Mother, I can never come home again cause I seem to have left an important part of my brain somewhere in a field near Athens

Νύχτωσε λίγο πριν αρχίσει η συναυλία.

Φτάσαμε στο Terra Vibe με μία μικρή καθυστέρηση («Αν ξαναχάσουμε την έξοδο πάμε Χαλκίδα για ούζο», σκεφτόμουν να προτείνω στο Χρήστο που οδηγούσε ψιθυρίζοντας Disco 2000). Περπατήσαμε ανάμεσα στους πάγκους με τα σουβλάκια και τις μπλούζες με την περιοδεία των Pulp τις οποίες χαζέψαμε κι απορρίψαμε αμέσως («Δεν είναι updated – πού είναι το Brixton Academy στις 31 Αυγούστου;», είπα εγώ η ενοχλημένη παντογνώστης) και μπήκαμε στο χώρο.

Ο Χρήστος επέλεξε θέση να σταθούμε – εμένα ήταν η πρώτη μου φορά στη Μαλακάσα – κι εγώ άρχισα να κοιτάζω γύρω μου σαν παιδί που το πήγαν πρώτη φορά λούνα παρκ. Αρχικά, η συνειδητοποίηση του τι επρόκειτο να (ξανα)δω:

Με χαρά είδα ότι ο κόσμος δε διέφερε απελπιστικά από το κοινό του Λονδίνου τον περασμένο μήνα – μάλιστα μερικές παρουσίες με έκαναν να χαμογελάσω:

Η κουβέντα μας, περί ανέμων και υδάτων: ήμασταν τρεις παλιοί συμμαθητές που είχαμε χρόνια να βρεθούμε – ποιος θα το περίμενε ότι θα τα ξαναλέγαμε περιμένοντας τον Jarvis Cocker να μας τραγουδήσει! Εμένα μου άρεσε να παρατηρώ και να σχολιάζω τα μπλουζάκια των γύρω μου: Smiths, Ramones, Blur, ένας φορούσε Oasis από το τελευταίο European Winter Tour («Ακούς εκεί Oasis, πώς τολμάει!» είπα στο Χρήστο που με αγριοκοίταξε), κι ένας θεώρησε ότι το αρμόζον μπλουζάκι ήταν των AC/DC. Εγώ, πάλι, θεωρούσα ότι φοράω το τέλειο μπλουζάκι για την περίσταση, το πολύτιμο, μονάκριβο μπλουζάκι μου από το Wireless Festival στο Λονδίνο (βεβαίως δεν ήμουν η μόνη, είδα άλλους 2 να το περιφέρουν με υπερηφάνεια):

Το laser show άρχισε στις 9.20 μ.μ. και κράτησε όσο έπρεπε να για εξάψει κάθε ανυπομονησία και περιέργεια. Οι πράσινες προβολές με τις αναμενόμενες (Do you remember the first time? Are you ready?) αλλά και σουρεαλιστικές (Do you want to see a dolphin?) ερωτήσεις μας έκαναν να επιστρέψουμε από τις τελευταίες προληπτικές επισκέψεις στην τουαλέτα, να αφήσουμε τις (απαράδεκτα οργανωμένες) ουρές για μπύρες, να σταματήσουμε να φλυαρούμε ακατάσχετα. Οι προβολές κάποιων ερωτήσεων στα ελληνικά έφτιαξαν το κέφι του 30-something κοινού ακόμη περισσότερο.

Κάντε λίγο θόρυβο! (Άλλο που δε θέλαμε)

Ο Jarvis Cocker βγήκε στη σκηνή με ένα γκρι κουστούμι, ελαφρώς ξυρισμένος, και θυμήθηκε, όπως και σε κάθε συναυλία της περιοδείας, την πρώτη φορά. Τη θυμηθήκαμε όλοι, δηλαδή. Στις νότες του τραγουδιού συγκινήθηκα περισσότερο από το Λονδίνο. Δεν ξέρω γιατί.

«Καλησπέρα Αθήνα», είπε με μισά (υπέροχα βρετανικά) αγγλικά και μισά σπαστά ελληνικά μόλις πήρε μία ανάσα. «Η τελευταία φορά που ήμασταν εδώ ήταν στις 16 Ιουλίου 1998. Ήταν κανείς από εσάς μαζί μας;» – κατενθουσιασμένοι 35ρηδες θυμήθηκαν τη βραδιά στο Rockwave. «Θυμάμαι ένα κύμα σκόνης μπροστά μας, είχε τόση πολλή άμμο εκεί!», συνέχισε ο Jarvis. «Θα σας πω τώρα ένα τραγούδι για αυτούς που τους αρέσει να οδηγούν τα Σάββατα μόνοι τους». Κοιταχτήκαμε με έκπληξη. Οι Pulp πρέπει να θεώρησαν το ελληνικό κοινό εξαιρετικά ενημερωμένο – αν το Joyriders δεν ήταν ψαγμένη επιλογή τότε δεν ξέρω ποιο ήταν.

Εγώ γενικά ανέμενα με ανυπομονησία τα κομμάτια του Different Class, κι αρχικά απογοητεύτηκα – στην Αθήνα οι Pulp αποφάσισαν να παίξουν περισσότερο This is Hardcore. Σχετικά προβληματισμένη, θαύμαζα τον 48χρονο αεικίνητο, υπέροχο Jarvis να κάνει τη σκηνή δική του με μία ενέργεια απερίγραπτη και κέφι λες κι έπαιζε τα τραγούδια πρώτη του φορά. Ο Χρήστος από δίπλα θαύμαζε την Candida Doyle στα keyboards, που ομολογουμένως είχε ομορφύνει ανεξήγητα.

Ο προβληματισμός δεν κράτησε πολύ. «Ο Πλάτωνας είχε πει κάτι πολύ ωραίο», είπε ο Jarvis, «Every heart sings a song incomplete until another heart whispers back» Ενθουσιασμός στα πλήθη. «Έχουμε πει κι εμείς ένα τραγούδι γι’ αυτό το θέμα» – μόλις ο Jarvis πήρε την κιθάρα, άρχισα να χοροπηδάω πριν καν παίξει τις πρώτες νότες του Something Changed.

Από ‘κει και πέρα το χάος. «Σήμερα είναι Σάββατο, σωστά; Σήμερα όλο και κάπου θα πηγαίνατε εάν δεν ερχόσασταν εδώ, σε μία ντίσκο, ας πούμε». Έκσταση στα πλήθη. «Και βέβαια θα μπαίνατε μέσα, θα βγάζατε το σακάκι σας, σωστά;», είπε κι έβγαλε το δικό του «Αυτό, βέβαια, θα σας κόστιζε κάπου 4 ευρώ. Μετά θα θέλατε να χορέψετε και θα βγάζατε και τη γραβάτα σας, σωστά;». Κι έβγαλε τη δική του. Η εισαγωγή είχε ήδη αρχίσει: τι ωραία στιγμή να χορεύεις «won’t it be strange when we’re all fully grown» μαζί με τους παλιούς συμμαθητές σου! Ανεκτίμητη.

Μετά, το αγαπημένο μου Sorted out for E’s and Whizz, ίσως λίγο πιο υποτονικό απ’ όσο το προτιμώ, κι έπειτα ο Jarvis μάλλον έκανε έναν παράξενο συνειρμό: «Δίψασα. Να πιω λίγη μπύρα», είπε και πήρε ένα κουτάκι από πίσω του. «Τι όνομα είναι αυτό; Φιξ; Παράξενο! Imagine going to the bar and asking for a fix! That would be funny!», είπε, κάνοντας ένα πονηρό λογοπαίγνιο. «Πάρτε την», είπε και την έδωσε σε κάποιους τυχερούς μπροστά «Είναι ζεστή και φλατ» (σιγά, στην Αγγλία πώς τις πίνεις δηλαδή, σκέφτηκα εγώ) «Έτσι κι αλλιώς δεν κάνει να πίνει κανείς πολύ από αυτές, γιατί μετά συμβαίνουν παράξενα πράγματα». Underwear: το δεύτερο αγαπημένο μου κομμάτι των Pulp. Το μόνο στο οποίο δεν κοίταζα τον Jarvis αλλά τη Μεγάλη Άρκτο από πάνω.

Το είχα παρατηρήσει και στο Λονδίνο: μετά το Underwear ο Jarvis γίνεται σχεδόν οργασμικός. Οι ανάσες του, οι κινήσεις, οι αναστεναγμοί, η ίδια η φωνή του αλλάζει όσο πλησιάζει προς το τέλος της συναυλίας. Στο Babies , παρά το χορευτικό ρυθμό, o Jarvis παρέμεινε νωχελικός:

Τι τραγούδι, σκέφτηκα χορεύοντας. Ποιος άντρας θα σου έλεγε σήμερα "I want to take you home. I want to give you children". Κανείς.

Μετά, This is Hardcore. Το τραγούδι από τον ομώνυμο δίσκο είναι από μόνο του πολύ σέξι, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Ο Jarvis απογειώθηκε και το απογείωσε. So very hot.

"That goes in there. Then that goes in there. Then that goes in there. Then that goes in there, and then it's over. Oh, what a hell of a show - But what I want to know: What exactly do you do for an encore? 'Cos this is hardcore"

Το ομολογώ: το Sunrise που ακολούθησε δε με εντυπωσιάζει. Αλλά με αποζημίωσαν τα δύο επόμενα τραγούδια. Το Bar Italia το αγαπώ γιατί μου φέρνει στο νου πολλές αναμνήσεις, και, φυσικά, το μεγαλειώδες Common People, με την τόσο ιδιαίτερη εισαγωγή, που μόνο αν είσαι πάνω από 30 ή και παραπάνω  μπορείς να καταλάβεις ότι φυσικά και δεν πρόκειται για ένα απλό χιτάκι, όπως προσπάθησε να με πείσει προχτές ένας 25χρονος φίλος του αδερφού μου. «Το τραγούδι αυτό γράφτηκε για μία γυναίκα από αυτή τη χώρα που γνώρισα στο πανεπιστήμιο πριν χρόνια. Η γυναίκα αυτή είχε μία πολύ συγκεκριμένη ιδέα για το πώς ήθελε να ζήσει τη ζωή της, η οποία, νόμιζε, χωρίζεται σε αυτούς που μπορούν κι αυτούς που δεν μπορούν. Έκανε λάθος».

I (still) wanna sleep with common people like you. Προφανώς.

Ο Jarvis ευχαρίστησε, παρουσίασε τα μέλη του γκρουπ, και καληνύχτισε. «Τελείωσε», είπα στην παρέα μου. «Πάντα μέχρι 15 παίζουν, πάντα με το Common People κλείνουν φέτος, κρίμα». Κοίταξα το τηλέφωνό μου. 2 μηνύματα.  Πρώτη η ξαδέρφη μου: «Razzmatazz να μου πεις αν θα παίξουν».  Δεύτερη η Δέσποινα: «Να χοροπηδήσεις δις στο Common People κι αν πει το Razzmatazz να ουρλιάξεις ότι το αφιερώνεις στο Δεσποινάκι. Αυτά¨.

Είχα αρχίσει να απαντάω όταν έγινε η έκπληξη: ο Jarvis κι η παρέα του επανήλθαν στη σκηνή. Εκείνος φανερά κουρασμένος και ίσως λίγο μεθυσμένος, κάθιδρος, με μία γαλάζια πετσέτα στους ώμους κι ένα ποτό στο χέρι. «Θα σας πούμε άλλα δύο τραγούδια». Ω. Τι. Έκπληξη.

Το Party Hard δεν είναι το αγαπημένο μου. «Αμάν με το This is Hardcore», είπα στο Χρήστο. Κακώς βιάστηκα. Ο Jarvis πέταξε τρία σοκολατάκια στο κοινό (λίγο νωρίτερα είχε σκουπίσει τον ιδρώτα του σε μία ροζ κιλότα που κάποιος του είχε δώσει), και άρχισε να τραγουδάει: Το πρόβλημα με τον αδερφό σου είναι ότι κοιμάται με τη μητέρα σου – Razzmatazz. Τόσο πολύ χορευτικό. Τόσο ωραίο. [Δεσποινάκι, το χόρεψα, δεν ούρλιαξα μεν, αλλά το τραγούδησα για σένα. Κι έπρεπε να είσαι εκεί]

Και δεν τελείωσε εκεί. Η τελευταία συναυλία των Pulp πριν επιστρέψουν στην πατρίδα τους έληξε με το λίγο πιο επαναστατικό Mis-Shapes. Πανηγυρικά. ‘Εσπευσα να απαντήσω στην ξαδέρφη μου: «Raz. Το είπαν. Τελείως διαφορετική συναυλία από το Λονδίνο», έγραψα. Απάντησε αμέσως: «Πού ήταν καλύτερα;». Δεν της απάντησα.

Δεν ξέρω. Ήταν δύο σπουδαίες συναυλίες, δύο μεγάλα πάρτυ του ίδιου οικοδεσπότη, με διαφορετικούς καλεσμένους, σε διαφορετικό χώρο, με παρόμοια αλλά και διαφορετική διάθεση. Αν διαλέξω μία από τις δύο θα αδικήσω την άλλη. Θα αδικήσω τον Jarvis Cocker που τα έδωσε όλα και τις 2 φορές που τον είδα. Θα αδικήσω μία παραγωγή και μία ενορχήστρωση τόσο άρτια που νόμιζες ότι ακούς το δίσκο – κι ακόμη καλύτερα. Θα αδικήσω 2 κοινά που τους ακολούθησαν με πάθος και χαρά. Θα αδικήσω δύο χώρους που τους ταίριαξαν ωραία.

Φεύγοντας σκεφτόμουν τρία πράγματα. Πρώτον, ότι πρέπει να ευχαριστήσω το αδερφό μου. Αυτή η συναυλία ήταν το δώρο του για τα γενέθλιά μου.

Δεύτερον, ότι πρέπει να βρω το εξαντλημένο βιβλίο του Mark Sturdy, Truth and Beauty: the Story of Pulp.

 Και, τρίτον, και κυριότερον, ότι δεν υπάρχει τίποτα που να θέλω περισσότερο από το να τους ξαναδώ στο Brixton Academy στις 31 Αυγούστου. Και να είσαι κι εσύ μαζί μου.

7 thoughts on “Mother, I can never come home again cause I seem to have left an important part of my brain somewhere in a field near Athens

  1. Ευτυχώς που υπάρχουν όλες οι φωτογραφίες και τα βίντεο και οι περιγραφές από τους φανς γιατί δεν ξέρω τι θα έκανα αυτές τις μέρες.. Τους έχω ακόμα στο μυαλό και στην καρδιά μου όπως την ώρα της συναυλίας..🙂 2 πράγματα θέλω να σου πω. Το ένα, είπε και το I Spy, τι θεϊκό κομμάτι κι αυτό… Και το δεύτερο, μήπως θυμάσαι το όνομα του Έλληνα μουσικού που έπαιξε μαζί τους βιολί στο Common people? Κώστας.. Καρυπίδης.. ή κάτι τέτοιο;

    1. Σωστά, κι ευχαριστώ! Είπαν και το Help The Aged και το Bad Cover Version!🙂 Όταν έγραψα το κείμενο δεν υπήρχε ακόμα το setlist στο δίκτυο, ήταν όλο από μνήμης!
      Ο μουσικός λεγόταν Κώστας Κοκκαλιάρης!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s