήριος Υπερβραχύς Παραμυθητικός

Πριν τη χθεσινή μου ανάρτηση για το βραβευμένο βιβλίο του Μιχάλη Γεννάρη «Πρίγκιπες και Δολοφόνοι» είχε προηγηθεί μία σύντομη αλληλογραφία με το συγγραφέα: λίγο διστακτικά αρχικά, πιο ελεύθερα αργότερα, του έγραψα καθώς διάβαζα το βιβλίο του, του είπα ότι ήμουν εντυπωσιασμένη, ότι είχα δει το blog του. Εκείνος απάντησε με μία γλώσσα ιδιαίτερη αρχικά (η πιο αναμενόμενη έκπληξη), πιο ελεύθερος κι εκείνος αργότερα, μιλήσαμε λίγο. Χάρηκα που μου έγραψε, που οι λέξεις του ξεπερνούσαν το στεγνό, ηλεκτρονικό κείμενο, έμοιαζαν με παλιακή αλληλογραφία. Σχεδόν είχαν γραφικό χαρακτήρα. 

Χτες το μεσημέρι του έστειλα το link. Λίγες ώρες αργότερα, μέσα από το δικό του blog είχα το αντίδωρο. Δεν το περίμενα, κι αυτό το έκανε ακόμη πιο ιδιαίτερο. Το αναδημοσιεύω:

*Αγιάτιδος Ευχαριστήριος Υπερβραχύς Παραμυθητικός
(καλοκαιράκι γαρ και ηλιομπανίζομαι)

Αγαθόμβροτη διδακτόρισσα Αγιάτη, ρωτάτε τον ταπεινό δούλο מיכאל την πρωτουργό αιτία των Διακονημάτων. Τα όντως απόρρητα και αγγελοειδή ζητείτε. Αναπάντητες βεβαιότητες, άσωτα, ατάσθαλα πλατσουρίζουν, εμμηνορροούν στην υαλώδη επιφάνεια των αισθήσεων. Γίνεται η Γραφή δώρημα απαλλακτικής θνητότητος; Όλβιο κάνιστρο, ζάμπλουτης γαλατοπροσφοράς; Στα ζαγάρια του ταυροκτόνου χρόνου. Αθανασίας μίλημα, ντέρτι Καππαδοκίας, βαρυσθενές. Δεν σκαμπάζουν από μνημοτεχνική/ λέιζερ τερετισμού οι μνημοσκαπανείς. Ουκ ειμί συγγραφεύς, Αγιάτη. Ταχύς, ακόρεστος. Η αμαρτητική ορμή, συνδυασμένη με πνευματική στοναχή, επιβάλει τη σιωπή, φιμώνει την απερίτμητη αισιοδοξία των νυκτεγερσιών της πένας και σκοτοδινία, αταλάντευτη σκοτοδινία, Αγιάτη, έλλειψις παπύρου. Ο αγαπητός Θούκι (συνωμοτικά Τον φωνάζαμε στο σχολειό) ξέμεινε από χαρτί στο εικοστό πρώτο έτος (θέρος 411) κι ο γεννάρης γεννηθείς εικοστή πρώτη γιούνη (θέρος 81) ομνύει στον όσιο Τισσαφέρνη/ τι είδους πάθημα είναι η Γραφή, Αγιάτη? Αδιόδευτος καταιγισμός εγκεφαλόσπορων συμπιλημάτων? Κροκάδι παρθένας μπαλαρίνας, ευωχούμενο σε Τρίστρατο πυγολαμπιδικής οπτικής κυψελίδος? Η Γραφή αγίασμα ή λέιζερ της συμφοράς? Αναπόφευκτες κλαγγές μηκοκυμάτων? Καλλιγραφούνται τα φωτοτρέχοντα οπτοηλεκτρόνια;[ίσως η όποια δυναμικότης να είναι η πανάρετη αδιαφορία στα τροφαντά αγοραία ήθη (πρέπει άλλωστε αέρας να κυλίσει στη σπονδυλική στήλη, να σκαρφαλώσει φωνή στα ηχεία, στη μάσκα όπως λέγουν οι Μονωδοί ~ γραφή βενετσιάνα μετρέσα). Λίγο χρόνο διαθέτω στα τεχνήματα, ιδού σας αποκαλύπτω το μέγιστο αμάρτημα: αστοχία ψυχικού υλικού, ανομία της εντροπίας. Γιγνώσκω: κι ας μου συγχωρεθεί η ευεργετική συμπύκνωσις: για να γραφτεί βιβλίο δεν πρέπει μόνο να το θέλει η πόρνη Ειμαρμένη, αλλά να το ζητεί κι ο άγιος Θεός. Ορθοδοξία, Αγιάτη. Δρόμος, σαμπάχ, ερωτικός, εδώ θνήσκει κατηργημένος ο βιοπορισμός + αιωνίζεται η πενία των ευσεβών, αλίμονον αν γίνουμε, Αγιάτη, υπαλληλίσκοι του εαυτού μας. Ας ταξιδέψουμε, Αγιάτη. Ας πτωχύνουμε, μακριά από τες μεγάλες οικιακές βιβλιοθήκες. Να κλάψει οφείλει η ταϊλανδή βοηθός. Γιατί ο Αφέντης αγίασε. Και με μόνο το κριθάρι σωζόμεθα, για να έρθουμε στα λόγια του Πατρός Παϊσίου, και με μόνο το ξερό μας παξιμάδι, εμείς, στη Βασιλεία των Ουρανών/ μπαίνουμε κι αναρριγούμε/ ας ωφεληθούμε από τους λόγους των σωκρατικών μας Γεροντάδων, Ορθοδοξία,Αγιάτη, υπάρχει λέξις πιο ευγενική και γενναία; τα ορθά μας δόγματα/ πανσεβάσμιες κόρες/ άχραντη ευλογία κούρων/ τρόπος λιβιδικός/ ανωμεριές, Αγιάτη. Σκιέρ, εμείς, των Μεγάλων Άλπεων του Λόγου. Και κατηφόρες τραμπαλιστές/ μας περιμένουν/ χιόνια και χρόνια/ όσα περισσότερα σώματα γνωρίσεις σαρκικά/ επενδύεται ο Λόγος/ ερωτοτόκος Αλήθεια του Χριστιανισμού/ κεκραγάριο σπάνιων ιαμάτων/ αιωνόβιο βουστάσι κεχαριτωμενης ηδονής/ μέγα αμάλγαμα νοητού Παραδείσου και Σφράγισμα κωφάλαλου εφήβου/ γιατί τρανές οι καμπάνες/ κατά βάθος νοήματος (και πλάτος χρόνου) νικήσαμε, Αγιάτη. Καταργήσαμε τον Σαύλον Παύλον. Χριστόν αναστήσαμε. Θεοπρεπώς Θεοτόκον εκηδέψαμε. Όλα τ’ άλλα εκ του πονηρού, γιεχωβαδικός αντιπλατωνισμός που συντρίβει η Σοφία των Μυκηναίων Πατέρων/ Πρόκλεια αρεοπαγιτική αντεπίθεσις + Στέψις της Πέτρας = αθανατισμός ρωμιών ευζώνων. Η Λογοτεχνία, Αγιάτη, ως λόγος κατηχητικός. Προεικόνισμα κάλλους κεκρυμμένου. Η Λογοτεχνία, Αγιάτη : Όντως Αφθαρσία, Λογοτεχνία: Μέγας Έπαινος Αγίων Τρισελλήνων.

Γνώρισα εχθές, δια μυστικής αλληλογραφίας* την Αγιάτη**. Επίλεκτη αναγνώστρια με ισχυρό θέλημα και φαεσίμβροτη θηλύτητα. Η Αγιάτις κάθισε και έγραψε για την αναξιότητα μου έναν απύλωτο διθύραμβο. Εξ αποτελέσματος ο συγγραφικός ναρκισσισμός χτύπησε κόκκινο. Οπότε, για να κατατροπωθεί η έξαψις έσπευσα στες ομηρικές αμμουδιές ίνα κολυμβήσω και συνετιστώ.

** https://donteverreadme.wordpress.com/2011/08/31/genn2/

Ορθώς διέγνωσα τον κίνδυνο. Πήρα στην παραλία να διαβάσω κάτι ισχυρό και ελληνώδες, κάτι που θα στόμωνε μια για πάντα την απρόσμενη πηγάδα της φίλαυτης πωρώσεως:

Φεῦγε τὴν κενοδοξίαν, καὶ θέλεις δοξασθῆ! φοβήθητι τὴν ὑπερηφάνειαν, καὶ θέλεις μεγαλυνθῆ! διότι οὔτε ἡ κενοδοξία οὔτε ἡ ὑψηλοφροσύνη διενεμήθη εἰς τὸ γένος τῶνἀνθρώπων!

Την ώρα που ηλιοκαιγόμουν και διάβαζα τες βροντόφωνες κατηχήσεις του ελληνόψυχου ορθοδοξότατου Αγίου, σαγηνευτικό κυματάκι δρόσισε την πατούσαν μου και πέτρα μακαριστή, λίθος ιερός, εκύλισε προς το μέρος μου, αυτόκλητα και αυστηροπρεπώς, διδάσκοντάς με θαυματουργικώς την ποθητή ταπεινότητα. Εφανερώθη, λοιπόν, πάνω στην πέτρα της θαλάσσης ο αυστηρός μας Μητροπολίτης Εφέσου και Πάσης Ασίας, Μάρκος ο Ευγενικός, ο συντρίψας την κενοδοξίαν των Λατίνων, ομού και την δικήν μου συγγραφικήν φιλαυτίαν και κακοδοξίαν. Έσπευσα να στέψω την κάρα του Αγίου Πατρός με σμαράγδινο δαχτυλίδι υπακοής. Ιδού, ανέκραξα, η Πέτρα της Άκρας Ταπεινώσεως! Ιδού ο εστεμμένος λίθος της ορθοφροσύνης των αρχαιόμυθων Γραικών!

Άγιε μου Μάρκε Ευγενικέ, ελέησον τους συγγραφείς!

Saint Mark of Ephesus

Defender of Orthodoxy at the Council of Florence (1438-1445 AD)

(I miraculously stepped on this relic stone today at the beach, and crowned it, as a token of respect and gratitude, with my emerald ring)

——————————————-

Δεν ξέρω εάν ήταν η φωτογραφία με το στεφανωμένο (πριγκιπικό;) βότσαλο. ‘Η το ότι κανείς, ποτέ, δε με έχει αποκαλέσει επίλεκτη αναγνώστρια με ισχυρό θέλημα και φαεσίμβροτη θηλύτητα. Ή, ακόμη, ότι δε σε έχω δει ποτέ. Αυτό που ξέρω, Μιχάλη, είναι ότι με το βιβλίο σου και τη χτεσινή, προσωπική και δημόσια, αλληλογραφία μας, χάρηκα, για ακόμα μία φορά, που ξεκίνησα αυτό το μικρό blog. 

Στο βιβλίο σου. Στα ταξίδια. Στο Αμβούργο, έστω. Στα στεφανωμένα βότσαλα. Στους Δολοφόνους. Και στο Θουκυδίδη, βεβαίως.

Υ.Γ.: Διαβάζοντας τους Πρίγκιπές σου άκουγα αυτό. Καλό σου μήνα.

3 thoughts on “Αγιάτιδος Ευχαριστήριος Υπερβραχύς Παραμυθητικός

  1. Αγία Αδελφή Αγιάτιδα, παρηγορητική και ενάρετα εκθαμβωτική της αναγνωστικής σας ψυχής η μοτσάρτεια άκρα γλυκύτης…Ωστόσο, πολύ φοβούμαι ότι λίαν συντόμως θα κατηγορηθούμε για αλληλοπορνογραφία και επαναληπτική προσβολή δημοσίας αιδούς. Ασφαλώς και θα γνωρίζετε, Σεμνότατη Διδακτόρισσα, τες φριχτές φήμες που αιώνες τώρα σούρνονται στους σαπρούς συντεχνιακούς διαδρόμους του Βατικανού, για το επακριβές Είδος των «νηπτικών» σχέσεων που ασκητικά ανέπτυξαν στην ιδεατή έρημο του πνευματικού νυμφώνος ο στιγματισμένος Φραγκίσκος της Ασσίζης με την ρομαντική, φιλολόγια και φιλόμουσο Αγία Κλάρα.

    1. Αγαπητέ, επίτρεψέ μου να διαφωνήσω κάθετα:
      Η πρακτική μας είναι διαυγής και διάφανη. Υπενθυμίζω πως η τρέχουσα κυβέρνηση ασθμαίνουσα αγωνίζεται να επιβάλλει παρόμοιες μεθόδους σε τόσους τομείς του δημοσίου βίου, καλλιτεχνικούς ή μη. Εμείς της το προσφέρουμε αφειδώς κι απλόχερα. Είμαστε, θα έλεγα, στο πνεύμα των καιρών.
      Την καλησπέρα μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s